พูด-พร่ำ-ทำ-บล็อก
มีคำถามหลายข้อนัก ที่ผมยังไข และให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ อันที่ตอบได้ ก็ใช้ประโยชน์จากมัน ไม่ได้ซะด้วยสิ จนบางทีผมก็ต้องกลับมา ย้อนมองตัวเอง แล้ววนเวียนเพื่อหาคำตอบ เพื่อตอบคำถามนั้นๆ ให้ได้ เนี่ยถึงขนาด ดึงประสาทสัมผัสทั้ง 5 ออกมาใช้อย่างเต็มที่ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย สงสัยต้องพึ่ง 6 Sense และท่านๆ มาช่วยเคลียร์แล้วมั้ง อีกหนึ่งคือ การสอนคนอื่น การสื่อสารให้คนอื่นเข้าใจ ยังจัดอยู่ในขั้นที่ว่า “ประสิทธิภาพต่ำ” ตรงนี้ ผมประเมินตัวเองนะครับ อืม… ผมว่ามาดูคำถาม ที่ผมยังติดใจอยู่แล้วกัน คำถามเหล่านี้ ไม่ใช่ว่าไม่รู้คำตอบนะครับ แต่มันติดที่ว่า เอาคำตอบนั้น มาใช้ประโยชน์ได้หรือไม่ มันก็เท่านั้น
เขียนบล็อกแล้วได้อะไรล่ะ?
อันไหนคือสิ่งจูงใจที่ทำให้เขียนล่ะ?
การเขียนบล็อกกลายเป็นกิจวัตรประจำวันอีกหนึ่งสิ่ง ที่พึงทำหรือ?
3 ข้อ ง่ายๆ สั้นๆ นี่แหละ แต่หาคำตอบมาเคลียร์ให้ได้ล่ะกัน ที่เห็นผมบ่น บ่น แล้วก็บ่น อยู่นี่ มันก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา หรอกนะ บางทีการตั้งคอนเซ็ปท์ไว้ว่า “จะอัพเดตบล็อกตามอารมณ์” นั้น มันก็เข้าท่าตั้งแต่นั้นแล้ว เราก็จะไม่ได้พะวง อะไรให้มากด้วย
ถูกต้องนะคร้าบบบบบ
“จะอัพเดตบล็อกตามอารมณ์” _
^
^
อ่า ว่าแล้วว่ามันต้องไม่ยอม เวลามี เครื่องหมายมากกว่าน้อยกว่า มันก็ตัดประโยคไปเลยซะงั้น เพราะเป็น php ล่ะมั้ง
มาขอพิมพ์เพิ่ม ว่า พยายามจะอัพบล็อกตามอารมณ์แต่ยากเหมือนกัน เพราะบางครั้งก็ชอบไปตั้งกฏให้ตัวเองบ่อยๆ
ส่วนคำถามที่ถามมา ตอบยากมากๆ ถ้าค้นให้ลึกๆเข้าไปในสมอง บางทีก็กลัวจะพบว่า ความจริงบางอย่างที่บอกว่า เลิกเขียนก็ได้นะ แต่ตอนนี้ยังไม่อยาก
บล็อกคุณเดย์น่าอ่านนะค่ะ เหมาะสำหรับคนทำบล็อก
นอกจากแวะไปที่บล็อกคุณเก่งก็มีที่นี่อีกที่นึงแหละค่ะที่อ่านแล้วได้อะไรไป
พูดแล้วโดนใจ
คุณ iDay ลองมองอย่างงี้ดีไหมครับ
blog เป็นช่องทางในการสื่อสาร ทำให้คนธรรมดาคนหนึ่งสามารถ connect กับผู้ใช้งานอินเทอร์เน็ตได้เป็นร้อยเป็นพัน
เราไม่ต้องอาศัยรอไปลงบทความใน magazine ชื่อดัง แค่เรานึกอยากจะบอกอะไร ก็สามารถที่จะเขียนแล้วตีพิมพ์ผ่านอินเทอร์เน็ตได้เลย
ถ้าเรามีวินัยพอ เราก็อาจจะเซ็ตว่า ทุกระยะเวลาที่ชัดเจนเช่น ทุกสัปดาห์เราจะอ่านแล้วมาเขียนสักครั้ง นี่ก็เป็นการพัฒนาตัวเองไปในตัวด้วย
ในยุคเว็บ 2.0 อิสรภาพเป็นของเราทุกคนครับ ไม่ได้ขึ้นกับหน่วยงาน “ฉันเห็นชา” แต่อย่างเดียว
ถ้าเราทำให้สิ่งที่ถูกต้อง และทำอย่างต่อเนื่อง สักวันหนึ่งก็จะได้เห็นผลจากต้นไม้ต้นนี้ที่ปลูกไว้ในไซเบอร์สเปซ
ตามที่คุณ TheInk ว่ามา โดนใจผมอย่างแรงเลยครับ แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมพึ่งนึกได้นะ ผมมองๆมานานแล้วว่า การเขียนบล็อกนี่ มันก็เหมือนการโปรโมทตัวเองอีกรูปแบบหนึ่ง เพียงแต่วิธีการมันอาจแปลกไปบ้าง สังเกตเวลาที่ผมเขียน ผมมักจะเอาเรื่องส่วนตัวมาพัวพันด้วยเสมอ โดยผมคิดว่า การเอาชีวิตจริงมาล้อเล่น แกมฮาๆบนบล็อกนี่ มันจะสามารถสื่อสารกับคนอ่านได้ดีกว่า การเขียนคอนเท็นต์ดื้อ ที่มีแต่สาระ แต่ไร้ซึ่งความเป็นธรรมชาติ
บางทีการฝังอะไรที่เป็นวิชาการ ลงมากไปในเรื่องหนึ่งๆ มันก็อาจทำให้เรื่องนั้นๆ ดูน่าเบื่อ ไม่ยากจะอ่าน ยิ่งถ้าเขียนอะไรที่มันยาวๆ ด้วยแล้ว การซอดแทรกมุกตลกลงไปด้วย จะทำให้ผู้อ่าน มีอรรถรถในการอ่านเพิ่มขึ้นด้วย อย่างว่าล่ะครับ บางทีบล็อกเกอร์เองก็ต้องเอนเตอร์เทน เพื่อให้ความบันเทิงกับผู้อ่านบ้าง ไม่ใช่อะไรๆก็ยัดๆ ลงไป คนอ่านปวดหัวตึบๆ
ส่วนกรณีของ “ฉันเห็นชา” นั้น ผมไม่สนแต่อย่างใด ผมก็เขียนของผมไปอย่างนี้ คงไม่เดือดร้อน จนถึงขั้นหน่วยงานนี้ มาปิดกั้นหรอกมั้ง
แหะ ๆ ถามแบบนี้ง่ายครับ เพราะผมชัดเจนมาตั้งแต่เริ่มเขียนแล้ว
เขียนบล็อกแล้วได้อะไรล่ะ?
ได้ความมันส์ และสะใจในอารมณ์ศิลป์ ที่เหลือเป็นสิ่งที่ไม่ได้คาดหวัง แต่ก็ได้ตอบแทนกลับมาเยอะเลย
อันไหนคือสิ่งจูงใจที่ทำให้เขียนล่ะ?
มีความอยากเขียนเป็นที่ตั้ง มันเริ่มมาจากอยากเขียน แล้วมีคนอ่าน ถ้าเขียนคนเดียว อ่านคนเดียว แต่เขียนในบล๊อก มีคนมาอ่านอีกเพียบ
การเขียนบล็อกกลายเป็นกิจวัตรประจำวันอีกหนึ่งสิ่ง ที่พึงทำหรือ?
เป็นไปโดยปริยายครับ
ผมขอร่วมแสดงความเห็นครับ
อาจเป็นความคิดเห็นที่ผิดแผกจากคนอื่นไปบ้าง
ผมอ่านบล็อคบ่อยพอควร ตามแต่จะมีเวลาว่าง
ส่วนใหญ่จะบอกว่า เริ่มต้นเขียนบล็อคเพราะอยากเขียน
อยากแสดงออกทางอารมณ์ อยากแบ่งปันประสบการณ์
…
สำหรับผม จุดเริ่มต้นเกิดจากข้อด้อยของตนเองครับ
ผมสื่อสารไม่ค่อยเก่ง พูดกับใคร หรืออธิบายเรื่องอะไรแล้ว
เข้าข่าย “พูดไม่รู้เรื่อง”
เมื่อได้พูดคุยกับผู้ใหญ่ที่นับถือ ท่านก็กรุณาชี้แนะ ว่า
อย่างคุณ ไม่ใช่ไม่กล้าพูด เพียงมีปัญหาที่ลำดับการคิด
ดังนั้นวิธีฝึกฝนของคุณ คือการเขียน
คิด แล้วเขียน หัดเขียนให้คนอื่นอ่านรู้เรื่อง
นั่นล่ะครับ ที่มาของผม
เป็นคำตอบสำหรับคำถามที่ว่า “เขียนบล็อกแล้วได้อะไร”
ขณะเดียวกัน ก็เป็นคำตอบของคำถามที่สอง “อันไหนคือสิ่งจูงใจที่ทำให้เขียน” ด้วย
สุดท้าย “การเขียนบล็อกกลายเป็นกิจวัตรประจำวันอีกหนึ่งสิ่ง ที่พึงทำหรือ?”
ตอบว่า “ชอบสิ่งไหนพึงทำสิ่งนั้น ตามกำลังศรัทธาครับ”