ไลฟ์สไตล์นายเดย์
วันนี้แวะมาอัพเดตบล็อกไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาคนบ้าบล็อกอย่างนายเดย์ และเอนทรีในวันนี้ ก็คงไม่มีสาระไรหรอก เพราะผมตั้งใจจะเขียนให้ไร้สาระ อ๊ะ มีไรเปล่า อยากอ่านก็อ่าน ไม่อยากอ่านก็ไสหัวไป ฮ่าๆ อ๊ะ… ล้อเล่น (แรงไปเปล่าเนี่ย) เล่นไม่สมวัยเสียจริง จะเข้า 14 แล้วนะ เฮ้ยจะเข้า 24 แล้ว ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ โทษทีนะครับวันนี้ พอดีว่าจน เครียด กิน… มากไปหน่อย เลยขอ “เรียนรู้ที่จะมีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆ” จากการเขียนบล็อกแห่งนี้นี่แหละครับ ว่าแล้วก็อยากกลับไปเป็นเด็ก “14 อีกครั้ง” เหนอะ
บล็อกเกอร์แต่ละคน มีไลฟ์สไตล์หรือบุคลิกที่แตกต่างกัน บ้างก็โหด บ้างก็ฮา บ้างก็บ้า บ้างก็บ่นๆ กันไปในแต่ละวัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ส่วนใหญ่คล้ายคลึงกันคือ “ฐานะทางสังคม” ซึ่งจะอยู่ในช่วงกลางๆ ถ้ารวยคงไม่มาเขียนบล็อก หรือถ้าจนก็คงไม่มีคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตใช้หรอกมั้ง และบล็อกเกอร์แต่ละท่าน ก็มีงานประจำที่ต้องรับผิดชอบ หรือมีหน้าที่ในการศึกษาเล่าเรียน เพื่อเป็นบัณฑิตท่านต่อไป การจะพึ่งรายได้จากบล็อกก็คงไม่ใช่ทางที่ถูกนัก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ ช่องว่างการตลาด ยังคงรอให้เราลอดเข้าไป หยิบฉวยผลประโยชน์อันพึงได้อยู่
ไลฟ์สไตล์อย่างนายเดย์หรือตัวผมเองนี้ ขาประจำที่ติดตามผลงานเขียนบล็อกของผม คงพอรู้เลาๆ ว่าลักษณะนิสัยใจคอของผมเป็นเช่นไร ส่วนคนไหนที่พึ่งค้นเข้ามาเจอ อาจจะงงๆ ว่าเฮ้ย นายคนนี้ เป็นใครมาจากไหนวะ และยังมีบางคน ถามผมเข้ามาด้วย ว่าผมจบสถาบันไหน สาขาวิชาเอกอะไร เออ… มันก็แปลกนะ ผมก็เคยบ่นๆ ให้ฟังไปหลายรอบแล้ว อีกทั้งในหน้า About ผมก็เขียนซะดิบดี แบบนี้ก็มีแฮะ เอาล่ะครับ ผมว่าไปทำความรู้จักกับผม ให้มากขึ้นอีกหน่อยแล้วกัน ว่าผมเป็นคนเช่นไร
- ชอบอ่านหนังสือ และอ่านได้ทุกแนว ไม่เว้นแม้กระทั่งหนังสือติดเรท
- หนุ่มมาดเซอร์ มีเพียงเสื้อยืด กางเกงยีนส์ ก็ออกงานได้สบาย
- พูดน้อย จนถึงไม่ค่อยพูด ถ้าไม่รู้จักมักจี่ หรือสนิทสนมเป็นการพิเศษ จะแทบไม่ยินเสียงผมออกจากปาก ให้เมื่อยหู
- ตรงข้ามกับข้อ 3 ถ้ารู้จักสนิทสนม จะชอบพูด ชอบคุย โม้เสียจนเขาไม่อยากฟัง
- ง่ายๆ ตรงไปตรงมา อย่ามาอ้อมค้อมกับผม ถ้าไม่อยากโดนตบ เฮ้ยโดนตื้บ
- ขาโหด ผ่านมาร้อยเอ็ด เจ็ดย่านหนองคาย
- ทะลึ่ง ทะเล้นเป็นคนอารมณ์ดี มองโลกในแง่ดี ชอบสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนอื่น (อยากแสดงตลก ร่วมกับคณะเสียงอีสาน ไม่ก็โปงลางสะออน)
- ชอบความท้าทาย ไม่ชอบการอยู่นิ่งๆ เพราะมันจะไม่ได้อะไรเลย ใฝ่ฝันอยากเป็นหนึ่งในหน่วย เก็บกู้วัตถุระเบิด (พูดเล่นๆ)
- ชอบคิด ชอบเขียน เพราะการคิดอะไรเพลินๆ บางทีอาจได้ไอเดียดีๆ เพื่อเขียน เรื่องราวเด่นๆได้
- เป็นตัวของตัวเอง ไม่ชอบเลียนแบบใครๆ เพราะจะทำยังไงก็ไม่เหมือนใครอยู่ดี
- รักใคร รักจริง ไม่ปันใจให้คนอื่น (ถ้าไม่จำเป็น)
เป็นไงล่ะครับ บุคลิกลักษณะของความเป็นตัวเอง เขียนออกมาแต่ข้อดีๆ นี่แหละ (ส่วนข้อเสียขอเหยียบไว้ อย่าเอามาพูด) ด้วยไลฟ์สไตล์เรียบง่าย สมาถะ และเต็มไปด้วยกลิ่นไอปลาร้า อันเหม็นหึ่ง แต่แฝงด้วยรดชาด ที่ถ้าได้ลองชิมแล้ว คุณจะไม่รู้ลืม (แบบว่ามันเกลียดเข้ากระดูกดำ) เอนทรีนี้ ขอเขียนเล่นๆ นะ ส่วนเรื่องต่อไป ที่รอคิวลงบล็อกนั้น กำลังร่างๆ ไว้ในสมองอันเต็มไปด้วยขี่เลื่อย รออ่านล่ะกัน เพราะมันเป็น “ความจริงของ Text Link Ads” ครับ
แวะมาหลายรอบไม่ได้เมนท์เลย วันนี้ก็เลยมาเมนท์หน่อย ขอบอกว่า ฮา….ครับท่าน จริง ๆ ที่นี่อัพเดทเยอะโน๊ะ คุณเดย์ขยันจริง ๆ ครับผมหละต้องจัดตารางแล้ว ตารางอีก ก็ยังไม่สามารถจะเขียนได้บ่อยขนาดนี้ เอ..จริงหรือเปล่าหว่า แต่ก็น๊ะ การทำงานคือส่วนหนึ่งของชีวิต (แต่ดันมาหางานพิเศษอีก นี่ซิ)
ผมว่าการเขียนบล็อกนั้น ก็มีข้อดีหลายอย่าง (ข้อเสียสำหรับผมไม่มี) คือได้ผ่อนคลาย ได้เขียนสิ่งที่อยากเขียน ได้โม้ ได้ระบายอารมณ์ (อย่าคิดมาก) ทั้งความรู้สึกต่าง ๆ มากมายครับ แต่ที่สำคัญมันสามารถทำให้ได้ (เงิน) สิ่งที่ไม่คาดฝันได้ด้วยน๊า อันนี้คงต้องค่อย ๆ ทำกันไปสำหรับมือใหม่ แต่สำหรับเหล่าเซียน ๆ ทั้งหลายนี่เห็นทีจะ ไม่ต้องพูดแล้วหละครับ
มากวน แค่นี้แหละครับ อิอิอิอิ บาย
แปลกแฮะ ส่วนตัวผมกลับคิดว่า บล็อกเกอร์ ควรทำตัว อึมๆ ครึมๆ เสียอีก แสดงว่าคิดผิดมาตลอดเลยสิ เรา?
เอาเรื่องตัวเองมาเขียนเลยเหรอคุณเดย์ ^-^
ผมก็เขียนเล่นๆ ไปงั้นแหละพี่ไท้ ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรจะเขียนหรอกนะ ถ้าผมมีเวลาพอ ผมสามารถที่ จะเขียนบล็อกในเรื่องที่น่าสนใจอื่นๆได้เยอะกว่านี้ เพราะปกติผมก็ชอบขีดๆเขียนๆอยู่แล้ว แต่พอดีว่าวันนี้นึกสนุกยังไงก็ไม่รู้ เลยจำรูปตัวเองมาแปะๆ เล่นๆ เอาเป็นเอามา กลายเป็นว่าต้องเขียนเรื่องราวของตัวเองซะงั้น ถ้าใครเห็นว่า ผมเขียนแบบนี้ไม่เหมาะ แจ้งเข้ามาให้ผมลบได้นะ อืมบางส่วนที่คุณ Bird พูดมาก็ถูก บล็อกเกอร์ไม่ใช่ทุกคนหรอก ที่ทำตัวลับๆล่อๆ บางคนก็อาจเปิดเผยข้อมูลเหมือนผมนี้ ส่วน Blog Marketing นี้ พักนี้หายหน้าไปนานเลยนะครับ นึกว่าจะหายตัวไปอีกคนเสียแล้ว
บล็อกมันก็คล้ายๆกะไดอารี่ อยากเขียนอะไรก็เขียน อัพเดตตามอารมณ์ วันนี้ใจร้อนเอาสั้นๆไปอ่าน วันนี้ว่างพอ เอายาวๆไปอ่าน วันนี้นึกสนุก เอาเรื่องขำๆไปอ่าน วันนี้ซีเรียจมาก เอาเรื่องอึมครึมไปอ่านล่ะกัน ผมว่าบล็อกเกอร์ส่วนมาก ก็คงไม่ต่างจากนี้หรอกครับ แต่ก็มีบางคนที่ชอบเสแสร้ง โกหกคนอ่านไปวันๆ อยู่ที่ว่า คุณแสดงความจริงใจ ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือได้ดีเพียงใจ จะโกหกก็ต้องให้เนียน เวลาจะพูดเรื่องจริง ก็ทำทีว่าเป็นเรื่องเล่นๆ
แหม วันนี้ลงรูปตัวเองซะด้วย เปิดเผยตัวเองน่าดูเลย แสดงว่า มั่นใจในความหล่อของตัวเอง หุหุ
อยากอ่าน ความจริงของ Text Link Ads จัง
แอ๊บแบ๊วสำเร็จแล้วค่ะพี่เดย์ lol พอเชื่อได้ว่า 14
น้องชายของไนซ์ 18 จะ 19 ยังหน้ามีอายุมากกว่าพี่เลยนะ 555
จะว่าไปอ่านๆดูไนซ์ก็คิดว่าตัวเองตรงกะพี่หลายข้อนะเนี่ย
1-5 กะ 2 ข้อสุดท้าย
อ่านแล้วก็แจกแจงได้ละเอียดดีจัง
ชวนให้คิดว่า ถ้าให้ฉันมานั่งเขียนคุณลักษณะของตัวเองมั่ง
จะได้ประมาณไหนนะ
แบบว่าข้อเสียเยอะมาก (แต่ไม่อยากเขียนนิ) ส่วนข้อดีก็มีมั้ง แต่ก็ไม่แน่ใจ
จริงๆแล้ว การนั่งเขียนแบบนี้ ฉันว่าดีนะ
คือมันเหมือนกับว่า บางครั้งคนเราก็ลืมมองตัวเอง
แต่มัวไปมองคนอื่นว่า คนโน้น คนนี้เป็นอย่างนั้น อย่างโน้น
ซึ่งถ้าเรานั่งบรรยายถึงตัวเอง มันก็คงทำให้เราได้เห็นแง่มุมของตัวเอง
ที่บางทีอาจลืมไปก็ได้นา
ไม่ได้มั่นใจตัวเองอะไรหรอกครับ คุณ PatSonic การเปิดเผยตัวตนกับคนอ่านเนี่ย มันก็แสดงความจริงใจได้อีกอย่างหนึ่ง และเผอิญว่ารูปผมก็ทำแบบฮาๆ ไม่มีรูปไหนที่หล่อเลย ก็งั้นๆแหละ หน้าตาหนุ่มบ้านนอก มันก็เป็นงี้ แล้วเผอิญอีกว่า ผมยังหน้าอ่อนกว่าน้อง คุณ Nice อีกเหรอเนี่ย แหม ช่างประจบเสียจริง และไอ้ที่เหมือนกันหลายข้อ คงรวมข้อสุดท้ายด้วยดิ อิอิ
การกลับไปย้อนมองตัวเอง สำรวจตัวเองก็ดีครับ ส่วนที่ว่าข้อเสียมีเยอะ อย่างที่ cotton พูดมา ก็ไม่ต้องเอามาเขียนดิครับ ปล่อยๆมันไป เอาข้อดีมาเขียน ผมว่าบล็อกเกอร์ทุกคน เฮ้ยไม่ใช่ดิ คนที่คน มีทั้งข้อดี ข้อเสีย แม้แต่ปมด้อย มันก็ต้องมีอยู่แล้ว ถึงแม้จะเป็นสัตว์ประโยชน์ ดังที่มนุษย์เราพยายามยกย่องตัวเอง แต่คนบางคนก็ทำตัวเลวยิ่งกว่า สัตว์เดรัจฉานเสียอีก (แหม! สัจธรมมล้ำลึก)