September 4th, 2007
พู่กันดิจิตอล: นามปากกาที่เพื่อนไทยในญี่ปุ่นตั้งให้
หายหัวไปหลายวัน เพราะภาระกิจระห่ำ งานประจำที่ล้นเอ่อ ครั้นจะมาเอ้อระเหยเขียนบล็อกเล่นๆ ก็คงจะไม่เป็นที่ถูกใจนักกระมัง ช่วงนี้ผมจำต้องอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมากๆ จะอยู่หรือไป ใครกำหนด เจ้านายกับลูกน้องใช้อะไรแบ่งแยก ชนชั้นวรรณะที่น่าเบื่อหน่าย การทำงานภายใต้แรงกดทับที่ไม่รู้จักคลาย เหมือนกับว่าเรากำลังทำงานอยู่บนตึกที่กำลังจะถล่ม ตื่นวิตก กังวลในใจว่าเมื่อไหร่มันจะบึ้มลงมา อีกหนึ่งก็ลุ้นว่าจะหาทางรอดวิธีไหน ข้อผูกพันธ์ ภาระที่ต้องรับผิดชอบมันหนักอึ้ง ถ้ามันจะถล่มลงมาจริงๆ เจ้านายก็ดันฝากฝังกับเราไว้ว่า “เอ็งหาวิธีเอาตู้เซฟใบนี้ลงมาให้จนได้” สุดท้ายเมื่อมันทำได้ไม่เป็นไปอย่างที่คิด กับถูกมองว่าไร้ค่า พร้อมๆกับคำชมสุดสยองว่า “…”
บ่นๆมามาก อย่าทึกทักจนรำคาญ และด้วยใจที่อยากจะเขียน ผมมักจะเอาเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว มาผสมปนเป จนเป็นเรื่องราวในบล็อกให้อ่านกันอยู่ประปราย และ “พู่กันดิจิตอล” ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน พอดีว่าเพื่อนผมบินไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่น ส่งเมล์มาทักทาย ซึ่งก็เป็นปกติธรรมดาอยู่แล้ว เราเองก็ติดต่อกันอยู่เสมอๆ เขาเล่าให้ฟังนิดๆว่า “พู่กันดิจิตอล นามปากกาที่ชาวญี่ปุ่นตั้งให้นายเดย์” ผมแอบยิ้มอยู่นิดๆ ควรคิดอยู่ในใจว่าเออ เพื่อเรานี่ก็ช่างคิดนะ จากนั้นผมก็ลองค้นๆดูว่า มีใครใช้พู่กันดิจิตอลเป็นนามปากกาบ้าง ค้นใน Google ก็ไม่มีแฮะ ถ้าเจอก็คงเป็นผมนี่แหละมั้ง ผมก็เลยหยิบมาใช้ซะเลย เหอๆ
ปล.พักนี้อาจจะไม่ได้อัพเดตบล็อกแบบถี่ๆเหมือนเคย แต่ก็จะพยายามเข้ามาดูอยู่เรื่อยๆ
7 Responses to “พู่กันดิจิตอล: นามปากกาที่เพื่อนไทยในญี่ปุ่นตั้งให้”
» You can leave a response or Trackback .
ไม่ใช้นามปากกาว่า http://www.idayblog.com ไปเลยล่ะคะ โปรโมทบล็อกไปในตัว
อ้อ หรือว่าไม่จำเป็น เพราะคงมีเอ่ยถึงในหนังสืออยู่แล้ว (ถ้ามีที่ปกหน้า,สันข้าง,ปกหลังด้วยจะดี คนไม่ต้องเปิดอ่านก็เห็นได้)
ฝากคิดว่าจะใช้ ดิจิตอล หรือ ดิจิทัล ตามศัพท์บัญญัติ
ตอนเห็นการ์ตูน chobits - ดิจิทัล เลดี้ ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน มารู้ทีหลังว่ามันบัญญัติว่างี้นี่เอง NED ก็ละเอียดเหมือนกันนะนี่
ป.ล. อีโมใหญ่สะใจ
ทิ่มตา อิๆ
นามปากกานี้ำก็เพราะดีนะครับ แต่ว่าผมก็เห็นด้วยกับ Nice นะ :em12:
ปัญหาโดนกดดันนี่เหมือนจะเจอกันทุกราย สมัยห้าหกปีก่อนที่ยังทำงานประจำอยู่ก็โดนบ่อย อันนั้นเจ้านายก็ใหญ่พอตัว นายคิดทาง ลูกน้องคิดทาง โดนกดดันให้ทำโน่นทำนี่บ่อยเข้าด้วยความที่เกรงใจผมก็แค่นิ่งเฉย เห็นว่าไม่เหมาะก็ไม่ทำให้ แต่ก็ไม่เถียงให้มากความ แล้ววันนึงก็ลาออก อยู่แล้วไม่สบายใจ ไม่สุข ก็ไม่อยู่
หลักผมง่าย
ๆ คือ ชีวิตผม ความสุขใจมาก่อน เรื่องงานกับเงินมาทีหลัง เจ้านายลูกน้องแลกเปลี่ยนกันที่แรงงานกับเงินเดือน ไม่ใช่เจ้าชีวิต ขอบเขตต้องมี
ผมคิดของผมแบบนี้นะ มนุษย์เงินเดือนอื่นๆ เลยไม่ค่อยจะถูกใจ ตั้งคำถามบ่อยว่า เงินก็ดี เพื่อนร่วมงานก็ดี (เจ้านายก็ดี) ทำไมถึงไม่ทุ่มเทให้ที่ทำงาน มาทำวันเสาร์ไม่ได้? สละเวลาให้ไม่ได้? ผมก็ถามกลับว่า เพื่อนร่วมงานและเราสัมพันธ์กันเชิงสิ่งแวดล้อม คนกับคน ส่วนเงินเดือน-ที่ทำงาน สัมพันธ์กันเชิง แรงงาน-ค่าแรง-กรอบเวลา (8.30-16.00 +การเดินทางที่เป็น extra cost)
บางครั้ง ความเครียด
ก็มักจะทำให้เราไม่มีอารมณ์อัพบล็อกเหมือนกันนะครับ ผมก็เคยเป็นอยู่หลายที ช่วงหายๆ ไปหลายวัน ก็เพราะเหนื่อยมัก เครียด
มั่ง อะไรๆ พวกนี้แหละ
เครียด
เหนื่อย โดนด่า ก็มีผลกับอารมณ์เราทั้งนั้นเนาะ :em01:
ว่าแต่นามปากกาเจ๋ง
ดีนะ :em12:
อืม
ใช่สิ “พู่กันดิจิทัล” ขอบคุณ
คุณ Nice นะครับ แต่ผมใช้ iDayBlog นี่แหละโดนใจ
แล้ว เอามาเล่าให้ฟังเฉยๆ ช่วงนี้ยอม
รับว่าเครียด
จริงๆล่ะครับ มันมีผลต่อการเขียนบล็อกด้วย ตามที่คุณ PatSonic ว่ามานั่นแหละ อย่าว่าล่ะครับ เราเป็นลูกน้อง จำต้องโดนเจ้านายด่ามันเป็นของตายอยู่แล้ว คงต้องใช้หลักของคุณ n-blue มาช่วยประทัง แล้วล่ะ :em07:
ใช้ชื่อตัวเองไปเลยก็ดีนะคะพี่เดย์ คนจะได้รู้จักเราในนามบล็อคไปด้วย
ความยากจัง เหมือนเขียนเกี่ยวกับเรื่องศิลปะเลยคะ
แต่ชื่อ “พู่กันดิจิตอล” ก็เท่ห์นะ แต่ตี
ยังไงก็สู้ตายเน้อ :em04:
» Trackbacks/Pingbacks
Leave a Reply