อมพะนำ
เมื่อคืนลอยกะละมังอยู่บ้านกะเจ้าโอเลี้ยง เพราะเดี้ยงจากงานครับ มึนหัวมาก รู้สึกได้เลย ว่าร่างกายเราปรับสภาพรับกับสภาวะอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ทัน ตอนเช้าตื่นเลยมีน้ำมูก แต่ดีหน่อยที่เมื่อคืนได้กินยาดักทางไว้ ไม่งั้นคงได้นอนซมเป็นผีเฝ้าห้องแล้วล่ะ
วันนี้ออกจะยุ่งๆ ขึ้นๆลงๆสำนักงาน-โรงงาน เพราะช่วงนี้เป็นเทศกาลเกี่ยวข้าว คนงาน นายช่างลางานไปเกี่ยวข้าว(รับจ้าง)กันหมดแล้ว ผมเลยต้องเป็นช่างจำเป็นไปโดยปริยาย แต่เชื่อเหอะครับ ว่าผลงานการแกะสลักของผมก็ไม่เป็นสองรองใคร (เหอะๆคุยๆ) ถึงช้าหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร ส่วนวิธีการและขั้นตอนนั้นเป็นความลับของทางบริษัทครับ เปิดเผยไม่ได้ ถ้าผมพูด เจ้านายคงจะฆ่าผม เลยต้องอมพะนำต่อไป เหอะๆ
พูดถึงเรื่องปีที่ผ่านมาดีกว่าครับ ยังจำกันได้ไหม? เรื่องราวสุดท้ายก่อนหายหัวไปนั้น มันคือเรื่องอะไร แน่ล่ะครับ สำหรับคนที่ตามๆกันมาคงพอจะทราบเรื่อง แต่สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว บ้านอยู่หลังเขา ก็ไม่ต้องเดาให้ยากหรอกครับ เฉลยเลยละกัน มันคือเรื่อง ลอยกระทงปีนี้ ลอยที่ไหนดีหว่า? จากนั้นก็ถึงวันต้องย้ายโฮส ฝากชีวิตไว้กับตลาดอยู่นาน ก็ข้ามฝั่งไปอยู่กับคุณปุ๊ก (Siamnow.net) ก่อนจะส่งบล็อกข้ามน้ำข้ามทะเลไปอยู่กับโฮสตราจระเข้ (Hostgator) แล้วใช้มาถึงปัจจุบัน ว่าแล้วก็แป๊บเดียว ผ่านพ้นไปแล้วอีกหนึ่งปี
ประสบการณ์การเขียนบล็อกมายาวนาน ทำให้ผมเรียนรู้ว่า คุณค่าของบล็อกมันอยู่ที่ไหน ผมจึงเรียนรู้ที่จะใช้ประโยชน์จากมัน เมื่อเวลาผ่านมาถึงตอนนี้ ส่วนตัวรู้สึกอบอุ่นมากครับ ที่มีเพื่อนๆคอยให้กำลังใจเสมอมา มีฝากคอมเม็นต์ไว้ไม่ขาดสาย ทั้งหน้าใหม่หน้าเก่าเรียงคิวทยอยเข้าทักทายกันไม่ขาดสาย แม้ผมยังอมพะนำ กุมเรื่องราวชีวิตบทโศรกหลายๆสิ่งไว้ในใจคนเดียวก็ตามที
เด็กเอ๋ยเด็กน้อย
แต่อะไรจะยิ่งไปกว่าการที่ว่า “ผู้ชายเรานั้นกุมอะไรได้ไม่ดีเท่ากุมหำเราเอง” หรอกครับ อาจมีบ้างสักครั้ง ที่หลุดปาก เอ่ยคำที่อมพะนำไว้ ปลิวว่อนออกมา ตามกาลเทศะที่เหมาะสม
ส่วนตัวชอบใช้ชีวิตแบบนักเดินทางครับ การจะทำเช่นนั้นได้ต้องเป็นคนที่ยังไม่มีครอบครัว และนั่นจึงเป็นเหตุผลหนึ่ง ที่ผมชอบใช้อธิบายกับญาติผู้ใหญ่ ที่ชอบถามผมเสมอๆว่า “เมื่อไหร่เอ็งจะเอาเมียสักที”
เท่าที่เดินทางไปโน่นมานี่ ยอมรับว่าชอบวิถีบ้านทุ่งมากกว่าคนกรุงครับ รอยยิ้มและมิตรภาพ บางทีเราไม่ได้ต้องการ แต่ก็มีผู้คนจำนวนไม่น้อยที่คอยหยิบยื่นให้ ไม่รับก็ต้องรับครับ ถือเป็นการสานสัมพันธไมตรี
หลายคนพยายามปรุงแต่งตัวเองให้แตกต่าง เพื่อใช้พื้นที่ว่างตรงนั้นนำเสนอตัวเอง แต่ถ้าคุณลองค้นหาตัวเองจริงๆ จะรู้ว่าสิ่งเหล่านั้น ล้วนจอมปลอม…
ขอจบแบบปิดบล็อกหนีล่ะกัน เพราะเดี๋ยวจะหาที่ลงไม่เจอ เหอะๆ
เราเจอคำถามนี้ “ชาตินี้จะหาผัวได้ไหมนี่”
อ๊างงง อย่างจุก อิอิ ^_^
ขอบคุณที่แวะมาทักค่ะ ยังไงมาแลกเรื่องราวกันได้นะคะ ท่าทางก้อชอบไปเที่ยวเหมือนกัน ?
เราเป็นเราครับ ไม่ปรุงแต่งตัวเอง คิดอะไรใส่อย่างนั้น นี่แหละบล็อกเกอร์ตัวจริง อิอิ
ขอบคุณที่แวะมาทักทายบ่อยๆครับ
ชอบเที่ยวเหมือนกัน แต่ยังขาดปัจจัย อีกนิดหน่อย ออกตัวล้อฟรี แน่เดือนนี้
ไปเที่ยวมาก็มาเล่าให้ฟังบ้าง…ถูกใจมากทริปเวียงจันทร์ เขียนอีก เขียนอีก
เมื่อไหร่เอ็งจะเอาเมียสักที 555
@joyc ก็เล่นแต่เข้าวัดเข้าวา ไม่เปิดโอกาสให้บรรดาหนุ่มๆได้มาจีบนี่จอย
@thundercat ผมไปเรื่อยๆครับ ไม่ยึดติด อยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีกฏว่างั้น
@Bugnoms ขอบคุณครับคุณนอมที่แวะมาทักทาย
@feekz ปัจจัยเป็นแค่อุปสรรคเพียงเล็กน้อยครับ ชีวิตเดือนชนเดือนแบบผม ยังดิ้นรนไปไหนต่อไหนได้ อิอิ
@pneng เดี๋ยวผมคงเก็บภาพเก่ามาเล่นใหม่ล่ะครับ
@iNhumBa เหอะๆ คนมีคู่ไม่รู้หรอก
เรากะว่าจะไปหาเอาตามงานวัด งานบุญนั้นแหละ เผื่อเจอหนุ่มใจบุญอิอิ ^_^