กำลังใจ… ตอนที่ 2
ยิ่งขีดๆเขียนๆมากเรื่องขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกถึงความอบอุ่น ที่เพื่อนๆหยิบยื่นให้ ผ่านคอมเม็นต์อยู่เนืองๆ ผมล่ะหวาดหวั่นใจเหลือเกิน กลัวว่าจะทำให้เพื่อนๆผิดหวัง งานเขียนที่เคยละเมียดละไม ส่งผ่านด้วยความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน อาจกลับกลายเป็นแข็งกระด้าง กระโตกกระตาก ด้วยความพลั้งพลาดด้านอารมณ์ หยั้งคิดไม่ทันก่อนปล่อยนิ้วจิ้มคีย์บอร์ด
กำลังใจที่หดหายไป กลับมาเติมเต็มได้อีกครั้งด้วยคนที่รัก แต่เมื่อเวลาแห่งการลาจากมาถึง เราเองก็วกกลับมาเหงาอีกครั้ง วัฏจักรชีวิตที่วนไปเวียนมา เป็นครั้งคราเช่นนี้ ส่งผลดีระยะสั้น แต่ถ้าเป็นระยะยาว เราเองก็ต้องหาที่พึ่งทางใจทางอื่น ที่เกื้อหนุนให้เราไม่คิดนอกใจหรือปันใจ
ผมเองค่อนข้างที่จะจมอยู่กับโลกส่วนตัวของตัวเอง ความเชื่อมั่น ความไว้ใจ เป็นหลักเป็นฐานที่มั่นคงพอ… คิดว่าเช่นนั้น แต่สำหรับคนอื่นๆ ถ้ามีอะไรน้อยนิดมาสะกิดได้ถูกจุด การหมายหมั้นปั้นมือไว้ว่าใช่ ก็จะคลายความขลังลงได้ง่ายๆ เยื่อใยบางๆ ก็อาจจะขาดสะบั้นลงได้ง่ายๆ เช่นดังกัน
เดย์กะออมที่ผาหล่มสัก ภูกระดึง
ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งใกล้ยิ่งรัก ยิ่งห่างยิ่งคิดถึง ยิ่งพรากยิ่งอยากเจอ ความผูกพันโยงใยชาย-หญิง ให้เกิดความรู้สึกที่ดีต่อกัน ถึงแม้กำลังใจในอุดมคติ จะเป็นเพียงความคิดฝัน เลื่อนลอย แต่ถ้ามองลงไปให้ลึกถึงก้นบึ้งแล้ว กำลังใจก็ยังผลให้เราๆ มีความหวังและฮึดสู้ได้เช่นกัน
ผมเองก็ใช่จะเจนจัดเรื่องความรัก ใช่จะแตกฉานเรื่องความใคร่ แค่มีคนๆหนึ่งมองเราอยู่ไกลๆ เราก็อุ่นใจขึ้นมิใช่น้อยแล้ว ฉะนั้นจะมองหาหรือไขว่ขว้าคนอื่นมาเคียงกายเพิ่มได้อย่างไร เปลืองตัวเปลืองหัวใจเสียเปล่าๆ ขออยู่แบบเหงาๆ ดีกว่าจะไปเพิ่มจำนวนผู้ชายห่วยๆ ขึ้นไปอีกคน…
ความรักเป็นสิ่งที่ดีครับ กำลังใจมีไว้ให้กันเมื่อยามเหงานี่ล่ะครับ
แวะมาเจิมและให้กำลังใจ (￣▽￣)╭♡
สิ่งที่ผมทำไม่ได้ ถึงได้แต่ยังไม่ดี ก็เรื่องขีด ๆ เขียน ๆ นี่ล่ะครับ งานเขียนที่ละเอียดอ่อนต้องเกิดจากอารมณ์ที่ละเอียดอ่อนกว่า
เมื่อไรจะทำได้สักทีน๊อออ
ก่อนอื่นต้องสวัสดีปีเสือครับ…คุณเดย์ ผมก็เพิ่งกลับมาจากโคราชมาทำงานต่อยังไม่หายคิดถึงน้องปัน ปัน เลยครับอารมณ์ในการขีดเขียนเลยยังไม่ค่อยไหลลื่นครับ
เห็นภาพแล้วเสียว
ความรักสวยงามเสมอ
ขึ้นอยู่กะว่าเรารู้จักความรักนั้นดีแค่ไหน
: )
ความรักมีสีขาวบริสุทธิ์แต่เริ่มแรก
คนเราต่างหาก ที่แต่งแต้มให้ความรักเปลี่ยนสีไป …
{เจ้าความรักมักทำให้คนเจ็บปวด} พี่dayช่างกล้านั่งเป็นผมขาสั่นแล้วนะนั้น555
โอ้บรรยากาศมันน่านัก…
โด่เอ๊ย แล้วบอกเราว่าจะไปคนเดียว ที่แท้ก็แอบไป สวีตวี๊ดวิ่ว นี่เอง (อิจฉา ๆ)
โดนใจกับความรู้สึกเหมือนให้นึกถึงตัวเองเป็นเนืองๆ
มีอำเภอใจแล้วมี กำลังใจ ฮ่าๆ น่ากลัวจังครับสูงจังเลย…
อารมณ์นั้นไม่กลัวตกหรอก
กล้านั่งแบบนั้นคงจะมีบางช่วงที่เหงา
และเปล่าเปลี่ยว,,,,,,,,,
ความรักคือกำลังใจและแรงบัลดาลใจในหลายๆเรื่องครับ
ว้าว วิวสวยจังคงโรแมนติคน่าดู อิๆ
ตรงจุดนี้น่ากลัวม้ากกก แค่ไปยืนใกล้ๆยังขาสั่นเลย (แต่จะว่าไปแค่มีเธออยู่ใกล้ๆ อะไรๆก็ไม่กลัวอยู่แล้ว) หุหุ แซวเล่นจร้า
ความรัก คือ ความรัก ดูสิ่งที่เหมือนกันแล้วคล้อยตามเป็นบางส่วน งัดข้อเป็นบางคราก็สีสันคับ
@charin ขอบคุณครับคุณลุง
@joyc ขอบใจจ๊าจอย…
@Notzaa เข้าถึงความรู้สึกของตัวเองในเวลานั้นๆให้ได้ก่อนสิครับ ค่อยบรรจงเขียนเรื่องเขียนราว แหะๆ
@พ่อปัน ปัน พักก่อน ค่อยกลับมาเขียนก็ได้นิครับพ่อน้องปัน ปัน อย่าหักโหมมันมาก ประเดี๋ยวงานเขียนเราจะออกมาไม่ดี
@Tongzz ก็อย่าดูสิครับ แหะๆ
@ไอ่น้ำใส ยิ่งรู้จักมาก เรายิ่งปล่อยวาง ความจริงใจหาไม่ได้ ถ้าคบกับคนไม่จีรัง
@cymrybot ลุงบอยมาแนวปรัชญา อืมๆ
@tom เพียงเธอคนนั้นอยู่ข้างๆ แล้วเราจะไม่กลัวอะไร
@aceraspire4810tz ลองพาแฟนไปเที่ยวสิครับ ถึงจุดนั้นแล้วค่อยมาคิดว่า บรรยากาศชวนน่ารักหรือชวนขนแขนลุก
@บักกอล์ฟ ก็ไปคนเดียวนิ ไปคนเดียวกับผู้สาว ฮาๆ
@10Logic.com ความรู้สึกของคนเหงา เราไม่แตกต่างกันครับ
@ไอ้ติวเตอร์ ความสูงทำให้ระบบทางเดินหายใจขัดข้อง แต่คงไม่เป็นไร ถ้าไม่เผลอขัดขาตัวเอง
@ตัวป่วน ไม่ได้กลัวนะ เพราะต้องระวังตัวเองสุดๆเหมือนกัน
@tong ความรักไม่มีนิยาม และจะเป็นในสิ่งที่เราคิดเสมอๆ
@สารานุกรม ผาหล่มสักเป็นไฮไลท์จุดหนึ่งของภูกระดึงครับ สวยสุดๆเห็นจะเป็นที่นี่แหละ
@Yui & Gun หมอยุ้ยกลัวด้วยเหรอ มีทิดกันด้านล้างนี้ดันตูดทั้งคน อิอิ
@หมออนาเมา คู่ใดก็คู่นั้น ที่ไม่ลงรอยกันเสียทุกเรื่อง อืมๆ