Blog Tag

มาด้วยความงงๆ มึนๆ เหมือนกะยังไม่สร่างเมา ทั้งที่ไม่ได้ดื่มมาซักนิด จะอะไรเสียอีกล่ะ ก็วัฒนธรรม Blog Tag นี่ไง ทั้งที่ผมคิดว่าคว่ำบาตร เฮ้ยค่ำหวอดกับวงการ (Blog) นี้แล้ว บอกตามตรงผมยังไม่รู้จริงๆ (ไปอยู่ไหนมา) เขาว่ากันว่าใครโดนลากเข้ามามีเอี่ยวกับเรื่องนี้ ต้องสารภาพ ให้ปากคำ ในเรื่องราวของตัวเอง มา 5 เรื่องด้วยความจริง อย่าโกหกนะครับ จะเป็นเรื่องรัก (ลัก) เล็กขโมยเมียน้อย แอบรักใครสมัยตอนเป็นแฟนฉัน หรือไปสร้างวีรกรรมทำเพื่อใคร ที่ไหน ให้นำมาเปิดเผย เปิดอก เล่าออกมาซะดีๆ ว่างั้น ทั้งนี้ต้องลงบันทึกประจำวัน เพื่อเป็นหลักฐานไว้ที่ Blog เราด้วย ยังไม่หมดเท่านี้นะครับ ยังต้องให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นให้คนอื่น ต่อไปเรื่อยๆ

เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันก่อนนี่เอง คุณ yokey ซัดด้วยกระสุน M16 โดนไปเต็มๆ บล็อกเละตุ้มเปะไม่เหลือชิ้นดี ไว้ให้สุนัขรับประทานกันเลยทีเดียว หรือว่าบล็อกผมห่วยจนสุนัขไม่อยากรับประทานกันแน่ล่ะ (คำไม่สุภาพ: หมาไม่แดก) เรียกได้ว่ายิงกันในระยะกระชั้นชิด หลบยังไงก็หลบไม่ทัน ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เลยจำใจ ต้องเล่าเรื่องราวในร่มผ้า (เรื่องลับ) ที่ลับเฉพาะคนรู้ใจ ให้ทุกๆท่านได้อ่านกัน ไหนๆก็ไหนๆ แล้ว ถ้าจะเล่าทั้งที ต้องให้มันหลุดโลก สุดขอบไปเลย พร้อมแล้ว ก็ไปกินข้าว อาบน้ำ ทำธุระส่วนตัวก่อน แล้วค่อยกลับมาอ่าน เฮ้ยพร้อมแล้วก็ไปกันเลยครับ

1. ผมชื่อ เดย์ (DAY) เป็นบุตรคนที่สอง ในจำนวนพี่น้องสองคน เป็นลูกคนเล็ก มีพี่สาวหนึ่งคน ผมนับถือพี่สาวคนนี้มากๆ ครับ สำหรับชื่อเดย์นี้ เพื่อนๆ พากันตั้งให้ ตอนเรียนอยู่ม.ปลาย โดยตัดมาจากคำหนึ่งในชื่อเข้าโรงเรียนผม (ชื่อจริง: เดชา) และชื่อเล่นจริงๆ ของผมนั้นชื่อ หมู ครับ(อย่าหัวเราะเชียวนะ) จำได้ว่าชื่อหมูนี้ ปู่เป็นคนตั้งให้ ตอนนี้ท่านเสียไปแล้ว เพราะตอนผมยังเด็ก เวลาผมร้องให้ เสียงร้องคล้ายหมู ประกอบกับที่ผมเกิดปีกุนด้วย เพื่อนๆคงไม่ชอบชื่อนี้มั้ง เพราะชื่อหมูนั้น มันตรงกันข้ามกับผมเลย ตัวจริงผมเป็นคนผอม แต่ชื่อกลับสื่อไปในทางอ้วนๆ เพื่อนคงไม่ปลื้ม เพื่อนไม่ปลื้ม ผมเลยใช้ชื่อเล่นนี้มาจนปัจจุบัน รู้สึกว่าชื่อนี้เท่นิดๆ เพราะไปตรงนักร้องกลุ่มหนึ่ง

2. ผมเป็นคนบ้านนอก เกิดที่ป่า เป็นพื้นที่หนึ่งในเขตจังหวัดหนองคาย และอาศัยอยู่ในป่า จนผมอายุได้เกือบ 3 ขวบ จึงย้ายสำมะโนครัวเข้ามาในหมู่บ้าน ซึ่งก็ยังบ้านนอกอีกละครับ ตอนเด็กๆ ไม่กล้าสู้หน้าคนเท่าไร่ เพราะอยู่แต่ในป่า ไม่เคยได้พบผู้คนเท่าไร่ เลยไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนตอนนั้น ไม่กล้าพูดและเป็นคนขี้อายด้วย ผมถูกเลี้ยงมาด้วยความบริสุทธิ์ โดยมีป่าไม้ ท้องไร่ ท้องนาเป็นเพื่อน และเพื่อนที่เป็นคนจริงๆ ในตอนนั้น มีเพียงพี่สาวคนเดียวเท่านั้น การที่ผมจะพบกับเทคโนโลยีใหม่ๆ โดยเฉพาะคอมพิวเตอร์นั้น แทบเป็นไปไม่ได้ แม้แต่โทรทัศน์ยังแอบไปดูข้างบ้านเลยครับ (ชีวิตช่างรันทด) แต่สุดท้ายเมื่อสวรรค์มีตา ผมได้พบทางสว่าง ได้จับคอมพิวเตอร์ครั้งแรกตอนเรียนอยู่ม.ปลาย โดยไปเรียนคอมพิวเตอร์คอร์สหนึ่ง ซึ่งค่าใช้จ่ายไม่แพง เพียง 400 กว่าบาทครับ เพราะสนับสนุนโดยรัฐบาล จำได้ว่าเรียนเกี่ยวกับโปรแกรมพิมพ์งานเอกสาร (Word) มั้ง ผมติดใจกับคอมพิวเตอร์ และทึ่งกับความสามารถของมันมาก เลยไม่ละทิ้ง ที่จะพยายามเรียนรู้มันให้ถึงที่สุด ให้มันตายไปข้างหนึ่งสิครับ

3. ผมจบม.ปลายมาด้วยคะแนนไม่สูง พอครึ่งๆกลางๆ จำไม่ได้ว่ามันเท่าไรกันแน่ เอาค่าประมาณแล้วกัน ประมาณ 2.5 ครับ ช่วงเรียนอยู่ ม.ปลายนี้ เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อจริงๆ ผมเห็นเพื่อนๆ ผม ออกนอกลู่นอกทางกันมาก แต่ผมก็ไม่มีความสามารถอะไร ที่จะฉุดดึงเขากลับมา บนถนนหนทางที่ถูกได้ ตอนใกล้จะจบม.ปลาย ยังตัดสินใจไม่ได้ ว่าจะเรียนต่อหรือไม่เรียนต่อดี เพราะที่หมู่บ้านผมในตอนนั้น ถ้าจบม.ปลายได้ ก็ถือว่าดีแล้วครับ และแล้วผมก็พลาดโอกาส ไม่ได้สอบแข่งขัน เพื่อเข้าเรียนกับสถาบันการศึกษาที่มีชื่อเสียงแห่งใดเลย อนาคตอันโค้งๆงอๆ ของผมแทบตกวูบ แต่ดีที่ผมยังสอบติด และได้เรียนคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โปรแกรมวิชาเอกอิเล็กทรอนิกส์ ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ซึ่งเป็นที่เดียวที่ผมเลือกสอบแข่งขันเพื่อเข้าศึกษา (ตอนนั้นยังเป็นสถาบันราชภัฏอุดรธานี) ชีวิตในช่วงอุดมศึกษานี้ ไม่มีอะไรหวือหวามากนัก ดำเนินไปตามปกติ มีเพื่อน เฮฮา ไปไหนไปกัน ทั้งนี้เหมือนกับเรียนที่โรงเรียนนายร้อยยังไงไม่รู้ เพื่อนๆ ที่เรียนด้วยกันก็มีแต่ผู้ชาย จะมีผู้หญิงให้ชุ่มช่ำหัวใจทั้งที ก็เป็นทอมบอยไปซะงั้น คิดแล้วอยากย้ายคณะไปเรียนการจัดการอยู่เหมือนกัน เห็นมีแต่สาวๆ ขาวๆ สวยๆ ทั้งนั้น พูดมาน้ำลายไหล ขอซับด้วยกระดาษทิชซู่ก่อนแล้วกัน ก่อนจะเขียนเรื่องลับของผมต่อที่ข้อ 4 ครับ

4. ผมจบการศึกษาระดับปริญญาตรี จนได้ เมื่อปี 2549 ที่ผ่านมาหมาดๆ นี่เอง เป็นที่ภูมิใจของ พ่อแม่ ญาติพี่น้องเป็นอย่างยิ่ง แต่ภารกิจ ลูกผู้ชายอย่างผมยังไม่จบ เพราะผมยังไม่ผ่านการเกณฑ์ทหารนั่นเอง หลังจากผ่อนผันมา 2 ปี ถึงคราวที่เราต้องทำหน้าที่ชายไทยแล้ว ตอนที่จับ ใบดำ ใบแดง ผมถูกจัดให้จับในลำดับแรกๆ รู้สึกหวั่นๆอยู่เหมือนกัน คิดในใจว่าโดนแน่ๆ ไม่รอดแน่ๆ ตายแน่ๆ ส่วนเสียงคนเชียร์นั้น ได้ยินดังก้องหู ว่า ใบแดง ใบแดง เล่นแช่งกันเลยนะเนี่ย ผมตัดสินใจ จุ่มมือลงในไหศักดิ์สิทธิ์ จับได้ใบหนึ่งขึ้นมา ยื่นให้ใครก็ไม่รู้ เพราะตอนนั้นจำใครไม่ได้เลย เสียงที่ดังก้องหูก็เริ่มเงียบไป และได้ยินเสียงเบาๆ เหมือนเสียงกระซิบที่หูว่า “ใบดำ” ผมถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนเดินออกไป ผู้ชายนี้เรื่องน่าอายเรื่องหนึ่งก็คือ เรื่องเกณฑ์ทหารนี่ล่ะครับ สำหรับบางคนเท่านั้น อย่าเหมาหมดนะครับ

5. ผมผ่านร้อนผ่านหนาวมาได้เพียง 23 ปี ยังอยู่ในช่วงวัยรุ่นที่กลัดมัน ไฟยังแรงอยู่ว่างั้น เมื่อจบการศึกษามาใหม่ๆ คิดว่าตัวเองแน่จริง จึงเร่ร่อนหาสมัครงาน ตามแหล่งงานต่างๆ ซึ่งแต่ละแห่งได้รับความผิดหวังกลับมา ในใจไม่ท้อมันต้องมีสักที่สินะ ที่พร้อมรับเรา พยายามปลอบตัวเองเสมอ สุดท้ายความพยายามผมถึงจุดสูงสุด ตัดสินใจครั้งก่อนสุดท้าย กลับมาหางานทำที่อุดร เพราะที่นี่รู้จักคนเยอะคงพอช่วยเราได้ และก็ได้สมใจจริงๆ แต่ก็อยู่ไม่ได้ เพราะผมถือคติที่ว่าคับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก ออกจากงานมาตกงานอีกที ตัดสินใจครั้งสุดท้าย ถ้ายังเป็นอย่างนี้ จะกลับบ้านที่หนองคาย เมื่อวันสุดท้ายมาถึง งานก็เข้ามาหาผมจนได้ มันช่างเหมือนนิยายน้ำเน่า ที่ผมเล่นเป็นพระเอกจริงๆ มีใครอยากเล่นแทนผมมั้ยครับ

คุณช่างแสนดีเหลือเกิน ที่อ่านจนจบได้ แต่สุดท้ายนี้ ใครกันล่ะ จะเป็นผู้รับเคราะห์รายต่อไป ผมยังไม่ลืมนะครับ ยิงต่อเลยที่ MR.boy ต่อด้วย ร้านมิตรไทย ตามมาด้วย siampoint และไปแต่งรูปกับ smilesquare สุดท้ายไม่ลืมกับ Blogger น้องใหม่ Arthip ได้รับการตอบรับยังไงไม่รู้ แต่ถือว่าได้ส่งไปให้แล้วนะครับ

เรื่องโม้อื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน

• March 28, 2008 -- WordPress 2.5 RC-3 ว้า… ยังแก้ปัญหาไม่ตก
• January 17, 2008 -- iGoogle VS iDayBlog คิดได้ไงเดย์
• December 21, 2007 -- ชื่นชอบนายเดย์แวะเยี่ยมชมไอเดย์บล็อกสิครับ
• July 2, 2007 -- ไลฟ์สไตล์นายเดย์
• April 16, 2007 -- กลับมาประจำการ