เพื่อชีวิต
หลายวันก่อน มีโอกาศปะทะคารมกับหนุ่มโปรแกรมเมอร์วิศวกรมือดี จากแดนดินถิ่นพระธาตุพนม อันผู้มีนามว่าเจษ (ThaiNetBlog) หรือจะเรียกอีกชื่อว่าเจษฏา (ไม่พร) ผลดีคือว่า ได้แลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อประทังความโง่ของตัวเองได้พอสมควร และจากการได้ตีซี้กันไปกันมา จึงทำให้ผมรู้ว่า พวกเรานี้มันคนพันธุ์เดียวกัน รุ่นราวคราวเดียวกัน คนเขียนบล็อกลูกอีสาน เก่งๆกันทุกรายไป ฮาๆ 
ความเป็นจริงแล้ว คนไทยเรามีนิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันอยู่แล้ว โดยเฉพาะเด็กต่างจังหวัด ที่มีชีวิตวัยเด็กแทบไม่ต่างกันเท่าไหร่ ต่างดิ้นรนขนขวายเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่หวัง ผ่านอุปสรรคขวากหนามนานาประการ ทุลักทุเลมานับครั้งไม่ถ้วน และสิ่งเหล่านั้นแหละ คือสิ่งที่คอยย้ำเตือนให้เรายืนหยัดอยู่ได้ บนลำแข้งของตัวเอง
การแลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ๆ ขึ้นได้นั้น จะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าใครต่อใครหวงวิชา และในวงการบล็อกไทยนี้ แปลกใจไหม ที่มีคนที่ผมชื่นชอบอยู่เพียงไม่กี่คน อย่างว่าล่ะครับ ผมไม่สนใจเรื่องรายรับอยู่แล้ว มีเงินหกบาทก็ซื้อมาม่ากินได้ พลังชีวิตของคนเพื่อชีวิต จะเติมเต็มได้นั้น ไม่ได้ต้องการอะไรที่เกินพอดีพองาม
พลังชีวิตของคนเพื่อชีวิต
ตอนนี้ผมเริ่มแปรสภาพกลับคืนรูปนายเดย์ได้อีกครั้ง หลังโดนยำจากมรสุมหลายๆด้าน พอฟัดพอเหวี่ยงกันจนทำให้จิตใจผมไขว้เขว โซซัดโซเซ มาจบลงตรงที่การเสมอ ถึงแม้จะไม่ชนะ แต่ก็ใช่ว่าจะพ่ายแพ้ ทั้งนี้แล้วผมเริ่มตีจากช่วงเวลาที่อ่อนแอ หนีให้ห่างซึ่งเหตุและผล ที่ส่งกระทบต่อจิตใต้สำนึก ที่ยังรำพึงรำพัน
เพื่อชีวิตไม่แบกชีวิต
การยำเกรงจนสยบให้กับปัญหา ไร้ซึ่งตรรกะที่จะแยกแยะอะไรต่อมิอะไรออกจากกัน การผูกเรื่องโยงราว เชื่อมประเด็นอันน้อยนิดของเรื่องที่น่าปวดหัวเข้าหากัน ทำให้บางทีนั้นประสาทจะกิน หรือจะเป็นเสมือนคนพลัดถิ่น ที่ติดอยู่ในเขาวงกต หาทางออกยังไม่เจอ
สามเกลอ
ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็เอาด้วยกล เมื่อเอาชนะปัญหาไม่ได้ ก็ปอกลอกมันซะ โดยหาวิธีคั่นกลางระหว่างเรากับด้านมืด แบ่งแยกดินแดนให้มันเลย ว่าเอ็งอยู่ด้านนี้ ข้าจะอยู่อีกด้านหนึ่ง อย่าได้เผลอย่างกรายเข้าหากันโดยเด็ดขาด จนกว่าเรื่องราวจะสร่างซาลงไป ไม่เช่นนั้น คงได้ฟัด กันจนฝุ่นตลบอีกรอบหนึ่ง
ผสานชีวิต
หลังฝนซา ฟ้าจะใส หลังพายุทะเลทราย ผืนทรายจะราบเรียบคืนรูป ธรรมชาติสร้างสรรค์กลไกที่สัมพันธ์เกี่ยวเนื่อง โยงใยจากสิ่งหนึ่งเข้ากับอีกสิ่งหนึ่ง แยกกันไม่ออก ไม่ใช่เหรียญที่แบ่งหัวแบ่งก้อย เพราะฉะนั้นเมื่อเหตุการณ์ต่างๆสงบลง ก็ถึงเวลาผสานรอยร้าวให้แนบสนิทเข้าหากัน นี่แหละ เพื่อชีวิตโดยแท้…
ขอบคุณครับที่ไปตอบคอมเม้นให้กำลังใจผมในบล๊อก
พอคุณเดย์ผ่าน ผมกลับพานพบ
thainetblog พึ่งตามอ่านครับ ลูกคุณอีสานไม่แพ้ใคร….เหอะๆ ส่วนรอยประสานขอให้แนบแน่นยิ่งๆ ขึ้นไปครับผม
หลังจากพายุฝนฟ้าคะนองผ่านพ้นไป ท้องฟ้าย่อมแจ่มใสเสมอครับ
รูปสุดท้าย ทำผมตาร้อนนนนนนน ^_^
ดีที่เป็นทะเลทรายเมื่อรอยร้าวถูกกลบด้วยลมหรือสิ่งใดก็ตาม ตามแต่ธรรมชาติสร้างสรรค์ครับ
เรื่องของอารมณ์และความรู้สึกนั้น ผมพยามคิดดี พูดดี กับคนที่ผมรู้สึกดีด้วยเสมอ เพราะผมคิดว่าการกระแทกอารมณ์ใส่กันอย่างเต็มที่สุดเหนี่ยวตอกลงไปกระทบกับผัสสะของผู้ฟัง ให้อารมณ์เปรียบดังตะปูการ กระแทกอารมณ์คือการตอกจะปูลงไปกระทบจิตใจของผู้รับฟัง ให้จิตใจเปรียบดังเนื้อไม้ที่สวยงามเมื่อใดที่จิตใจสงบหายดีจากอารมณ์ที่แปรปรวนและหากต้องการถอนตะปูออกจากเนื้อไม้ เราจะพบว่าเนื้อไม้เป็นเห็นเป็นรูปตามจำนวนครั้งที่เราตอกอารมณ์ลงไป ครั้นอยากจะทำให้เนื้อไม้สนิทสวยงามก็ทำไม่ได้อย่างที่คิด นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามทำให้ดีที่สุด คิดดี ทำดี และปฎิบัติดีต่อผู้ที่ผมรัก!
คนละเรื่องหรือเปล่าเนี่ยฮาๆๆๆๆๆ ไปละเดี๋ยวแวะมาเที่ยวใหม่ครับ!
ผ่านไปแล้ว เดี๋ยวอะไรๆ ก็จะดีขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่
ฟันธง!!!
เรื่องความเร็วของ FlatPress นั้น คงเร็วกว่าแน่นอน แต่ผมไม่ค่อยมั่นใจในเรื่องความปลอดภัยมากกว่า
ถ้าคุณเดย์มีโอกาสลอง เป็นยังไงอย่าลืมมาเล่าให้ฟังนะครับ
ระหว่างที่รอ ผมจะเล่นไปพลางๆ ก่อน.. ^^
ตอนนี้ผมก็หาทางออกยังไม่เจอเลย
แวะมาเจิมมมม…^_^
ลูกอีสาน ไม่แพ้ใครในโลก องค์ความรู้ใหม่ๆ เกิดขึ้นได้จากเพื่อนๆ คนไทยทุกคน เติมเต็มให้กันและกัน
แต่ ข่อย บ่แม่นโปรแกรมเมอร์เด้อ…
@Notzaa ผมอ่านบล็อกคุณเสมอแหละครับ แค่คอมเม็นต์บ้าง ไม่บ้าง ประปราย ก็เห็นเปิดตั้งหลายแห่ง ตามอ่านไม่ทัน ยั๊วเยี๊ยไปหมด กำลังใจยามยาก หายาก ล้วนแต่ดี สู้ๆครับ
ตอนนี้แก้ไขให้แล้ว ครึ่งหลับครึ่งตื่นเขียนเอาเมื่อคืน กว่าจะเสร็จก็ค่อนคืนเห็นจะได้
@หมออนาเมา บล็อกเจษเค้า พึ่งเปิดตัวมาหมาดๆเองครับ ยังไม่ได้แก่หงำเหงือกเหมือนกับเรานิ เหอๆ
@cymrybot มาตาร้อนอะไรกันครับลุงบอย ลูกเต้าก็มีแล้ว อิอิ แซวๆ
@10Logic.com วันนี้มาร่ายยาวเลยเน้อ สงสัยโดนใจเข้าจังๆ
@นายหนุ่ม ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมคงใช้เวลาลองเล่นๆสักพัก เพราะช่วงนี้อึดอัดเรื่องงาน กระทำชำเราได้ ไม่ค่อยจะสะดวกนัก
@pneng บล็อกพี่เหน่ง เป็นอะไรไปน้อ… เห็นหายไปเลย โดนมรสุมรึโดนไวรัสเล่นงานกันแน่
@joyc ขอบใจจ๊า…
@ThaiNetBLOG™ โทษทีครับเจษ ข่อยสะเพร่าเขียนผิดไปเองแหละ
คุ้นๆนะครับ ที่ถ่ายรูปเนี่ย
ชอบรูปสองสวยดี
รูปแรกเห็นดวงจันทร์นึกถึงจานบินทันที
ดีใจด้วยเดย์ เมื่อฝนซา ฟ้าก็สว่าง…
อาเดย์ผมขึ้นเร็วจังครับ | กลับมาจาก ร้อยเอ็ดแล้วนะ
ทำตัวเองให้เป็นเหมือนกับน้ำที่อยู่ในแก้ว (เพียงครึ่งแก้วนะครับ)ดีครับ
คุณเจษThaiNetBLOG™ สุดยอดbloggerที่กำลังhotครับ
@สารานุกรม รูปแรกถ่ายที่อำเภอใจ ส่วนรูปถัดไป ถ่ายทำที่เมืองโบราณ สมุทรปราการครับ
@charin ขอบคุณครับลุง ที่แวะมาให้กำลังใจอย่างสม่ำเสมอ
@ไอ้ติวเตอร์ ผมอาเดย์ยังไม่ขึ้นหรอก ยังเกรียนเหมือนเดิม เพียงรูปเหล่านี้ ถ่ายไว้นานแล้ว พึ่งควักออกมาโชว์เท่านั้นเอง
@พ่อปัน ปัน คุ้นๆ เหมือนเจอคำคมนี้ในหนังแฮะ อิอิ ขอบคุณครับ
@tong รู้จักเป็นการส่วนตัวด้วยกระมังโต้งนี่
ชอบเวลาได้แลกเปลี่ยนความรู้และทัศนะคติกะคนอื่น
แต่ผมไม่มีอะไรจะไปแลกเปลี่ยนอะเค้าอะดิ หุหุ
สบายดีนะครับ คุณเดย์