พักใหญ่ๆมานี้ไม่รู้เป็นไร รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการทำงาน จนสมองล้า ทำให้ความคิดสร้างสรรค์ที่จะเขียนเรื่องใหม่ๆเกิดหายไป ผมจึงทดลองค้นหาไอเดียใหม่ๆ เรื่องแปลกๆ ที่ยังไม่มีคนเขียน บนเว็บไซต์และบล็อกต่างๆ ในที่สุดก็คว้าน้ำเหลว ไม่ได้อะไรเลยครับ แต่พอดีว่าผมไปเจอนิตยสารเล่มหนึ่ง เป็นนิตยสารของผู้หญิง เลยหยิบขึ้นมาดู เปิดไป พลิกมา (ดูแต่รูป) ไม่เห็นมีอะไร ให้ตื่นเต้นซะเลย และแล้วก็ไปสะดุดกับเรื่องๆ หนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเลิกรากัน ของชาย-หญิง ความคิดชั่ววูบก็ผุดขึ้นมา (ภายใต้สมองที่เต็มไปด้วยขี่เลื่อย) ว่าถ้าเขียนเรื่อง เกี่ยวกับการบอกลาหรือบอกเลิก Blog ของคนเขียนบล็อกล่ะจะเป็นไง น่าสนใจใช่ไหมล่ะครับ

การเลิกรา เลิกเขียนบล็อกของ Blogger แต่ละท่าน แตกต่างกันออกไป ตามบุคลิกตัวตนของคนเขียนเอง แต่กระนั้นแล้ว การจากไปด้วยดีก็มีให้เห็นบ่อยๆ ทั้งนี้ เพราะมีการอำลา อาลัยคนอ่านบล็อกด้วย แต่ถ้าเป็นการเลิกกับคนรักนั้น น้อยนักน้อยหนา ที่จะเลิกกันด้วยดี เพราะถ้าจะเลิกกันด้วยดีได้ ทำไมจึงไม่อยู่ด้วยกันต่อล่ะ จะเลิกกันทำไมล่ะ มาดูกันก่อนดีกว่า (ก่อนที่จะไปไกล) ว่า Blogger มีวิธีบอกเลิกบล็อกได้อย่างไร ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้ ผมได้สมมุติขึ้นมาเอง บางทีชื่ออาจไปตรงกับบุคคลใด ให้รับทราบไว้ด้วยว่า ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาลบหลู่ แต่อย่างใด (พูดยังกะหนังเรื่อง The Davinci Code)

Dig เป็นหนุ่มน้อยโรแมนติก เขาชอบดูหนังเกาหลี แนวน่ารักๆ บล็อกของเขาเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก นักรัก นักกลอน การที่จะเขียนเป็นเรื่องนี้ ถ้าไม่มีบทกวี โคลงสี่สุภาพ แสดงว่าเขายังเขียนไม่จบ บทกวีและบทกลอนที่เขียน มีการเล่นคำ เล่นสำเนียง สัมผัสสระ อย่างสละสลวย งดงาม สุดท้ายหนุ่มคนนี้ถูกหญิงคนรัก หักอก จากที่อก 4 ศอก เหลือ 2 ศอก น่าเห็นใจยิ่งนัก เขาตัดสินใจจบชีวิตของบล็อกเขา พร้อมๆกับการจากไปของคนรักลงด้วย บทกลอนอันแสนเศร้า ด้วยปลายมือสัมผัสกับคีย์บอร์ด เสียงดังกักๆ ผมเลยยกบทกลอนนั้น มาบันทึกลงบนบล็อกของผม เพื่ออาลัย ในการจากไปของบล็อกนี้

ภาพเธอเคียงคงอยู่ที่ปลายฟ้า เธอจากลาภาพยังอยู่ที่ใจฉัน
ยังหวนนึกรำพึงเพ้อทุกคืนวัน เวลาฝันละเมอพบประสบใจ
อยากย้อนรอยรื้อร่องรักอันร้อนเร่า ถ่านไฟเก่าจะผุดขึ้นบ้างได้ไหม
อย่าได้เกลียดโกรธกันเป็นฟืนไฟ ที่พร้อมไหม้เผาพลาญใจฉันเลย
เธอผิดหรือฉันผิดคือพิษรัก ให้สลักลงพื้นโลกอย่างนิ่งเฉย
แบกทำไมโลกบนบ่าเหยียบซะเลย เปล่าเฉยเมยขอโทษนะ ดีกันนะ คนดี

Drag เป็นหนุ่มใหญ่ไอที ที่ตื่นเต้นกับโลกออนไลน์ เขาเติบโตมาในสังคมผู้ดี ได้จับคอมพิวเตอร์ตั้งแต่อายุเพียงไม่กี่ขวบ ถ้าให้ตอบว่าอายุเท่าไร เขาอาจตอบคุณได้เพียงว่า ตั้งแต่จำความได้ (พร้อมกับอมยิ้มเล็กๆแบบกวนๆ) เขาเริ่มเขียนบล็อกตั้งแต่ปี 1998 ถ้านับถึงปีนี้ ก็จะเข้า 6 ปี หรือบวกลบ 6 ปี นิดหน่อย Drag ตื่นเต้นกับการมีบล็อกเป็นของตัวเองมาก เขาใช้ Blogging Software คือ WordPress นี่แหละครับ จากนั้นก็จับโน่น ยัดนี่ ตกแต่งบล็อกตัวเองอย่างเมามันพอมาถึงปีที่ 6 นี่เองครับ ชายคนนี้รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่ตื่นเต้นกับบล็อก ที่เขาเคยสนใจเหมือนเคย จึงเลือกที่จะเลิกเขียนบล็อกไปเลย ถ้าเปรียบกับความรัก มันคืออาการของการหมดรัก ซึ่งแต่ก่อนเขารักมันมากนั่นเองละครับ แต่เรื่องดีๆที่เขาเขียนไว้ ยังคงเป็นที่โจษจัน เล่าขานกันสืบไป

Diji สาวน้อยวัยใส หัวใจละอ่อน เขียนบล็อกเพื่อบันทึกเรื่องราว ที่หล่อนได้ทำไปแต่ละวัน แต่ก่อนนั้น หล่อนเขียนบันทึกของตนเองลงบนไดอารี่เล่มสีฟ้า ลายการ์ตูนน่ารักๆ เขียนไปได้ไม่นาน สมุดนั้นก็ใกล้จะหมด เหลือหน้าให้เขียนน้อยลงทุกทีๆ วันหนึ่งหลังกลับจากโรงเรียน หล่อนลืมสมุดไดอารี่ไว้ที่ห้องเรียน คิดได้ก็สายไป เพราะหล่อนกลับถึงบ้านแล้ว รุ่งเช้าจึงไปโรงเรียนแต่เช้า แต่แปลกใจที่ หล่อนรู้สึกว่าบันทึกนั้นถูกเปิดอ่าน พร้อมกับว่ามีเรื่องใด เรื่องหนึ่งถูกดึงออกไป แต่หาต้นตอ คนที่ฉีกออกไปไม่ได้ หล่อนจึงคิดว่าต้องทำยังไง ถึงจะเขียนเรื่องราวไม่แล้วไม่สูญหายไปไหน เพื่อนๆจึงแนะนำให้ลองเขียนบล็อกดูสิ หล่อนจึงลองค้นหาดู ก็มาเจอบล็อกหนึ่ง คือ iDayBlog ที่ได้แนะนำเรื่องบล็อกไว้ หล่อนเริ่มทำตามขั้นตอน ลองผิดลองถูกเอาจนได้และได้เขียนบล็อกสมใจ Diji เริ่มเขียนบล็อกของหล่อนไปเรื่อยๆ อยู่มาวันหนึ่ง มีคนๆหนึ่งเข้ามาคอมเม็นต์ หล่อนประหลาดใจอย่างยิ่ง ที่ข้อความในคอมเม็นต์ คือเรื่องราวที่ถูกฉีกออกไปจากสมุดไดอารี่เล่มนั้น มีข้อความประโยคหนึ่ง ที่เขียนอย่างห่วงใย ว่าดูแลสุขภาพด้วยนะ หล่อนเอะใจทันที ว่าเรื่องทั้งหมดที่เขียนลงบนไดอารี่ ต้องถูกคนๆนี้อ่านจนจบแล้วแน่ๆ พอเขียนมาได้สักพัก Diji ก็ไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกอีกเลย ไม่ไปโรงเรียน ไม่มีใครรู้ว่าหายไปไหน เรื่องราวที่เคยเขียน ไม่มีใครสานต่อ ทิ้งบล็อกไว้ พร้อมกับรูปเล็กๆ มุมซ้ายของบล็อก มันเป็นรูปที่คนอื่นแอบถ่ายให้ เวลาเธอเผลอ ลงวันที่ 14/02/2006

Devil ชายคนนี้เป็นคนเอาการเอางาน เรียกว่าถ้าจะทำอะไร งานต้องมาก่อน เขาเป็นหนุ่มใหญ่ วัย 42 ปี (ชาวอีสาน) จบการศึกษาสูง เพราะเวลาเรียนต้องขึ้นลิปต์ไปเรียน ถ้าเดินขึ้นบันใดนี่ ไม่ต้องเรียนกันเลย เพราะมัวแต่นั่งปาดเหงื่อ พร้อมกับการถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ มีเสียงบ่นพึมพรำ ฟังไม่รู้เรื่อง Devil ทำงานที่ต้องใช้ความคิดมากๆ ดูแลหลายส่วนอีกด้วย แกใช้เวลาว่างเท่าที่มี มาเขียนบทความลงบล็อกเล็กๆน้อยๆ บางทีก็แอบไปเขียนข่าวลงนิตยสารที่ติดต่อเข้ามาบ้าง เป็นระยะๆ แต่พักหลังๆมานี่ เห็นแกบ่นว่าไม่ค่อยมีเวลา อีกทั้งต้องการออกจากงานมาทำธุรกิจส่วนตัวอีกด้วย Devil จึงตัดสินใจที่จะปิดบล็อกไปเลย เพื่อลงมือทำธุรกิจอย่างเต็มที่ สุดกำลัง

Darin สาวประเภทสอง เพื่อนๆ ชอบล้อเธอว่า Da Eleven Rod (Da11รด) คนนี้อยากเขียนอะไรก็เขียน อยากเล่าอะไรก็เล่า เนื้อหาที่ปรากฏบนบล็อกมันหมิ่นเหม่ กลัวที่จะโดนสั่งปิดหรือสั่ง Block เหลือเกิน และแล้ววันสุดท้าย ฝันร้ายก็มาถึง หล่อนเข้าบล็อกตัวเองไม่ได้ เพราะโดน Block เห็นไหมพูดแล้วไม่มีผิด การจากไปของบล็อกนี้ เป็นประเด็นเดียวกันกับเว็บไซต์อื่นๆ ที่กำลังเป็นที่ฮือฮาในปัจจุบัน เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นเริ่มหมดไป

บล็อกใหม่ผุดขึ้น บล็อกเก่าจากไป แต่อัตราส่วนระหว่างบล็อกใหม่ที่เกิดขึ้น กับบล็อกเก่าที่ปิดไปนั้น ชัดๆเลยว่าบล็อกใหม่ๆ มีตัวเลขทางสถิติในอัตราส่วนที่มากกว่าแน่นอน แต่ติดที่ว่า Blog ที่เกิดใหม่นั้น จัดเป็น Spam Blog หรือ Good Blog เท่านั้น

เรื่องโม้อื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน

• February 10, 2008 -- ทราฟฟิกเฉลี่ย 99 คน เห็นสวรรค์รำไร
• December 15, 2006 -- WordPress Theme : GlossyBlue
• January 25, 2007 -- สร้างสรรค์ แต้มสี ให้บล็อกสวยด้วย Widgets
• January 30, 2007 -- WordPress Theme By WPDesigner
• July 29, 2008 -- รึอุดร จะกลายเป็นดังบ้านป่าเมืองเถื่อน