ไม่โดดเด่น ไม่โด่งดัง แต่ดิ้นตาย
มาด้วยพาดหัวแรงๆ อย่างนี้ (ตามเคย) อย่าพึ่งขวัญกระเจิง หลบหายกันไปดื้อๆล่ะครับ แต่ว่าก็ว่านะ เรื่องนี้มันคงไม่เหมาะ กับคนขวัญอ่อนเท่าไหร่หรอกมั้ง และบางทีเรื่องนี้ ก็คงอาจไม่เหมาะกับคน ประสาทสัมผัสทางเส้นตื้นเขินด้วยซ้ำ ประเดี๋ยวจะอ่านไป ขำไป ร้องไห้ไป แหม! ช่างน่าสงสาร แต่ชักไปกันใหญ่ พูดซะเข้าใจว่า คนอ่านบล็อกนี้ มีแต่คนบ้าไปซะงั้น (อ๊ะ ล้อเล่น) เอาเป็นว่า เรากระโดดกันไปเข้าเรื่องดีกว่า ก่อนที่จะบ้าไปกว่านี้ อ้าว… เฮ้ย
เว็บไซต์ทั้งของไทยและต่างประเทศ ทุกวันนี้กระหน่ำกันผุดขึ้นมามากมาย แต่น้อยนักน้อยหนา ที่จะได้เกิด ผมสังเกตมานักต่อนักแล้วว่า ส่วนใหญ่จะตายภายใน 3 เดือน อันนี้รวมถึงการเขียนบล็อกด้วยนะครับ บล็อกเกอร์อย่างเราๆท่านๆ ที่พร่ำเพ้อรำพัน ร่ายรำ ร้อยแก้ว ร้อยกรอง กลั่นกรองเป็นเรื่องราว สืบสาว โยงใย จากนั้นก็ใส่เนื้อหาเหล่านั้นลงบล็อก เพื่อให้กลุ่มผู้อ่านได้ติดตามผลงาน และข้อมูลที่เขียนไปนั้น มันก็ไม่ได้โดดเด่น หรือมีอะไรเป็นพิเศษ ที่น่าติดตามเอาเสียเลย (ทุกบล็อกมีเนื้อหาสาระ ที่แตกต่างกันไป อาจจะเป็นเรื่องราวสั้นๆ บันทึกประจำวัน ของใครคนใดคนหนึ่ง แต่มันก็มีสาระในตัวของมันอยู่ดี อยู่ที่ว่าคนจะสนใจ เรื่องราวเหล่านั้นหรือเปล่า) ตัวผมเองมองว่า มันเป็นกระแสนิยม การเห่อของใหม่เสียมากกว่า ง่ายๆคือ เห็นเขาทำกันแล้วดี ก็ไปทำตาม ทั้งนี้และทั้งนั้น เรื่องทั้งหมดนี้ ไม่ได้เหมารวมทั้งหมดนะครับ อย่าพึ่งน้อยใจไป
เว็บไซต์ที่ว่าจะ “ตายภายใน 3 เดือน” นั้น ส่วนใหญ่จะเป็น เว็บไซต์ที่คัดลอก หรือก๊อปปี้ แบบฉบับที่ประสบความสำเร็จ ในที่นี้คือ คัดลอกแนวคิดของเว็บไซต์ที่ประสบความสำเร็จมาใช้ เพราะหวังว่า เขาทำได้ เราก็น่าจะทำได้ นอกจากนี้แล้ว การตามกระแส ตามเว็บไซต์อื่นๆ ไปเรื่อยเปื่อย ก็มีผลพลอยซวยไปได้ด้วยเช่นกัน การมองให้ต่าง คิดคนละมุม น่าจะเป็นประโยชน์มากสุดครับ คือถึงแม้จะเป็นเว็บไซต์ที่ให้บริการคล้ายคลึงกัน แต่มีรายละเอียดปลีกย่อย หรือมีจุดเด่นต่างกัน มันก็อาจทำให้ สามารถแย่งชิงส่วนแบ่งเพียงน้อยนิดมาได้ “กำขี้ดีกว่ากำตด” ครับ
รู้สึกว่าช่วงนี้ อารมณ์ศิลป์ในการเขียนบล็อก ผมเริ่มบูดไปมากแล้ว ขี้เรื่อยชักเยอะ ฝุ่นจับกันเกรอะเชียว คงจะเป็นที่ความเครียดไปหน่อย ทำให้สมองมันไม่โลดแล่น ได้ดั่งใจที่เราอยากให้มันเป็น ทีแรกตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องนี้ ให้ดีๆสักหน่อย แต่สุดท้ายก็จบแบบไม่รู้เรื่องแบบนี้ ต้องขอโทษแฟนๆ ที่อ่าน iDayBlog.com เป็นประจำด้วยใจจริงครับ
ผมว่าตายใน 3 เดือนเพราะไม่มี Traffic นี้และดีนะที่มี Google
แต่ถ้าเราสร้างสรรค์ผลงานขึ้นมาเรื่อยๆ เมืองไทยคงดีขึ้นเยอะ
ผมว่าไม่ต้อง 3 เดือนหรอก 1 เดือนก็รู้แล้ว ว่าจะอยู่รึจะไป ถ้าแรงใจคน Copy ไม่หมดก็อยู่ได้นานหน่อยแต่ถ้า แรง Copy มีน้อย 1 เดือนก็หายจ่อมแว้ว
ถ้าเหนื่อยก็พักครับพี่ แล้วกลับมาแบบยิ่งใหญ่เหมือนเดิม
สงสัยจะงานยุ่งนะครับ เขียนจบไม่ลงจริงๆ ด้วย
ถ้าผมเดาไม่ผิด ประเด็นต้องการจะสื่อว่าทำเว็บถ้าไม่ดังก็ดับไปซะ ส่วนผู้ใช้ที่หลงไปใช้ก็จะได้รับผลกระทบจากการที่ข้อมูลสูญหายใช่ไหมครับ?
แต่ในมุมมองผม ประเด็นของความดังโดยอาศัยปรากฎการณ์ viral network ต้องอาศัยเวลาครับ
ดังนั้นไม่ว่าตัวเว็บไซต์เองหรือผู้ใช้เว็บไซต์นั้นๆ หากมั่นใจในคุณค่า (value proposition) ของบริการที่ใช้อยู่
มันจะสามารถอยู่รอดได้ และผ่านการคัดเลือกโดยธรรมชาติจากสังคมออนไลน์ได้ครับ
ไว้ว่างๆ อารมณ์แจ่มใสค่อยเขียนต่อก็ได้นะครับ สู้ๆ
อย่างหนึ่งที่ฉันว่าน่าจะมีส่วนช่วยก็คือการคุมคอนเซปต์ของบล็อกหรือเว็บเราไว้น่ะ
ถ้าตั้งใจไปทางไหน ก็พยายามไปทางนั้นให้ได้
อาจมีออกนอกขอบเขตไปบ้าง แต่ก็ต้องไม่มากเกินไป
เพราะไม่อย่างนั้น คนอ่านก็อาจไม่สามารถติดตามเป็นประจำได้ เพราะรู้สึกว่าไม่ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ อย่างที่เข้ามาอ่านในตอนแรก
เว็บบล็อกของฉันเองก็พยายามจะคุมตรงนี้ ซึ่งก็ยากเหมือนกัน ว่าเราจะคุมขอบเขตไว้ที่ตรงไหน
หรือไม่คุมดี ???? อ่า เขียนแล้ว งง เอง แน่ะ แอบเลียนแบบเจ้าของบล็อก งั้น จบล่ะ