ไลฟ์สไตล์นายเดย์

วันนี้แวะมาอัพเดตบล็อกไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาคนบ้าบล็อกอย่างนายเดย์ และเอนทรีในวันนี้ ก็คงไม่มีสาระไรหรอก เพราะผมตั้งใจจะเขียนให้ไร้สาระ อ๊ะ มีไรเปล่า อยากอ่านก็อ่าน ไม่อยากอ่านก็ไสหัวไป ฮ่าๆ อ๊ะ… ล้อเล่น (แรงไปเปล่าเนี่ย) เล่นไม่สมวัยเสียจริง จะเข้า 14 แล้วนะ เฮ้ยจะเข้า 24 แล้ว ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ โทษทีนะครับวันนี้ พอดีว่าจน เครียด กิน… มากไปหน่อย เลยขอ “เรียนรู้ที่จะมีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆ” จากการเขียนบล็อกแห่งนี้นี่แหละครับ ว่าแล้วก็อยากกลับไปเป็นเด็ก “14 อีกครั้ง” เหนอะ

บล็อกเกอร์แต่ละคน มีไลฟ์สไตล์หรือบุคลิกที่แตกต่างกัน บ้างก็โหด บ้างก็ฮา บ้างก็บ้า บ้างก็บ่นๆ กันไปในแต่ละวัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ส่วนใหญ่คล้ายคลึงกันคือ “ฐานะทางสังคม” ซึ่งจะอยู่ในช่วงกลางๆ ถ้ารวยคงไม่มาเขียนบล็อก หรือถ้าจนก็คงไม่มีคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตใช้หรอกมั้ง และบล็อกเกอร์แต่ละท่าน ก็มีงานประจำที่ต้องรับผิดชอบ หรือมีหน้าที่ในการศึกษาเล่าเรียน เพื่อเป็นบัณฑิตท่านต่อไป การจะพึ่งรายได้จากบล็อกก็คงไม่ใช่ทางที่ถูกนัก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ ช่องว่างการตลาด ยังคงรอให้เราลอดเข้าไป หยิบฉวยผลประโยชน์อันพึงได้อยู่

Read the rest of this entry »

บล็อกเกอร์จ๋า พักสมองบ้างเถอะน้า นะ

“เฮ้อ… มันเป็นอะไรของมันวะ เกิดอาการมึนๆงงๆ คิดอะไรก็ไม่ออก ไอเดียสร้างสรรค์ ก็หดหาย สงสัยต้องหาทางผ่อนคลาย ไปสูดอากาศบริสุทธิ์ สักฟอดสองฟอด แล้วค่อยมาว่ากันใหม่ ดีไหมเนี่ย” ผมว่าลักษณะอาการเช่นนี้ คงเคยเกิดขึ้นกับบล็อกเกอร์ทุกคน ใช่ไหมล่ะครับ (แบบว่ารู้ใจ) และแต่ละคน ก็มีทางออก หรือวิธีแก้ไขของแต่ล่ะคนอยู่แล้ว ถึงแม้บางวิธี จะเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า หรือผลัดๆไปก่อนเท่านั้น แต่ก็ยังดีกว่าการหายหัวไปเลย ว่ามั๊ย

ปัญหาคือทางเลือก “หยิบยืมคำคมจากหนัง The Matrix” มันก็ใช่ของมันนะ ก็นั่นดิ แล้วจะเอามาพูดทำไมล่ะ เฮ้อ ทำไปได้ คนเรานี่ก็แปลกนะครับ สงสัยจะเป็นเอามาก พูดเองเออเอง เพี้ยนไปใหญ่แล้ว สงสัยต้องดับเครื่อง พักสมองเอาแรงสักหน่อย โดยไปหาหนังมาดู สักเรื่องสองเรื่อง แบบว่าอยาก Relax ครับ เพราะตอนนี้ ปวดหัวมากๆ เงินก็ไม่พอจะใช้ งานก็ทำไปวันๆ กับข้าวก็มื้อล่ะอย่างสองอย่าง พะโล้กับต้มจืด ปลากระป๋องกะไข่เจียว ข้าวเหนียวหมูปิ้ง แกงขิงกับต้มข่า ปลาร้าบองกับลวกผัก ต้มบักฟักใส่รากผักชี แกงกะหรี่ผัดพริกแกง ครบหนึ่งวงโคจร ก็กลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

Read the rest of this entry »

เมื่อชาวนามาเขียนบล็อก

บ่อยครั้งที่อาชีพอย่างชาวนา ถูกหยิบยกไปเป็นตัวแสดงในละคร หรือในภาพยนตร์ ทั้งไทยและเทศ ด้วยการใช้ภาพลักษณ์ แบบลูกทุ่งๆ มีการอยู่การกินรันทดหดหู่ สุดแสนจะลำเค็ญ หรือแม้แต่ใช้ คนไทยอีสาน แสดงเป็นคนใช้ ของบ้านเศรษฐีใหญ่โตทั้งหลาย ไอ้แจ๋ว แวว นี้ฮิตกันนักกันหนา ใช้มันเกือบจะทุกเรื่อง แล้วทำไมไม่เอาชื่ออย่างบักเดย์ นายจอห์นไปใช้บ้างล่ะ ท่าทางจะดังนะเนี่ย เหมาะสมอีกด้วย ทั้งชื่อออกจะอินเตอร์ หน้าตาก็อินเทรนด์ ประกอบกับสำเนียงภาษา “อีสานแท้ๆ” บ่แม่นลาว แบบนี้ คงจะสร้างสีสัน ในวงการบันเทิงบ้านเราได้เยอะนะ ว่าไหม!

(ภาพประกอบจาก lib.kru.ac.th/rLocal)

กะว่าจะเขียนเรื่องนี้ ด้วยภาษาอีสานซะแล้ว แต่กลัวคนอ่านจะอ่านไม่รู้เรื่อง เลยขอกลั้นใจเขียน เป็นภาษากลางให้เข้าใจกันง่าย ไม่ต้องอธิบายกันยืดเยื้อ พูดตามตรง ก่อตั้งบล็อกนี้ขึ้นมา ทีแรกกะว่า จะใช้ภาษาท้องถิ่นอีสาน เป็นภาษาหลักซะแล้ว มันดูจะเข้าท่าดี ชนิดที่ว่าจำเพาะ เจาะกลุ่มคนไทยอีสานด้วยกันเอง เป็นการเผยแพร่ภาษาถิ่น ให้คนไทยได้คุ้นเคย รู้จักกันมากขึ้นด้วย แบบว่าคิดตื้นๆ นะครับ แต่ลองคิดไปคิดมา การใช้ภาษากลาง จะทำให้กลุ่มเป้าหมายเรามากขึ้นแฮะ อือ…. ไหนๆก็ไหนๆ เอาภาษาที่เราสื่อสาร แล้วเข้าใจกันดีกว่า สุดท้ายก็มาบรรจบ เป็นไอเดย์บล็อก ดังเช่นปัจจุบันนี้

Read the rest of this entry »

สำรวจความคิดเห็น คนอ่านไอเดย์บล็อกหน่อยครับ

ขออนุญาตสำรวจความคิดเห็น เกี่ยวกับเนื้อหา ที่ปรากฏบนบล็อกของนายเดย์หน่อยครับ ว่ามีส่วนไหนที่ต้องแก้ไขปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นไป หรือมีส่วนไหนบ้างที่อยากให้เพิ่มเติม โดยผมทำโพล์นี้ออกมาเพื่อสำรวจโดยเฉพาะ โด้โปรดสละเวลาสักเล็กน้อย คลิกตอบคำถามให้หน่อยนะครับ หรือว่าถ้าคำตอบของท่าน ไม่ตรงกับคำตอบที่ผมจัดทำไว้ ก็คอมเม็นต์เข้ามาโดยตรงก็ได้ ผมพร้อมรับฟังทุกความคิดเห็นครับ เชิญเลย!

บรรยากาศวันรับปริญญา

อยู่บ้านนอกอย่างผม การทำอะไรที่ดีเด่นกว่าเพื่อน เห็นจะเป็นเรื่องแปลกไปเลย อาทิเช่น วันรับปริญญาของผมที่ผ่านมา มีพ่อแม่ ญาติพี่น้อง มาร่วมยินดีกันอย่างล้นหลาม นี่ขนาดเดินทางไปรับที่สกลนคร ไม่ได้หลับได้นอนกัน ยังพร้อมใจกันไปตั้งหนึ่งคันรถนะเนี่ย อย่างนี้ล่ะครับ ผมมันพี่น้องเยอะ แต่ก็ดีใจมากๆ มันเป็นความสำเร็จในขั้นแรกของผมก็ว่าได้

บรรยากาศในงาน คึกคักน่าดู เพราะมีบัณฑิต ต้องเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร ในวันนั้นกว่าห้าพันคน ถ้ารวมญาติพี่น้องของบัณฑิตเข้าไปอีก ในวันนั้นแน่นอนว่าไม่ต่ำกว่าสอง-สามหมื่นคนครับ หลายคนมาต่างที่ต่างแดน บางคนก็ร่วมมาแสดงความยินดีกับเราด้วย บางคนที่เราไม่รู้จัก ก็นำดอกไม้มากลัดเสื้อ ไอ้เราก็ตกใจ เค้าให้เราฟรีๆหรือนี่ แต่ข้อสันนิษฐานของเรากลับผิดครับ เพราะเรายังไม่ทันเอ่ยปาก เค้าก็เอ่ยออกมาก่อนแล้วว่า ดอกล่ะสี่สิบ แพงจัง

Read the rest of this entry »