ไอเดย์บล็อก

เหอๆแอบชะแว๊บกลับบ้านไปอย่างไม่บอกไม่กล่าว ไปพักสมองบนท้องทุ่งนาเนี่ยได้แนวคิดดีๆกลับมาเยอะเหมือนกัน อย่างว่าล่ะนะครับ เมื่อใดที่จิตแจ่มใส ไอเดียมันก็มา แนวคิดบ้าๆบอๆมันก็มาออได้เช่นกัน แต่ถึงกระนั้นแล้วก็เหอะ รู้สึกว่าแถวบ้านผมอากาศจะร้อนเป็นพิเศษ ฝนก็ไม่ตกไปนานเหมือนกัน นาข้าวก็รู้สึกว่าจะขาดน้ำ ทำให้หญ้าขึ้นรกเชียว ผลผลิตปีนี้คงได้น้อยล่ะมั้งครับ และเมื่อผมได้ไปฟังผู้เฒ่าผู้เแก่แถวบ้านท่านพูดกัน ท่านว่าถ้าฝนยังแล้งอยู่อย่างนี้ นาข้าวคงไม่เป็นอันต้องเก็บเกี่ยวกันเลย ได้ฟังอย่างนี้ก็น่าใจหายเหมือนกันนะครับ อุตส่าห์ปักดำมาตอนเริ่มเข้าฤดูฝน ฤดูกาลทำนา เมื่อถึงคราต้องเก็บแล้วไม่ได้เกี่ยว ดูเหมือนจะเสียแรงทิ้งไปซะเปล่าๆ ปีนี้คงข้าวยากหมากแพงน่าดู… เฮ้อ! แต่อย่างน้อยก็ดีเหมือนกันที่เมื่อวานนี้มีฝนตก ถึงจะตกไม่แรงพอจะมีน้ำขัง แต่ไอฝนเย็นๆนี่แหละครับ จะเป็นสิ่งเยียวยาให้ต้นข้าวได้บ้าง พูดไปแล้วก็เหมือนจะดูรันทดหดหู่ยังไงพิกลนะครับ แต่ไหนๆแล้ว เราก็มักโดนเขาว่ามาตลอด อย่างเช่น “ประชาชนระดับรากหญ้า” ซึ่งเกิดจากการเสกสรรปั้นแต่งคำให้สวยหรูเฉยๆ และบางคนก็ใช้คำเหยียดหยามอย่างแรงๆว่า “กลุ่มชนผู้ไม่มีการศึกษา” อันนี้เค้าเล่นตรงๆแบบมุทะลุดุดิบ ลองอ่านสำนวนนี้ดูสิครับ “ปัญญาชนฉลาดแค่ไหนก็สู้คนไร้การศึกษา จำนวนมากๆไม่ได้อยู่ดี” ต่อให้อีกนิด ประโยคนี้เขากำลังโต้เถียงเรื่องการเมืองกันอยู่ ซึ่งผมเองก็ไปมีเอี่ยวด้วย และดูเหมือนผมจะถกเถียงเรื่องนี้ อย่างเอาเป็นเอาตาย ผมว่านะถึงแม้เราจะมีการศึกษาที่ต่ำก็จริง แต่สามัญสำนึกเรามี และถูกฝังตราตรึงมาตั้งแต่เด็ก เรียกว่าดัดมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก อืมผมเลยลองมาแต่งสำนวนเล่นๆดู “วุฒิการศึกษา ไม่ใช่เครื่องหมายตรีตรา ที่ตีค่าความเป็นมนุษย์” ลองกลับไปคิดดูดีๆแล้วกัน หรือดีแต่จะว่าคนอื่น บาปกรรมไปซะเปล่าๆ อย่างน้อยๆ [...]

Spam, Spam Comment, ความเห็นขยะ, โดนดี

หายหัวไปหลายวัน เพราะภาระกิจระห่ำ งานประจำที่ล้นเอ่อ ครั้นจะมาเอ้อระเหยเขียนบล็อกเล่นๆ ก็คงจะไม่เป็นที่ถูกใจนักกระมัง ช่วงนี้ผมจำต้องอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมากๆ จะอยู่หรือไป ใครกำหนด เจ้านายกับลูกน้องใช้อะไรแบ่งแยก ชนชั้นวรรณะที่น่าเบื่อหน่าย การทำงานภายใต้แรงกดทับที่ไม่รู้จักคลาย เหมือนกับว่าเรากำลังทำงานอยู่บนตึกที่กำลังจะถล่ม ตื่นวิตก กังวลในใจว่าเมื่อไหร่มันจะบึ้มลงมา อีกหนึ่งก็ลุ้นว่าจะหาทางรอดวิธีไหน ข้อผูกพันธ์ ภาระที่ต้องรับผิดชอบมันหนักอึ้ง ถ้ามันจะถล่มลงมาจริงๆ เจ้านายก็ดันฝากฝังกับเราไว้ว่า “เอ็งหาวิธีเอาตู้เซฟใบนี้ลงมาให้จนได้” สุดท้ายเมื่อมันทำได้ไม่เป็นไปอย่างที่คิด กับถูกมองว่าไร้ค่า พร้อมๆกับคำชมสุดสยองว่า “…”

บ่นๆมามาก อย่าทึกทักจนรำคาญ และด้วยใจที่อยากจะเขียน ผมมักจะเอาเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว มาผสมปนเป จนเป็นเรื่องราวในบล็อกให้อ่านกันอยู่ประปราย และ “พู่กันดิจิตอล” ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน พอดีว่าเพื่อนผมบินไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่น ส่งเมล์มาทักทาย ซึ่งก็เป็นปกติธรรมดาอยู่แล้ว เราเองก็ติดต่อกันอยู่เสมอๆ เขาเล่าให้ฟังนิดๆว่า “พู่กันดิจิตอล นามปากกาที่ชาวญี่ปุ่นตั้งให้นายเดย์” ผมแอบยิ้มอยู่นิดๆ ควรคิดอยู่ในใจว่าเออ เพื่อเรานี่ก็ช่างคิดนะ จากนั้นผมก็ลองค้นๆดูว่า มีใครใช้พู่กันดิจิตอลเป็นนามปากกาบ้าง ค้นใน Google ก็ไม่มีแฮะ ถ้าเจอก็คงเป็นผมนี่แหละมั้ง ผมก็เลยหยิบมาใช้ซะเลย เหอๆ
ปล.พักนี้อาจจะไม่ได้อัพเดตบล็อกแบบถี่ๆเหมือนเคย แต่ก็จะพยายามเข้ามาดูอยู่เรื่อยๆ

นามปากกา, พู่กันดิจิตอล

สวัสดีครับ…ทุกคน วันนี้ผมมีคำถามเล็กๆน้อยๆ ที่อยากจะให้ทุกคนช่วยๆกัน แสดงความคิดเห็นเข้ามาหน่อยนะครับว่า อืม… ท้าวความก่อนนิดนึงนะ คือผมได้รับการติดต่อจากทาง TARADedu ให้เขียนหนังสือเกี่ยวกับบล็อกและ WordPress ขึ้นมาสักเล่มนึงอ่ะนะ ผมเองก็ตกลงอือออไปแล้วว่าจะเขียน ทีนี้ผมยังกำหนดขอบเขตของเนื้อหาไม่ได้ว่า จะอยู่ประมาณไหน เนื้อหาในเล่ม ต้องมีอะไรบ้างถึงจะครอบคลุม และเป็นที่น่าสนใจของผู้อ่าน คือถ้าพูดถึงแต่ WordPress อย่างเดียว ก็จะกลายเป็นคู่มือของ WordPress ไป กลุ่มเป้าหมายคงแคบไป สังเกตุจากหนังสือหลายๆเล่ม ของนักเขียนหลายๆคน ไม่ค่อยจะประสบผลสำเร็จนัก อาทิเช่น Joomla, Xoops ซึ่งเป็นหนังสือที่เป็นคู่มือของ CMS ทั้งสองตัว กรณีนี้ WordPress ก็เป็น CMS บล็อกตัวหนึ่ง ถ้าเขียนจำกัดอยู่แค่นั้น กลุ่มเป้าหมายก็คงจะคล้ายๆ กับสองตัวอย่างที่ผมว่ามานั้น ซึ่งมันก็คงไม่เป็นที่น่าพอใจนัก แต่ถ้าพูดถึงเรื่อง การหารายได้ด้วยบล็อก ผมก็ว่ามันมีคนเขียนเยอะแล้ว มีเกือบหมดทั้ง ไม่ว่าจะเป็น Ebay, AdSense, Affiliate, AdWords, SEM, SEO อือ… เอาไงดี
ทางพี่ที่ติดต่อมานั้น [...]

Blog Book, หนังสือเรื่องบล็อก

ช่วงหยุดยาวเข้าพรรษาเมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมา จนถึงต้นสัปดาห์นี้ หลายๆคน คงอิ่มบุญไปตามๆกันนะครับ แวะเข้าวัดฟังธรรม ทำบุญตักบาตรกัน ให้จิตใจชื่นบาน นี่คงดีมิใช่น้อยนะ แต่อย่าลืม “งดเหล้าเข้าพรรษา” ล่ะ ผมเองไม่ได้อัพเดตบล็อกไป 2-3 วัน ไม่ใช่ว่าได้หยุดหรอกนะครับ ที่จริงหยุดแค่วันเดียว คือวันเข้าพรรษา วันเดียวเอง จะกลับบ้านก็กะไรอยู่ จะทำอะไร ก็เหมือนจะไม่ทันการไปซะงั้น ดูเหมือนช่วงนี้ การงานจะวุ่นวาย จับต้นชนปลายไม่ค่อยจะถูก เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อจริงๆ สำหรับผมนะ เพราะดูเหมือนงานมันจะมากองๆอยู่ที่ผมคนเดียว อีกทั้งช่วงปลายเดือน เริ่มเดือนใหม่ก็เป็นงี้ล่ะ ประจำๆ ครับ และวันนี้ ผมต้องทำใบเสนอราคา โครงการก่อสร้าง ปรับปรุงตกแต่งอาคารให้สถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง (ที่ผมจบมา) ให้แล้วเสร็จ รู้สึกว่าจะเป็นโครงการใหญ่พอตัว เฉียดๆล้านนี่ละมั้ง ถ้าผมคำนวณไม่ผิดนะ (เอาเรื่องส่วนตัวมาพูดไม่พอ ยังเอาเรื่องงานมาพูดอีก เราหรอเรา) ผมว่า… ผมขอตัวดีกว่านะ ก่อนจะไปกันใหญ่กว่านี้ แล้วค่อยเจอกัน เร็วๆนี้แหละ ไม่ช่วงเย็นๆ (ถ้าผมเคลียร์งานเสร็จ) หรือพรุ่งนี้ ผมจะเขียนเรื่องดีๆ มาให้อ่านกัน… สัญญาแล้วนะ…

ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบฟังเพลงมากๆ หลังเลิกงาน พอกลับถึงห้องปุ๊บ อันดับแรกที่ทำคือเปิดเพลงฟัง ไม่เช่นนั้นก็ดูหนัง เสร็จจากนั้น ค่อยหาอะไรที่มันได้สาระทำ การฟังเพลงนี่ก็เออ ได้ทุกแนว จะมาแนวไหนผมฟังได้หมด ไม่เกี่ยงว่าเป็นลูกทุ่ง หมอลำ สตริง เพื่อชีวิต ฮิปฮอบ อาร์เอ็นบี เมทโท หรือตนตรีร็อคหนักๆ แบบพี่แมว แคตตาล็อก จะเป็นดนตรีเบาๆ ป๊อบๆอย่าง บี้ เดอะสตาร์ เรียกว่ามาแนวไหนได้หมดอ่ะครับ แล้วไอ้การฟังเพลงนี่ ผมก็ชอบที่จะร้องคลอๆ ไปกะเขาด้วยอ่ะ ถ้าเป็นคาราโอเกะ มันต้องร้องครับ แบบว่าเข้าห้องปิดประตู อะไรให้มิดชิด แล้วก็กระหน่ำเสียงให้มันเต็มที่ แต่ก็ไม่ถึงกับให้ชาวบ้าน เขารำคาญหรอกครับ แค่พอดีๆ เหอๆ และพอดีว่าผมชอบอวดครับ มีดีต้องอวด ผมจึงอัดเสียงตัวเอง แล้วนำเพลงร้องนั้น ขึ้นไปแชร์ไว้บนอินเตอร์เน็ตเสียเลย ซึ่งเว็บไซต์ที่ผมเอาเพลงไปฝากไว้ก็คือที่ iJigg.com นั่นเองแหละครับ
ผมร้องไปหลายเพลงเหมือนกัน แต่ที่เอาขึ้นไปแชร์ไว้คือ เพลงอย่าพึ่งทำให้เสียใจ-เสถียร ทำมือ, เพลงถาม-ฌามา และเพลงนักแสวงหา-ปู พงษ์สิทธิ์ ไปลองค้นหา ฟังกันเลย เพราะผมไม่ได้เอามาแปะไว้หมด ในที่นี้ผมเอามาแปะไว้ [...]

อย่าพึ่งทำให้เสียใจ, เสถียร ทำมือ