หลายต่อหลายคนที่เล่นอินเตอร์เน็ต ยุ่งกับสังคมออนไลน์ ออกจะเป็นคนรุ่นใหม่ หัวแข็ง ไม่ยึดติด มักจะสุมหัวกันตามร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ พวกเกมเมอร์ก็ไปๆมาๆร้านเกม ยังกะทางกลับบ้าน คนชอบเที่ยวก็สุมหัวสังสรรค์กันตามผับตามสถานบันเทิง วัยรุ่นหน่อยๆก็เข้าดิสโก้ เธค อายุมากขึ้นมาหน่อย ก็เข้าตลกคาเฟ่ บางคนก็ชอบดูหนัง บางคนก็ไม่ชอบยืนตรงเคารพ จะยังไงก็แล้วแต่ครับ แต่ละรุ่น แต่ละบุคคล แต่ละความคิด จะชื่นชอบในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป
การกระทำการหลายๆสิ่ง ทำให้เกิดการพัฒนาครับ การเขียนบล็อกตั้งแต่แรกเริ่ม ผมเองก็สะเปะสปะไปเรื่อยครับ ยียำทำบล็อก ละเลงจนมั่วว่างั้นเหอะ เอาไปเอามามันก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ก่อนที่จะออกนอกลู่นอกทางอีกครั้ง เอิ๊กๆ แต่ผมว่าสิ่งเหล่านี้แหละครับ ที่ทำให้เราแสดงตัวตนที่แท้จริงของเราได้ดีที่สุด เมาก็บอกว่าเมา ป่วยก็บอกว่าป่วย เครียดก็บอกว่า้ครียด เหอๆ จะไปตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จไปทำไม ไม่ชอบเป็นที่สุดครับ
หลายคนชอบในความเป็นนายเดย์ครับ แต่หลายคนก็ไม่ชอบที่ผม ทำไมต้องแสดงแบบอย่างที่ไม่ดีด้วย อันนี้ก็เข้าใจครับ สิ่งต่างๆล้วนยั่วยุ และมอมเมาเราอยู่ โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย เช่นละครทีวีไรงี้ แหม! ค่ำวันพุธ เย็นวันพฤหัสไม่ต้องออกไปไหน ตูจะดูสวรรค์เบี่ยง คืนวันอังคารตอนดึกๆ จะนึกคึกก็ไม่ได้ เมียจะดูตีสิบ ทำให้สถาบันครอบครัวระส่ำระสายครับ เอิ๊กๆ สังเกตุบ้างไหมครับว่ารายการทีวี โฆษณาแต่ล่ะอัน กิเลศตัณหาชัดๆ จะขายมอ’ไซต์ ก็บิดมาซะแรงเชียว แล้วคนซื้อมาล่ะ ไม่ให้ขับขี่เร็ว มันก็ไม่เท่ห์หรือไร สิ่งเหล่านี้มอมเมาเรายิ่งกว่า เหล้ายาปลาปิ้งเสียอีก อิอิ ที่อ้างเหตุ โยงผลมาทั้งหมด ไม่มีไรหรอกครับ แค่กำลังฟังเพลงหนุกๆ ของพี่แอ๊ด ยืนยง (คาราบาว)มา ชุดตั้งวงเล่า ใครยังไม่มี ต้องหาฟังแล้วล่ะครับ คอเพื่อชีวิต คงชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
เพลงนี้ชื่อขี้เมากระเพราแตะครับ ฟังไปขำไป คนแต่งก็เข้าใจแต่ง โดนใจคอเหล้าให้ได้เรื่องเล่าอีกล่ะ อย่างว่าล่ะครับ ในวงเหล้าย่อมมีเรื่องเล่ามากมาย สดับจับใจความฟังดีๆ บางเรื่องก็มีสาระน่าชวนฟัง บางเรื่องก็น่าเบื่อ แต่บางเรื่องก็น่าขำเช่นกันนะครับพี่น้อง ผมล่ะครับคนหนึ่ง ที่ชอบนั่งในวงเหล้าประจำ นั่งตั้งแต่ยังไม่มีใครปริปาก จนถึงเวลาที่หลายๆคนแหกปาก ฟังเพลงพักเบรคก่อนดีกว่า….
ส่วนมากในวงเหล่าเค้าจะเล่าเกี่ยวกับเรื่องชีวิต การทำงานเสียเป็นส่วนใหญ่ จนหลายๆที ผมต้องเบรคให้ออกไปเรื่องอื่น ให้มันไม่น่าเบื่อ แต่สักพักมันก็วกกลับมายังเรื่องการทำงานอีกล่ะครับ เมื่อถึงเวลาแยกวง ก็เมื่อถึงขั้นที่หลายๆคนไม่ไหว ก็แยกกันกลับ บางทีแอลกอฮอร์ก็ช่วยเสริมสร้างมิตรภาพนะครับ ถ้าดื่มในแบบพอดี ไม่ดื่มกันเอาเป็นเอาตาย
ออกตัวเลยนะครับ ไม่ไว้หน้าตัวเองหรอก ผมเองก็คอเหล้าคนหนึ่ง การดื่มถ้าดื่มแบบทำร้ายตัวเองมันไม่ดีหรอกครับ เชื่อผม เหอๆ แตถ้า่ดื่มเพื่อเข้าสังคม พบปะเพื่อนฝูง หรือเพื่อนร่วมงานอะไรเช่นนี้ ผมว่าไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย เมาก็เมาแบบมีสติ ถึงแม้สตังค์จะอยู่ไม่ครบก็ตาม
แต่ถ้าคนเป็นคนประเภท “บอยไม่ดื่มค่ะ” ก็ว่าไปอย่าง
สรุปวันนี้ ผมเขียนบล็อกเกี่ยวกับเรื่องเมาๆอีกวันหนึ่ง ตกลงเราเป็นอะไรวะเนี่ย
ปล. เย็นนี้ตั้งวงเล่าหน้าบ้าน ใครจะมามีทติ้งมาเด้อครับพี่น้อง (แต่งานนี้ไม่มีเหล้านะ อิอิ)
นายเดย์ เปลี๋ยนไป๋ (สหายสุรา) ดูแลสุขภาพด้วยพี่น้อง
ๆ )
(คนแรกเลย ฮ่าๆ
แหม๋ๆๆๆ คุณโอก็ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ได้เปลี่ยนไปไหน ผมก็เป็นงี้มาตลอดแหละครับ แค่ผมไม่เคยเขียนถึงวีรกรรมทำนองนี้เฉยๆ เพราะพูดไปก็ขายขี้หน้าตัวเองเฉยๆ เอิ๊กๆ
นานๆ กินที เพราะคอไม่แข็ง
มวยกับไมค์ ไทสันแล้ว เขาว่า มวยอึดๆ คอต้องแข็ง เหอๆ
ท่าทางไมค์มันจะกินเล่าเก่งเนอะ
ถ้าคอแข็งนะ ไปต่อย
(เห็นเขาเล่า เราก็เลยเล่าบ้าง อิอิ)
คอไม่แข็งครับพี่แพท ถ้าแข็งจริงเอาไปฟาดเสาเล่นแล้วมั้ง เอิ๊กๆ
เป็นในสิ่งที่เราเป็นนั่นแหละหลานเอ๊ย
จำหลวงพ่อนพดล ดวงพร บอกในหนังเรื่อง ๑๕ ค่ำเดือน๑๑ ได้บ่ “เฮ็ดในสิ่งที่เซื่อ เซื่อในสิ่งที่เฮ็ด”
พ่อใหญ่อาร์คีมีดิส ลงอ่างยังได้ “ยูเรก้า” เลย เหอๆ
ดูชูวิทย์ไง ได้ดีเพราะอ่างน่ะ เหอๆ
ส่งมาสักขวดทาง e-mail ได้เปล่าพี่เดย์ หุหุ
เยี่ยม
มาก ๆ เลย