สายใยแห่งบล็อก
เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อรำลึกความหลัง เมื่อครั้งนายเดย์พึ่งอายุได้ 22 ปีเศษ โดยเริ่มต้นก่อตั้ง iDayBlog.com ขึ้นมาจากความชอบส่วนตัว ส่วนตัวที่ชอบใช้อินเตอร์เน็ตเป็นชีวิตจิตใจ ชอบเรียนรู้ด้วยตัวเอง โดยใช้เครือข่ายใยแมงมุมเป็นสื่อกลาง การไขว่คว้าหาความรู้ใหม่ๆ ในตอนนั้น ออกจะเป็นเรื่องยากไปนิด เพราะเนื้อหาส่วนใหญ่จะเป็นภาษาอังกฤษไปแทบทั้งหมด
จากความรู้ภาษาอังกฤษพองูๆปลาๆ จนปัจจุบันนี้เป็นปลาๆงูๆ ไปบ้างแล้ว ถือว่าพัฒนาขึ้นนิดหนึ่ง ในช่วงเวลา 3-4 ปีที่ผ่านมา ช่วงที่ผ่านมา นายเดย์เองพยายามเสนอเนื้อหาผนวกกับการเสนอตัวตน ที่ไร้ภาพพจน์ไปด้วยกัน ไม่มีการประจบ ไม่มีการสอพลอกับใคร ใครมาดี ดีตอบ ใครมาร้าย ตีศอกกลับไป นั่นเป็นการแสดงออกถึงความเป็นตัวของตัวเองสูง ในความคิดแบบฉบับของตัวผมเอง คิดเองเออเอง
คนอื่นจะมองยังไง ผมไม่สนครับ ผมสนแค่ว่า ผมจะมองคนอื่นยังไงแค่นั้น ชีวิตเรา บล็อกเรา จะพาเข้าป่า ลงเหว มันก็เรื่องของเรา หรือคุณคิดว่าใครจะสนใจคุณ เมื่อคุณเดินไปในจุดที่คนอื่นเขามองไม่เห็น การพาตัวเองเข้าจุดอับ มุมมืด ที่ไม่ใช่การอำพรางตัว แต่เป็นช่วงชีวิตที่คุณกำลังดิ่งสู่ก้นเหว อเวจี น้อยคนนักจะเข้าใจ และผ่านเรื่องร้ายๆตรงจุดนั้นมาได้
นายเดย์เมื่อ 3-4 ปีที่แล้ว
ผมเชื่อในพลังแห่งบล็อกครับ สายใยเชื่อมต่อกันผ่านระบบคอมเม็นต์ การทำความรู้จัก ทักทาย เริ่มต้นด้วยอริยาบท เพียงนิ้วจรดคีย์บอร์ด ก่อนผ่อนมืออีกข้างหนึ่งไปคลิกเมาส์ มันเริ่มต้นจากตรงนั้น เท่านั้นจริงๆ จากนั้นความสัมพันธ์ของคนเราจะเริ่มพัฒนา ตามอัตราความถี่ของการคอมเม็นต์ จากน้อยสู่มาก (หรือมากสู่น้อย) เป็นธรรมดาของมนุษย์โลก ที่ไม่ค่อยรู้จัก การอยู่แบบโดดเดี่ยวเดียวดายกันนัก
ผมเองเขียนบล็อกมา 4 ปี ไม่ใช่ได้เพื่อนแค่ 4 คน การได้สอดรู้เรื่องของคนอื่น รวมถึงคนอื่นก็ไม่ได้ใช้ความพยายามในการสอดรู้เรื่องของเรา พอคลุกเคล้าให้เข้ากัน มันจึงกลายเป็นส่วนผสมที่ลงตัว เหมือนขี้ที่หมักหมมจนได้ก๊าซมีเทน…
กรุณาอย่าเออออห่อหมก เลยตามเลยกับผมมากนัก ท้วงได้ท้วง ทักได้ทัก เพราะผมคิดมุขมาเขียน ต้องใช้พลังลมปราณค่อนข้างสูง ไม่เหมือนรายการชิงร้อยชิงล้าน คิดมุขใหม่แค่อาทิตย์ล่ะครั้ง ส่วนตัวผมล่อวันล่ะครั้งเป็นอย่างต่ำ แอลกอฮอร์เป็นปัจจัยหนึ่ง ที่ทำให้การเปล่งวาจาลื่นไหลได้ โดยไม่พึ่งน้ำมัน
พยายามเขียนบ่นความให้เป็นบทความ มันยากเอาตรง เขียนอย่างไร ให้มันวิชาการได้นี่แหละ ผมล่ะเชื่อนักวิชาการ ที่เขียนหนังสือเป็นเล่มๆได้อย่างไร โดยใช้เนื้อหาเครียดๆ ยัดมันเข้าไป สาระ คนอ่านเป็นได้สมองระเบิด กระโหลกกระจาย…
ปัญหาส่วนหนึ่ง ที่เหล่าบล็อกเกอร์มักเก็บมาคิดไปนอนฝัน ว่าเมื่อไหร่จะได้ฟันดาราสาวสวยๆสักคนวะ เย้ย….ไม่ใช่ เมื่อไหร่จะได้รับความสนใจจากกลุ่มคนออนไลน์กัน ผมเริ่มเก็บมาคิด เอาตอนที่ผมห่างหาย จนบางคนนึกว่าผมตายไปนั่นแหละ และตอนนี้ ผมคิดได้แล้ว ว่าแท้จริง เราเขียนเพื่อต้องการจะเขียนต่างหาก ไม่ใช่สักจะขีดๆเขียนๆไปวันๆ ไม่ใช่ทำเพราะหน้าที่ และไม่ใช่เพื่อคนอื่น แต่มันเพื่อตัวเราเอง ส่วนคนอื่นๆ ที่ได้รับประโยชน์จากเรื่องราวนั้นๆ มันคือผลที่มีเหตุ เป็นตัวกระทำเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ
ส่วนตัวผมชอบไปแอบดูบล็อกของบล็อกเกอร์ท่านอื่นๆก่อน แอบอ่านไปสักระยะหนึ่ง พอรู้ลักษณะของคนๆนั้นคร่าวๆแล้ว จากนั้นค่อยคอมเม็นต์ลงไป คล้ายๆเป็นการให้ท่าทอดสะพาน ส่วนเพื่อนบล็อกเกอร์ท่านนั้น จะตามตูดมาหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับว่า คอมเม็นต์คุณน่ะ น่าสนใจแค่ไหน ซึ่งโดยรวมแล้ว เค้าตามมาแน่ครับ อาจตามมาคอมเม็นต์บล็อกคุณคืน เป็นการทักทายตอบ
เมื่อสายใยแห่งบล็อกเริ่มก่อตัว ค่อยๆยกระดับขึ้นนิดๆ กระชับมิตรขึ้นทีล่ะหน่อย คราวนี้แหละครับ พอติดลมบนได้ ความเป็นเพื่อนก็จะเข้ามาเสียบแทน ไม่ใช่จุดอิ่มตัวนะครับ แต่มันคือจุดอิ่มเอม
ออมกะเดย์ที่วัดภูทอก
พักสายตาก่อนจบเรื่องด้วยรูปลางๆ ของนายเดย์กะนางออมล่ะกัน เห็นหลายคนทัก ว่าลงแต่รูปตัวเอง
จบแบบยาวๆนี่แหละ พยายามจะเขียนให้สั้นแล้วนะเนี่ย แหะๆ
ถ้าไม่มีบล็อกคงไม่ได้ Drink ด้วยกันจริงๆ แหละอ้าย สายใยเริ่มได้ที่ปลายนิ้ว คมอีหลี๋ เออะๆๆ
เมื่อไหร่จะได้มานั่ง Drink กับนายเดย์ซะที
รูปนี้ให้คนแถวนั้นถ่ายให้หรือจ๊ะ
เคยคิดที่จะเขียนแนวนี้เหมือน(คิดเหมือนกันเลยแฮะ) เอาเป็นว่าคุณเดย์เขียนแทนไปแล้วล่ะ หุ หุ
เอไม่เขียนหนังสืออีกซักเล่มหรอ อยากได้ smfอะ
เส้นทางไกลหมื่นหลี้ ข้าคนนี้ก็จะขอเดินไป เป็นกำลังใจให้น่ะครับคุณพี่วัน (P’Day)
ผมก็อยากมีบล๊อกเป็นของตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้อยู่ระหว่างการออนทัวร์บล๊อกของแต่ละท่านอยู่ครับ ถ้ายังไงก็อยากเป็นอีกหนึ่งสายใยแห่งบล๊อคด้วยเด้อ เออลืมไปผมเม้นต์ให้แล้วน่ะครับพี่เดย์
อ่านเรื่องนี้แล้วโดนใจสุดๆครับ (“สายใยแห่งบล็อก”ตั้งชื่อเรื่องได้ดีจริง)
วันนี้ขอมารายงานตัวแบบเต็มๆครับหลังจากที่เข้ามาอ่านบล็อกพี่เดย์เป็นประจำ ทุกเรื่องราว
ถ้าไม่มีนายเดย์เราคงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบล็อกและ CMS ตัวอื่น ๆ (สีม่วงไปป่าวเนี่ย)
ว่าง ๆ ก็ไปเลี้ยงเบียร์ด้วยแล้วกัน…ช่วงนี้จนอีหลี
@หมออนาเมา ดื่มวันนั้น ถือเป็นสายสัมพันธ์จากคอมเม็นต์ในบล็อกอีกที
@108blog เราไป กทม. ครานั้น ก็ชวนนายโอไปนั่งดื่มอยู่นี่หว่า นายติดเมียเลยไม่มากะเรา อันนี้เราไม่ผิดนะ ผิดที่ตัวนาย เหอๆ
@joyc ตั้งกล้องถ่ายเองอ่ะจอย วางกล้องไว้ที่ต้นไม้ ดูสิ ว่ามีความพยายามมากมั๊ย
@เพื่อนหมออนาเมา ไม่บอกคงไม่มาคอมเม็นต์ให้อ่ะดิ ไปคราวหน้าถึงตานายเลี้ยงล่ะ
@tong เริ่มมาคอมเม็นต์เพราะอ่านเรื่องนี้อ่ะดิครับ
@Boranman ขอเก็บตังค์ก่อนครับอาจารย์ แล้วไปหาที่ดื่มกัน