ความทรงจำดีๆ… ระหว่างเดย์กับโอเลี้ยง
ไม่นึกเลยว่า การจากไปแบบกระทันหันของเพื่อนรักต่างพันธุ์ จะทำให้ผมถึงขั้นต้องล้มหมอนนอนเสื่อ พาลให้ต้องหยุดงาน กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกอยู่หลายวัน วันเวลาที่เคยพ้นผ่านอย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นเชื่องช้า ยากจะหาอะไรมาเปรียบเปรย ความรู้สึกเหงาหงอย คลืบคลานเข้าแทนที่ ส่วนความทรงจำดีๆ กลับยังคละคลุ้ง ยิ่งทวีความคิดถึงเข้าไปใหญ่ ผมเองก็หวังว่าคงเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่ง ที่ผมจะทำใจรับกับสิ่งผิดพลาดของตัวเอง ณ วันนั้นได้ ซึ่งอาจใช้เวลาเป็นเดือนๆ หรือหลายๆเดือน
มันก็ต้องมีบ้างล่ะนะ ภายใต้ภาพพจน์ของชายชาตรีที่เข้มแข็ง จะซ่อนความละเอียดอ่อนของจิตใจไว้ภายใน คงน้อยคนจะเข้าใจ น้อยคนจะรู้ซึ้งถึงห้วงอารมณ์ น้อยคนจะฟุ้งซ่านกับเรื่องพรรค์นี้ และน้อยคนจะคุมความสามารถด้านอารมณ์ ให้กลับมาแข็งแกร่งได้โดยไว
ผมกับโอเลี้ยงผูกพันกันมานานแรมปี สายใยบางๆที่กั้นระหว่างเรากับสัตว์เลี้ยงนั้น แยกแยะกันแทบไม่ออก เพราะเวลานอนก็นอนที่นอนเดียวกัน หนุนหมอนเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน กินข้าวร่วมพากัน ใช้ชีวิตด้วยกัน เป็นเช่นนี้ตลอดมาและ… ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นตลอดไป….
เดย์กับโอเลี้ยง
โอเลี้ยงชอบกินปิ้งไก่ ผมจึงชอบที่จะปั้นข้าวเหนียวสอดใส้ไก่ วางให้กินแต่พอดีคำ ไม่ว่าจะมีกินหรือไม่มี เราก็พร้อมที่จะอดด้วยกัน
โอเลี้ยงชอบกินปลาเส้น (เวลาตั้งวง) ผมก็ได้แต่แคะกระปุกออมสินไปซื้อให้ (ถ้าไม่มีจริงๆ) กินแบบแทนข้าวได้เลยและกินแบบตะกละเสียด้วยสิ
โอเลี้ยงชอบกินปลาเส้น
โอเลี้ยงจะรู้เวลาตื่น เวลาไหนจะต้องปลุกผม เวลาไหนต้องไปทำงาน เวลาไหนจะพักกลางวันเวลาไหนจะต้องกลับบ้าน และวันไหนคือวันหยุด ไม่ต้องให้เรียก โอเลี้ยงจะจำไว้ในสัญชาติญาณของเค้าเอง
โอเลี้ยงเป็นสุนัขพันธุ์ดัชชุน หรือคนไทยนิยมเรียกติดปากว่าพันธุ์ใส้กรอก เป็นสุนัขสัญชาติเยอรมัน นิสัยดี เรียนรู้เร็ว เป็นมิตรกับเด็กและทุกคนที่เป็นมิตร
โอเลี้ยงถูกเลี้ยงโดยผมมาตั้งแต่ตัวเท่ากำปั้น แยกออกจากแม่หลังคลอดได้เพียง 2 สัปดาห์ ที่แรกเยี่ยวเรี่ยวราด แต่ผมคอยหัดและสอนให้ จนรู้ว่าเวลาปวดฉี่ต้องทำยังไง แน่ล่ะเดินมาหาผมแล้วอ้อนให้ผมอุ้มไป และเค้าชอบนอนอยู่ใต้เก้าอี้ในที่ทำงาน
โอเลี้ยงจะติดผมมาก ไปไหนมาไหนตามตลอด บางทีก็เฝ้า ไม่ก็ดูอยู่ห่างๆ ไม่มาเกะกะเวลาผมทำงานเลย และทำให้ผมยิ้มได้เสมอ แม้จะเหนื่อยหนักจากงานประจำก็ตามที
โอเลี้ยงสมบูรณ์มาก น้ำหนักตัวกว่า 13 กก. จนสัตวแพทย์ต้องเตือนๆ ว่าให้เพลาๆเรื่องอาหารการกินของเค้าลง เพราะโดยปกติแล้ว หมาพันธุ์นี้จะต้องไม่หนักถึงขนาดนี้
โอเลี้ยงพึ่งโตเป็นหนุ่มน้อย กำลังสำราญได้ที่ น่าเสียดายที่ด่วนจากไปก่อนเวลาอันควร และมีสิ่งเดียวที่คิดแล้วขำได้ตอนนี้ คือโอเลี้ยงจากไปก่อนจะมีเมียเป็นตัวเป็นตน
สุดท้าย… ความทรงจำดีๆ… ระหว่างเดย์กับโอเลี้ยง จะอยู่ในใจตลอดไป…
การสูญเสียสิ่งที่รักไปซักอย่างนึงมันยากมากที่จะทำใจยอมรับได้
สู้ๆคับพี่เดย์
อนาคตเราคงต้องพบเจอกับอีกหลายๆสิ่งที่จะจากเราไป
แต่เราต้องรับมันได้ เพราะตอนเกิดเราก็เกิดมาคนเดียวในท้อง
: )
เวลาจะทำให้ความเจ็บปวดบรรเทาลงครับ
โอเลี้ยงก็คงจะเสียใจ ถ้าเห็นคุณเศร้าหมองเช่นนี้
สุขสันต์วันปีใหม่ครับ
ยิ่งอ่าน ยิ่งเศร้าแทน เฮ้อ มันเป็นสัจธรรมของชีวิตครับ
คุณต้องยืนหยัดต่อไปนะครับ
ถ้าโอเลี้ยงรู้ว่ามันทำให้คุณเศร้า มันคงไม่สบายใจเท่าไหร่หรอกครับ
สู้ครับ อุปสรรคมีไว้ให้ข้าม ไม่ใช่มีไว้ให้ท้อแท้
นี่อาจเป็นการพิสูจน์อะไรสักอย่าง จากเบื้องบนก็เป็นได้
สู้ ๆ นะครับ พี่เดย์ ผมเป็นกำลังใจให้เสมอ ซักวันมันต้องดีขึ้นครับ รอวันฟ้าหลังฝนนะพี่
เสียใจด้วยครับ
พี่เดย์อย่าเศร้าซิคับ…แล้วเจ้าโอเลี้ยงจะไปสบายได้ไงในเมื่อเจ้านายมันยังเศร้าอยู่อย่างนี้
แวะมาให้กำลังใจ ครับ
การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก เป็นเรื่องธรรมดาของโลก
ทำใจให้ผ่องใสเถิด
@ไอ่น้ำใส @cymrybot @สารานุกรม @บักกอล์ฟ @gooddy @เพื่อนหมออนาเมา @doohub @joyc ขอบคุณทุกคนจากใจจริงครับ จากนี้คงปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ต่อไป