บล็อกเกอร์ผู้ทรงอิทธิพลเนี่ย เขียนอะไรก็มีแต่คนเชื่อเน้อ บางคนถึงขนาด เชื่อในข้อมูลที่ได้จาก การแนะนำของบล็อกเกอร์คนที่ตัวเองนับถือ มากว่าสื่ออื่นๆ ที่น่าเชื่อกว่าเสียอีก และสงสัยคงเป็น ไอ้นี่ล่ะมั้ง ที่ก่อให้เกิดรูปแบบการโฆษณาแบบใหม่ ที่เรียกรวมๆกันว่า Pay Per Post นั่นนะ อื้อ… ก็คือจ่ายเมื่อโพสต์นั่นแหละ การเป็นบล็อกเกอร์ดังๆ เนี่ย ค่าตัวก็แพงฉิบหายดีนะ จะเขียนรีวิว แต่ละที ก็เรียกค่าตัวซะแพงโข ต่ำๆก็ 50-60 ดอลลาร์ ไปซะแล้ว ก็ไอ้แค่ การเขียนแนะนำ บริการนิดๆหน่อยๆ เท่านั้น ว่าแต่ เออ… มีคนอยากจ้างผมมั้ย ให้โพสต์ละสิบบาทก็เอา อ้าวเฮ้ย… อ๊ะล้อเล่น!

ด้วยความที่เป็นบล็อกเกอร์คนหนึ่ง มีบทบาทในแวดวงอยู่เพียงกระจี๊ด หรือไม่มีใครรู้จักเลยด้วยกระมัง แล้วทำไงดีล่ะ จะให้คนรู้จักเรามากขึ้น นั่นล่ะ เป็นคำถามที่หลายคน คงต้องมานั่งหาคำตอบด้วยกันกับผมในเรื่องนี้ แล้วเออ… ผมจะช่วยคุณได้อย่างไรหนอทีนี้ อ้าวยิ่งพูดยิ่งงงไปกันใหญ่แล้วครับ ท่านผู้ชม! ดูจากการพาดหัว ก็น่าจะทำให้ปวดหัวมากแล้ว นายยังมาเล่นทะเล้น พร่ำเพ้อรำพัน อยู่ทำไมกันเนี่ย เอาซะทีเถอะน่า ว่ามัน “เอาล่ะหว่า! บล็อกนี้โดนซะแล้ว…” ยังไง ฮาๆ ผมก็แค่เล่นขำๆ นะ

ความตั้งใจแรกเริ่มคือ จะพาดหัวไว้ว่า “เขียนบล็อกอย่างไรให้โดน” ที่ว่าด้วยเรื่อง ลักษณะการเขียน การใช้คำ การเล่นมุขอะไรต่างๆ ให้โดนใจคนอ่านนั่นล่ะครับ เลยอยากลองเล่นแผลงๆดูบ้าง จึงลองเน้นจุดสนใจไปที่ ความสงสัยใคร่รู้ของผู้อ่าน ที่ได้อ่านจากหัวข้อ ว่าเออมันโดนอะไรของมันวะเนี่ย แต่หลายคนคงหลงกล เข้ามาอ่านโดยบังเอิญใช่ไหมล่ะ เอาล่ะ ผมเรียกบทความนี้ว่า “โพสต์แนว” แล้วกัน ดูเหมือนมันจะถูกโฉลกกับเรื่องนี้พอดี ว่าก็ว่าเถอะครับ การเขียนบล็อกให้โดนใจคนนี้ มันเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อน น่าดูแฮะ ก็เพราะว่าพฤติกรรมการอ่าน บวกกับความชอบของคน มันไม่เหมือนกัน บางทีเราเน้นเอาใจเด็ก เขียนเรื่องราวที่เบสิกๆ เลี้ยงต้อยหน่อยๆ ผู้ใหญ่ก็งอนเอา แต่ถ้าเราเขียนเรื่องลึกๆ เป็น Tactics ไป เด็กๆ ก็ว่าอีก แล้วจะให้ผมไปง้อใครก่อนล่ะทีนี้

บล็อกเกอร์ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น คือ 54 เปอร์เซ็นต์อายุไม่เกิน 30 ปีครับ และในจำนวนนี้เอง ก็มีแนวโน้มเหมือนกัน ว่าคนอ่านนั้น จะเป็นกลุ่มเดียวกันกับบล็อกเกอร์เหล่านั้น จากการวิเคราะห์ความเป็นไป ก็น่าจะจริงนะครับ เพราะคงไม่มี ผู้จัดการอาวุโส อายุกว่า 60 ปี มานั่งอ่านคอนเท็นต์ ไร้สาระของเด็กคนหนึ่งหรอก หรือไม่ก็จะเป็นจำนวนน้อยมากๆ ที่เด็กๆ จะไปติดตามอ่านบทความ วิชาการ ของดอกเตอร์แก่วิชาทั้งหลาย เว้นเสียแต่… จะค้นหาข้อมูลทำรายงาน หรือการวิจัยตลาดวัยรุ่น ของกลุ่มองค์กรธุรกิจต่างๆ อย่างที่รู้ๆ กันว่าศัพท์วัยรุ่นๆ เด็กไอทีหัวเกร่อ ทั้งหลายแหล่นี้ขยันตั้งมาให้เรางงกันอยู่บ่อยๆ จนบางทีผู้ใหญ่ก็ไม่เข้าใจ กรณีอย่าง “ฉันเห็นชา และ เซ็งเป็ด” นั้น สองคำนี้ แต่ก่อนผมก็ตีความไม่ออกเช่นกัน หลังๆมา จึงรู้ว่าเป็น “ICT: I See Tea” และเป็นอาการเซ็งตามลำดับ

ตลาดคอนเท็นต์ กำลังถูกปั่นขึ้นมาด้วยบล็อกเกอร์ วันๆหนึ่ง มีการเขียนเรื่องขึ้นใหม่กว่า 1.2 ล้านเรื่อง และข้อมูลมันมากเสียจน ไม่รู้จะอ่านอะไร บางทีการมุ่งประเด็นไปที่ จุดสนใจที่ตนเองต้องการ ก็ดันไปเจอกับเนื้อหาที่เป็น Duplicate หรือเนื้อหาซ้ำซ้อนกันซะงั้น ดังนั้นการสร้างบุคลิก หรือเอกลักษณ์ในความเป็นตัวเอง ก็ยังคงเป็นเหตุผลเดียว ที่จะทำให้หลุดบ่วงกรรมนั้น ผมว่าคนอ่าน จะชอบความเป็นตัวเอง สนิทสนมกันระหว่างชุมชนกลุ่มอ่าน กับตัวบล็อกเกอร์เอง มากกว่า ความกระด้างกระเดื่อง กับคอนเท็นต์ด้านๆ ที่ไม่รู้ว่า บล็อกเกอร์ท่านนั้นๆ ไปคัดลอกมาจาก แหล่งข้อมูลอื่นๆ เมื่อนั้นแล้ว บล็อกเกอร์ท่านนั้นจะไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป สรุปว่าเรื่องนี้ ผมก็ไม่ได้ว่าด้วยเรื่อง “เขียนบล็อกอย่างไรให้โดน” ไปเลย มันไม่รู้จะเริ่มประเด็นได้ตรงไหน เอาไปเอามา มันก็ยาวเกินไปแล้ว จะต่อเอาตรงนี้ เห็นทีจะไม่เหมาะแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องนี้ ขอยกยอดไปคราวหน้าล่ะกันครับ

เรื่องโม้อื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน

• June 22, 2007 -- Offline Blogger: บล็อกเกอร์ออฟไลน์
• June 19, 2007 -- จะใช้บริการบล็อกฟรีที่ไหนดี ไทยหรือเทศ
• June 9, 2007 -- ลักษณะ 10 ประการ ของความเป็นบล็อกเกอร์มืออาชีพ
• November 23, 2006 -- 5 ขั้นตอน สร้าง Blog ฟรีที่ Blogger
• April 9, 2008 -- เข้ากรุงครานี้ เสียจริตไปนิด แต่ได้ความรู้สึกดีๆมาหน่อย ถือว่าเท่าทุน