ขาวดำ
ปีใหม่ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ย่างเท้าปีนภูเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต ทั้งที่สภาพจิตใจในตอนนั้น ไม่พร้อมเอาเสียเลย กอปรกับร่างกายที่เหนื่อยหนักกับวันทำงานมาทั้งปี มิหนำซ้ำคืนก่อนเดินทางก็ดอดเบียร์ไปหลายหลอด (ในงานเลี้ยงส่งท้ายปี) ชุ่มปอดแต่ใยเลยจะชุ่มคอ พอตื่นเช้ามาเลยเสียงแหบเสียงแห้ง เพราะดันดำน้ำไปร้องเพลงไป แต่เรียกเสียงฮาและค่าทิปได้มิใช้น้อยเลยนะ แหะๆ (ปีหน้าเอาใหม่)
วกกลับมาภูเขาที่ว่านั่นคือ ภูกระดึง หนึ่งแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ของจังหวัดที่เปรียบเป็นทะเลแห่งภูเขา สุดหนาวในสยาม ดอกไม้งามสามฤดู และเป็นจังหวัดที่ไปไม่ถึงสักที นั่นคือจังหวัดเลย…
ตั้งใจว่าหลังกลับจากภูกระดึงมา จะเขียนทริปเที่ยวทริปนี้เป็นจริงเป็นจัง แต่ที่ไหนได้ ผ่านพ้นวันมากว่าครึ่งเดือนแล้ว เรื่องราวยังไม่ถูกเขียนขึ้นมาสักกะที ซึ่งแน่ล่ะครับ เรื่องนี้ยังค้างคาอยู่ในอก รอวันทะลักผ่านอักขระ ให้เพื่อนๆได้อ่านในเร็ววัน ก่อนที่เรื่องราวความประทับใจเหล่านั้น จะขาวดำจืดจางลงไป
นายเดย์ที่สระอโนดาต(ภูกระดึง)ฉบับขาวดำ
เที่ยวที่ไหนก็เที่ยวได้ ขอแค่มีคนรู้ใจร่วมทางก็พอ คงเป็นประโยคที่ถูกต้อง แต่เดย์กับออม เวลาที่มีให้กันค่อนข้างจะน้อยไปหน่อย ระยะทางคืออุปสรรคด่านแรกที่เราต้องเจอ การงาน เวลาว่างคือปราการด่านที่สองและที่สามตามมา ซึ่งบางทีท่านชายอย่างผมต้องจำใจยอมรับ แต่ไม่ถึงขั้นต้องสยบแทบเท้าอุปสรรคเหล่านั้นหรอกกระมัง
ยอมรับว่าในช่วงเวลาที่ต้องแก้ปัญหาคนเดียวเพียงลำพัง บางทีธาตุไฟอย่างอาการท้อแท้ ก็สอดแทรกเข้าได้โดยง่ายเช่นกัน ฉะนั้นก็ต้องประคองสติหยั้งคิดให้ดีๆ พลั้งเผลออาจลมปรานแตกซ่าน โดนความกร้านของอารมณ์เข้าแทรกซึม และยังผลต่อคนรอบข้างได้อย่างไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว
นายเดย์ที่ผานาน้อย (ภูกระดึง)
ความหนาแน่นของเส้นสาย ที่อุดมไปด้วยแสงและสี เริ่มกลับเปลี่ยนเวียนเป็นความทรงจำสีจางๆ เลือดที่ว่าเข้มข้น ยังชืดจางเมื่อละลายผ่านสายน้ำ ภาพถ่ายหลากสีสันยังลางเลือน เมื่อโดนกาลเวลากลั่นกรอง แล้วไหนเลย สมองของคนเราจะจดจำเรื่องราว ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยของสีปานนั้น
เดย์กะออมที่ผาหมากดูก (ภูกระดึง)
ศาสตร์แห่งความทรงจำ ทำนองว่า “เรื่องที่อยากลืมกลับจำ เรื่องที่อยากจำดันกลับลืม” ที่ซึ่งอาจไม่ใช่ประเด็นที่ถูกต้องและแท้จริง แต่ประโยคบอกเล่าหรือวลีที่สื่อความนั้น ดันใช้ได้ในหลายๆเรื่อง ของคนเรา และใช้ได้สำหรับคนที่กำลังพยายาม ทำใจให้ขจัดคราบความทรงจำด้านลบทิ้งไป
ระฆังใบเล็ก ลานพระศรีฯ ภูกระดึง
ศิลปะการเล่าเรื่องแบบเรื่อยๆ มาเรียงๆ จะพริ้วไหวมาปานใด ก็ย่อมมีวันที่กระอุกกระอัก พลันกับภาพขาวดำที่วับไปแวมมา ถ้าเราสามารถเคาะกบาลสักป๊อกเพื่อให้ฟื้นความจำดีๆได้ เหมือนเคาะระฆังย่อมได้เสียงมาทุกครั้งนั้น คงจะเป็นการดีมิใช่น้อย เพราะอย่างน้อยๆ ก็ช่วยลดจำนวนคนป่วยที่ป่วยเป็นโรคความจำเสื่อมได้…
เดย์กะออม
เขียนมาถึงจุดที่ต้องจบ จึงขอสยบให้กับสีสันของชีวิต ที่ขาดหายไปบางช่วงของเวลา ออมกับเดย์ยังรอวันย้อนกลับมาเจอกันอีกครั้ง เพราะวงโคจรเราอยู่ในระบบเดียวกัน ฉะนั้นก็รอเพียงวันเวลาเท่านั้นที่จะหวนกลับมาเยือน
ในบางที ภาพขาวดำก็สวยงามและดูมีชีวิตมากกว่าภาพสีซะอีก
ผมนึกถึงรูปปู่และย่าผมครับ…มันได้อารมณ์ในการชมคนละแบบกับสมัยนี้ครับ…ที่เทคโนโลยี่ก้าวล้ำนำสมัยทุกวันๆ
ยังไม่เคยไปเลยต้องหาโอกาสไปเที่ยวบ้าง
มองอีกอย่างคือ ขาว-ดำ ก็คือ หยิน-หยาง เป็นความสมดุลย์ของธรรมชาติเช่นกันครับ
วิ้วววววววว วิ้วววววว ไปเที่ยวกันเป็นคู่
ผมเคยมีโอกาสได้ไปตอนเรียน ระยะทางมันช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน
แต่พอไปถึง มันก็คุ้มค่ากับความเหนื่อย
ภาพเดย์กับออมเนียนมาก แบบเนียนขอชมเลย
เสน่ห์แห่งขาวดำ คงจะอยู่คู่พี่เดย์ตลอดไป และขอให้คงสุขแห่งคู่ตลอดไปเช่นกันครับผม
ชอบครับ ภาพขาวดำก็ดูดีไปอีกแบบ
^_^
มีโอกาศเที่ยวร่วมกันหลายครั้ง ช่วยเติมเต็มความรู้สึกที่นานๆเจอกันครั้งครับ
“ครั้งหนึ่งในชีวิต เราคือผู้พิชิตภูกระดึง” ชอบผาเหยียบเมฆตอนไปพายุกำลังเข้าเมฆเยอะสวยมากเหมือนก้อนเมฆลอยผ่านหน้าเลย แต่ฟ้าปิดไม่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเสียดาย
เท่อย่างแรง นายเดย์ ^ ^
ไม่เห็นภาพคู่ที่ผาหล่มสักแฮะ
@ไอ่น้ำใส นั่นเป็นเพราะคนแต่งให้ดูสวยกระมังครับ แหะๆ
@พ่อปัน ปัน เทคโนโลยีไม่เคยทิ้งภาพขาวดำครับ สังเกตุจากกล้องรุ่นใหม่ยังมีโหมดการถ่ายแบบขาวดำเลย
@10Logic.com ขอแนะนำให้มาเที่ยววัดใจจริงๆครับ คุ้มค่าเป็นไหนๆ
@cymrybot นักปรัชญาตัวจริง
@joyc นานๆครั้งได้ไปเที่ยวด้วยกันอ่ะจอย หนแรกในรอบปีที่ได้ไปเที่ยวไกลๆเยี่ยงนี้
@ThainetBLOG ระยะทางขึ้นเขาประมาณ 5.5 กม. หฤโหดจริงๆแหละ
@สารานุกรม ขอบคุณครับ
@หมออนาเมา อ้ายทิดกันก็ขอให้คงคู่อยู่เคียงเช่นนั้นตลอดไปจ๊า
@Oneditorial ขาวดำของภาพกับขาวดำของเรื่องมันคล้ายๆเรื่องเดียวกัน แต่สงสัยมองอย่างเดียว แหะๆ
@tong เติมเต็มช่วงชีวิตที่ขาดหายไปบางช่วงครับโต้ง
@Pixie_ice ผาเหยียบเมฆพี่ก็ชอบนะ เมฆลอยมาได้ใจจริงๆ แต่วันนั้นบรรยากาศอึมครึม ออกหนาวเย็นไปเสียมากกว่า วิวทิวทัศน์เลยไม่ได้ใจไปเท่าที่ควร
@108blog ไม่ได้ครึ่งนายโอหรอกกะมัง
@thundercat ผาหล่มสัก เคยลงไปแล้วครั้งนึงครับ ในไม่กี่วันที่ผ่านมา โดนแซวมากมาย