นายเดย์กลับมาพร้อมงานที่กองอยู่เบื้องหน้า
ที่ทำงานโทรตามผมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ด้วยภาระหน้าที่การงานรอสะสาง ให้แล้วเสร็จ ผมลางานไปแค่ไม่กี่วันเองนะ ถ้านับกันก็แค่ 6-7 วัน หรือจะนับช่วงสั้นๆก็แค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้นเอง อย่างว่าล่ะครับ หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ไวเหมือนหนังการ์ตูน ช่วงนั้นผมก็ชุลมุนวุ่นอยู่กับงานรับปริญญาของออม พร้อมๆกับต้องเคลียร์เรื่องอะไรๆของตัวเอง
เริ่มต้นสัปดาห์นั้นด้วยการทำการบ้านอยู่ที่สำนักงานคุมประพฤติ (อุดรธานี) เป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะครับที่ผมต้องไปรายงานตัว พร้อมกับทำกิจกรรมพิเศษๆ ก็เล่นเอาเสียหมาครานั้น จึงต้องเข้าวัดเข้าวา เพื่อนับชั่วโมงความดี เมื่อถึงตอนนี้ก็ลงเอยด้วยดีแล้วล่ะครับ ถึงระยะการลงอาญา จะภาคทัณฑ์ถึงต้นเดือนมากราคมปีหน้าก็ตาม เห็นไหมว่าทุกอย่างมันมีที่มาที่ไป แหะๆ
พิธีการซ้อมใหญ่ เริ่มในตอนเช้าวันอังคาร (24 พ.ย.) ผมเองก็วุ่นวายกับหน้าที่ของใจ จนคล้อยบ่ายและพลบค่ำของวันนั้นจึงแล้วเสร็จ ตกตอนเย็นค่ำวันนั้นก็สังสรรค์กันนิดหน่อยตามประสา ก่อนวันถัดมาจะเข้าบริษัทตามคำบัญชาการของเจ้านาย เวลาล่วงเลยผ่านจนถึงวันพฤหัสบดี ผมเองก็ต้องนำตัวเองดิ่งสู่ปฐพีเมืองสกลนคร เพื่อไปแสดงความยินดีกับที่รักของผมในวันนั้น
บรรยากาศวันออมรับปริญญา
เผลอแป๊บเดียวเข้าวันศุกร์ ขลุกอยู่ที่อำเภอใจบุ่งคล้า แวะทำธุระโน่นทีนี่ที จึงไม่มีเวลาจะคุยกับหมออนามัย ที่บังเอิญพบกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวในซอย แถวๆอนามัยบุ่งคล้า นัดกันไว้ดิบดี ขอโทษอีกที ที่ช่วงเวลาชีวิตช่วงนั้นยุ่งไปหน่อย โอกาสหน้าค่อยว่ากันนะ
ผมเดินทางกลับอุดรธานี ในเย็นของวันเสาร์ เล่นเอาหอบกินกับการนั่งรถสี่ชั่วโมง กับระยะทางเพียงสองร้อยกิโลเมตรนิดๆ กว่าจะถึงบ้านพักก็ตกดึก คงไม่นึกคึกจะเขียนบล็อกในเวลานั้น อันเนื่องมาด้วยความอ่อนเพลียของร่างกาย และความกระหายของจิตใจ ที่ยังคงวนเวียนอยู่ในที่ ที่จากมา…
เช้าวันอาทิตย์ (วันนี้) พยายามฝืนตัวเองให้ฟื้นตื่น แต่ลืมตาไม่ขึ้น ความรู้สึกเหมือนขี้ตามันเกาะกลุ่มปิดตา ฮาๆ จึงปล่อยให้ตัวเองสลบไสลต่อ ก่อนสายๆจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง มันอะไรกันนักกันหนา? พรุ่งนี้ค่อยเจอกันครับเจ้านาย…..
สำหรับเพื่อนๆที่ส่งแรงใจ ร่วมแสดงความยินดีกับบัณทิตใหม่ นายเดย์ก็ขอขอบคุณแทนบัณฑิตใหม่ทุกคนด้วยใจครับ พรุ่งนี้ เราคงได้เจอกันใหม่ กับเรื่องรับพระราชทานปริญญาบัตรของออมเค้าแบบเต็มอิ่มกันเลยครับ
วันนี้นายเดย์ของพักผ่อนก่อน หลังตรากตรำมาหลายวัน…..
น่าจะเหนื่อยมั๊กๆ เลยนะครับ แค่ผมไปเข้าค่าย 1 วันก็จะตายแล้ว -.-”
ให้คุณเดย์พักเหนื่อยก่อนแล้วกัน
แต่แหม! แอบอิจฉารูปโลโก้ด้านบนครับ เหมือนงานแต่งยังไงยังงั้นเลย
เป็นเรื่องที่น่ายินดีอีกครั้งครับ วันพระมีหลายหนครับ ไม่ว่ากัน หุหุ
จะว่าไปเดย์กับออม หน้าตาคล้ายๆ กันเลยนะ ^_^
เป็นความเหน็ดเหนื่อยที่มีความสุข แบบนี้เป็นใครก็สู้ตายครับ
ขอให้พักผ่อนชาร์จพลัง เพื่อลุกมาต่อสู้ในวันต่อไปนะครับ
ยินดีด้วยนะครับเดย์ พี่ยังไม่ได้ปริญญาเลย มัวแต่ค้นคว้า ทำนู่นทำนี่ไปมา เรื่องเสียหมานี่ดีหน่อย เพราะสมัยรุ่นๆยังไม่ต้องสะสมชั่วโมงแห่งความดี อิอิ
อิจฉาจังเลยอ่ะ…เมื่อไหร่จะเป็นทีเราบ้างน้าา
แต่ว่าพี่เดย์ถ่ายรูป..น่าจะเกี่ยวแขนอะนะ..อิอิ
ตัวตรงเลย
@ไอ้ติวเตอร์ สมัยเป็นเด็กอายุเท่าติวเตอร์ อาเดย์ไม่รู้จักคำว่าเหนื่อยหรอกครับ ช่วงนั้นมันส์อย่างเดียว…
@charin เห็นทักมาหลายคนแล้ว สงสัยต้องเปลี่ยน Header อีกที สลับไปมาอยู่นี่แหละ ผมว่ามันสร้างสีสันได้ดีครับคุณลุง
@หมออนาเมา วันเสาร์คุณหมอก็ต้องบิน เวลาว่างเลยไม่ตรงกัน ยังไงพี่ต้องไปอีกแน่ล่ะครับ ขอให้อย่าตรงวันพระแล้วกัน เดี๋ยวร้านหมูกระทะริมโขงไม่เปิดเอาจะยุ่ง ฮาๆ
@joyc มีคนทักหลายคนแล้วเหมือนกันอ่ะจอย ไม่รู้ว่าคล้ายกันตรงไหน?
@cymrybot ลุงบอยแวะมาบ่อยแฮะพักนี้ คงเบาใจลูกสาวใหญ่ถอดเฝือกแขนล่ะสิ ยังไงก็ปรามๆหน่อยล่ะกัน อย่าซนมาก…
@ทรงชัย ผมว่าพี่ต๊ะประสบความสำเร็จแล้วล่ะครับ ปริญญาใจก็ได้มาแล้ว มีหลักฐานคือโซ่ทองคล้องใจ พอพาไปไหนมาไหนได้ไม่เหงาหงอย
@อ้อแอ้ จะจบเหมือนกันแล้วนี่อ้อ ถ้าไม่มีอะไรพลาด เช่นสอบไม่ผ่าน ฮาๆ
ยิ้มหน่อย เดย์จัง