iDayBlog.com » Blog Tips

ฤาเราจะมองไกลตัว

iDay — Sat, 13 Mar 2010 16:38:43 +0000

แต่ก่อนแต่ไร มองว่าการมีโฮสติ้งต่างประเทศใช้นั้น มันแค่ขี้ประติ๋ว เหตุคงเป็นเพราะการที่ตัวเองมีใช้ และมีประสบการณ์การโดนถอดถอน หรือภาษาชาวบ้านว่าโดนเตะนั้น (Host Suspend) เจอมากับตัวหลายครั้ง แต่ก็หาทางออกด้วยการสมัครใช้งานใหม่ทุกครั้ง เคยแวะไปเล่นที่ DreamHost.com อยู่ช่วงหนึ่ง ก็โดนถีบออกมา หนีมาหา Hostgator.com ที่หลายๆท่านการันตีนักหนาว่าอึดๆ เจอฤทธิ์นายเดย์เข้าไป ก็โวยวายไล่ถีบผมทิ้งทันที แต่มาถึงตอนนี้ ผมเองก็มีบัญชี ติดอยู่ในผู้ให้บริการเหล่านี้ และติดอยู่ในฐานะผู้ใช้นะ ไม่ใช่โดนขึ้นบัญชีดำ… แหะๆ

พอเวลาผ่านพ้นไปเป็นปี ผมทิ้งวิชาหากินมาเสียนาน นานจึงถึงเวลาแล้วกระมัง ที่จะกลับมาขุดพลอย หาเก็บของป่ามาขายเหมือนชาวบ้านเขาบ้าง เลยจัดการไปเช่าโฮสเพิ่มสักหน่อย แน่ล่ะครับ อันดับแรก ผมมองไปที่ Hostgator.com ในบัดดล อีกทั้งในใจก็คิดว่า ระบบสมาชิก การกรั่นกรองทุกอย่างจะเหมือนเดิม ที่ไหนได้ โดนรีวิวแอคเคาท์เฉยเลย หลังจากนั้นเลยฟัดกับ Sale Support กว่าครึ่งค่อนวัน ด้วยภาษาอังกฤษงูๆปลาๆ ดีหน่อยได้เพื่อนร่วมทางอย่างคุณนอท (SEOSamutPrakarn.com) คอยช่วย (พูดแล้วก็น่าอาย เพราะโดนแซวว่าลูกศิษย์ช่วยอาจารย์ แหะๆ) ไม่งั้นได้ลงเหว หาทางสว่างไม่เจอ

Godaddy Hosting

มีโฮสติ้งเท่าไหร่ก็ไม่พอใจจริงๆ อีกทั้งไม่อยากจะอัดอะไรลงไปมาก บนแชร์โฮสหนึ่งๆ ประสบการณ์คราวก่อนมันสอนเรา พลาดพลั้งก็ต้องเริ่มต้นใหม่ เพราะถึงขอบัญชีกลับมา มันก็ไม่ยอมให้ ถ้าจะขอเงินคืน ก็ต้องอยู่ในระยะรับประกันการคืนเงินอีก โอ๊ย โอ๊ย…

ผมนั่งหาข้อมูลไปเรื่อยเปื่อย จนต้องมาหยุดคิดอยู่กับที่หนึ่ง ซึ่งที่นั่นคือเว็บโฮสติ้งของ Godaddy.com นั่นเอง ซึ่งแน่ล่ะครับ เป็นหนึ่งในผู้ให้บริการรับจดโดเมนเนม ที่ผมใช้ประจำ แต่ก็มีหลายๆคน บ่นๆอยู่ ว่ามันไม่ยักจะดี ผมเองก็เคยบ่นว่าระบบมันชอบยัดเยียด อะไรต่อมิอะไรเข้ามา แถมเวลาสั่งซื้อต้องสังเกตุกันดีๆ ไม่งั้นได้ของแถมที่ไม่พึงประสงค์ และต้องเสียตังค์เพิ่มนั่นสิเรื่องใหญ่

บางทีถ้าเรามองข้ามข้อเสียตรงจุดนี้ แล้วหันไปมองตรงข้อดี ของการรวมโฮสติ้งกับโดเมนเนมไว้ที่จุดเดียวกัน แล้วบริหารจัดการตรงจุดเดียวได้ มันก็กลบข้อเสียที่กล่าวมาข้างบนได้สบายๆ ฤาเราจะมองไกลตัวไป…

เขียนไปเขียนมา ชักชอบเป็นการส่วนตัวแล้วสิ แต่ติดตรงสตางค์ในกระเป๋าไม่มีนั่นสิ ไม่เช่นนั้นได้เสร็จตรูแน่… ฮาๆ

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

บริบทแห่งโดเมน

iDay — Tue, 02 Mar 2010 01:54:27 +0000

กะว่าจะกลับมาลุยป่าอเมซอน หาของมาขายอีกสักตั้ง แต่จนแล้วจนรอดจนถึงป่านนี้ ยังไม่มีทีท่าว่าจะก้าวเท้าเข้าลุยสักที ด้วยเหตุผลเดิมๆ เลยไม่ขอเอ่ยในที่นี้ ประเดี๋ยวเพื่อนๆจะเบื่อ พลันปิดบล็อกนี้ทิ้งลงไป

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผู้ให้บริการรับจดโดเมนชื่อดังของต่างประเทศ ได้หั่นราคาโดเมนซะแหลกลาญ ผมไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมเจ้านี้ ถึงได้รับการการันตีคุณภาพกันหนักกันหนา ด้วยราคาที่ค่อนข้างต่ำ ผนวกกับโปรโมชั่นยั่วยวนใจ เสนอออกมาแต่ล่ะครั้ง ชวนให้สนองยิ่งนัก ว่าแล้วคนเขียนบล็อก(งบน้อย)อย่างเราๆ ก็จัดสักดอก เก็บไว้ใช้ในโอกาสต่อไป

ผู้ให้บริการรับจดโดเมนที่ว่านั้นคือ Godaddy.com หรือที่คนไทยเราชอบเรียกติดปากแบบหยิกแกมหยอกทำนองหนึ่งว่า “ไปหาพ่อ” ในทางกลับกัน ผู้ให้บริการรายนั้น พลันเรียกเราว่า “มาหาป่ะป๋าม๊ะ” เฮ้ย!!!

Name.com DNS Config

ส่วนตัวผมนั้น ก็รู้สึกชอบระบบบริหารจัดการโดเมนของเจ้านี้นะ ไม่ชอบอยู่อย่างเดียวคือ เวลาเราจะจดโดเมนสักชื่อหนึ่ง ระบบมันชอบเสนออะไรต่อมิอะไรมาให้เรามากไปหน่อย มากจนรำคาญและเบื่อที่จะคลิกหลายๆที กว่าจะจดได้สักชื่อ ได้หน้าลืมหลัง พะวงนั่นพะวงนี่ กลัวจะได้ของแถมราคาแพง พ่วงโดเมนมา ในแบบที่เราไม่ต้องการ หรือเกินความต้องการ

จะด้วยเหตุผลนี้หรือไร หลายๆคนเลยไม่อยากที่จะเสียเวลากับระบบไร้สาระ ที่คอยยัดโน่นแถมนี่ พ่วงบริการนั้น สารพัดบริการนี้ เลยหักเหความสนใจไปใช้บริการของเจ้าอื่นๆ ทั้งๆที่เจ้าอื่นๆนั้น ระบบจัดการโดเมนข้างในค่อนข้างจะห่วยแตก แต่ใช้งานง่าย ในแบบมือใหม่ ที่ไม่ค่อยรู้จัก ระบบบริหารจัดการโดเมนสักเท่าไหร่ แค่เปลี่ยน DNS Server เป็นก็บุญ

ส่วนตัวผมค่อนข้างจะซุกซน ชอบนักไอ้เรื่องการตรวจภายในเนี่ย บางทีมันทำให้เรารู้ว่า แต่ล่ะคนไม่เหมือนกัน Godaddy.com ภายในเป็นแบบหนึ่ง Name.com ก็เป็นแบบหนึ่ง เพราะฉะนั้นความสามารถในการให้บริการ จึงขึ้นอยู่กับผู้ใช้งาน ว่าจะชอบแบบไหน

อีกประเด็นหนึ่งคือว่า Godaddy เวลาเปลี่ยน DNS Server จะวิ่งไวกว่า Name.com หลายเท่าตัวครับ ผมลองเปลี่ยน DNS Server ของสองเจ้านี้ เปรียบเทียบในเวลาไล่เลี่ยกัน ผลปรากฏว่า Godaddy กินขาด แต่ถ้าเพื่อนๆชอบแบบช้าๆได้พร้าเล่มงาม Name.com ก็ไม่ถือว่าน่าเกลียด แค่อึดใจที่พักนานไปหน่อย เท่านั้นเอง…

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

เร่เข้ามาๆ โดเมนราคาถูก

ขาวดำ ตอนที่ 2 (สีสันบนพื้นผิว)

iDay — Tue, 23 Feb 2010 08:46:26 +0000

เพื่อนผมท่านหนึ่ง เปรยกับผมเอาไว้ ว่าอย่าเผลอให้แฟนคลับ ประจักษ์กับตาถึงสารรูปนายเดย์ในวันนี้ เพราะจะเสียจริตจนปิดบล็อกทิ้งแทบไม่ทัน ถ้าว่ากันไปแล้ว ก็คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกกระมัง ป่วยคงถึงขั้นโคม่า บ้าหรือ… รดน้ำมนต์เดี๋ยวก็หาย แค่อาการของคนบกพร่องด้านเวลา ตามมาด้วยขาลง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบ “ความวัวไม่ทันหาย ความความเข้ามาแทรก” วิ่งวนตาลีตาเหลือก แต่ก็ยังติดแงก อยู่กับกับดักของทิฐิ ภวังค์เล็กๆ ที่ต้องมองด้วยมุมแคบๆ ถึงจะเข้าใจ

สีสันบนพื้นผิว

บางคนเข้าใจเรื่องสีสันแคบไปนิด เพราะมองด้วยมุมแคบๆ บางคนมองสีสันกว้างไปนิด เพราะมองด้วยมุมกว้างๆ แต่ถ้าลองเพิ่มแสง แน่ล่ะสีสันสว่างขึ้น ในทางกลับกัน เราลดแสงลง สีสันก็มืดสลัวลง พลันเข้าหลักการทางวิทยาศาสตร์ ตัวแปรตามทำงานตามตัวแปรต้น (ตัวแปรอิสระ) ยังเหตุกระทบผล เชื่อมโยงกันด้วยตรรกะเล็กๆ วาระซ่อนเร้นไม่มี

มนต์เสน่ห์แห่งขาวดำ

แต่จะด้วยเหตุผลใด จึงทำให้หลายๆคน ต้องแคระแกนด้านอารมณ์ ทนสภาพอยู่ภายใต้แรงกดดันได้สูง โหมดการมองภาพจะต่างออกไป คือออกโทนเยือกเย็นเข้มแข็ง หรือจะระเบิดอารมณ์ให้แดงฉาด บนเฉดสีโทนร้อน สลับขั้วกับขาวดำ ตามอาการกดดันแบบเก็บกด ทำนอง “แฟนเก็บ” ผลงานเพลงรื่นหูของตั๊กแตน ชลดา (ว่าไปนั่น)

สีสันบนเฉดสีขาวดำ

ถ้าเรามองแบบย้อนความไปวัยเด็ก แล้วนึกถึงความไร้เดียงสาในขณะนั้น เราจะพบกับโทนภาพขาวดำ แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยสีสัน นั่นคืออารมณ์ สนุก หัวเราะ ระรื่นตามประสา ก่อนจะโตมารับกับภาระ ทำหน้าที่แบบปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม(เหมือนเดิม)

เดย์กะออม สีสันบนพื้นผิวขาวดำ

เขาว่ากันว่า… ภาพบ่งบอกอารมณ์ เรื่องรักๆ ต้องอมชมพู เรื่องบู๊ๆต้องโทนแดงๆ แต่ถ้าแรงเกินไป ต้องตัดฉากใช้ภาพโทนขาวดำเข้าช่วย เพื่อลดดีกรี ก็แน่ล่ะครับ พักนี้สายลับแจ้งข่าวเข้ามาบ่อยๆ ว่าอย่าหวานกันให้มาก เลยต้องตัดฉากใช้ภาพขาวดำเข้้าช่วย เพื่อลดดีกรีเช่นกัน

เอ่อ… นี่เขาเรียกว่าจบแบบหักมุมนิดๆนะ ก็ว่ากันไป

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

นักเขียน

iDay — Thu, 18 Feb 2010 10:18:59 +0000

วันดีคืนดี พลันเพ้อถึงเรื่องเก่าก่อน ที่ดันเผลอเก็บขึ้นมาคิดเป็นวรรคเป็นเวร เรื่องราวเหล่านั้นไร้ซึ่งสาระ แต่แฝงด้วยนัยยะบนความไม่เที่ยงตรง ของกระแสสังคมที่เอียงซ้าย เอียงขวา โยกเยกไปมาตามโลกาภิวัฒน์ เอนเอียงได้ตามลมปาก กับวาจาตระบัดสัตย์ ตะล่อมด้วยคำหวาน หว่านล้อมอย่างแยบยล

มีคนเค้าบอกว่า นักเขียนมีอิสระภาพในการแสดงความคิดเห็นได้มากที่สุด สามารถเขียนเรื่องราวโดยไร้กรอบ ไร้ขอบเขต จินตการได้ยังไง เจียระไนถ้อยคำได้อย่างนั้น ไม่ต้องหาจุดอ้างอิง ไม่ต้องสนว่าจะต้องอ้างเหตุยังผล บนพื้นเพแห่งความเป็นจริง อิงวิทยาศาสตร์ กอปรกับวิชาการที่หนักกบาล ปานโดนฟาดด้วยไม้หน้าสาม ที่กระหน่ำซ้ำถึงสองสามที

ต้องเข้าใจ ว่าคนเขียนบล็อกอย่างเราๆ ก็เข้าข่ายนักเขียนที่ว่านั้นคือๆกัน พรสวรรค์ด้านนี้ ไม่ได้ติดตัวมาแต่เกิด แค่สะเดิดคิดมาได้ตอนหนุ่มหรือแก่ จะแย่หรือดี อยู่ที่การฝึกฝน เขียนบ่อย เขียนมาก เขียนยาก เขียนง่าย เขียนอะไรต่อมิอะไรแตกต่างกันเท่านั้น

สีสันบนพื้นผิวขาวดำ

งานเขียน คืองานเรียบเรียงความคิดแล้วสำแดงมันออกมาผ่านอักขระหรืออักษร ถือเป็นตรรกะวิทยาแขนงหนึ่ง ที่หลายๆคนไม่ค่อยจะเข้าใจ หรือเข้าใจไม่ถ่องแท้ แต่ที่แย่กว่านั้นคือ “ไม่รู้อะไรบ้างเลย”

ผมเองพยายามทำความเข้าใจกับตัวเอง แต่ก็ยังไม่เข้าใจในตัวเอง งานเขียนของผม ที่หลายๆคนชื่นชอบ ผมยังไม่ค่อยจะพอใจกับมันสักเท่าไหร่เลย ไม่รู้เป็นอะไร พยายามทำให้แตกต่าง แต่เมื่อปัญหาหลายๆด้าน บีบคั้นเข้ามา เราต้องมาลงเอยตรงจุดเริ่มต้นจุดเดิมทุกที

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

กระบี่มีไว้ฟันหัวใครเล่นๆจริงเหรอ?

iDay — Fri, 29 Jan 2010 14:24:47 +0000

ผมเองตระหนักในความแน่นอนบนความไม่แน่นอนของเสิร์ชเอนจินดี หลายต่อหลายมาตรฐานชี้วัด แต่พลันเปลี่ยนผันเหมือนพลิกฝ่ามือได้โดยไว จะบนความใจง่ายของเสิร์ชเอนจินเอง หรือบนความผิดพลาดของอัลกอริทึมเล็กๆ น้อยๆ ที่หลายคนพลันเห็นแล้วมุ่งเป้าโจมตี

การจะศึกษาพฤติกรรมของเสิร์ชเอนจิน ใช่หรือที่จะดิ้นไปเรื่อยๆ เพราะการกระทำเยี่ยงนั้น มันไม่ใช่จุดจบที่สมบูรณ์แบบ และสามารถใช้เป็นครรลองให้ยึดหลักปฏิบัติ เพื่อดำเนินรอยตามได้อย่างแท้จริง เมื่อเราเองสามารถสับขาหลอกเสิร์ชเอนจินได้ ไฉนเลยเสิร์ชเอนจินเองจะกระทำชำเรากับเราเยี่ยงนั้นมิได้ คนเองมีหัวจิตหัวใจ คิดได้ จดจำได้ ทำไมรึเสิร์ชเอนจินอันมี สมองกลปนอัลกอริทึมทางคณิตศาสตร์ที่สลับซับซ้อน จะคิดเป็นทำเป็น เหมือนคนเราเองไม่ได้

ก็อย่างว่าล่ะครับ… คนเราเอง น้อยนักจะเข้าใจ ถึงความเป็นไปตามธรรมชาติของเสิร์ชเอนจินได้ดีนัก แม้ผู้ออกแบบและพัฒนา ยังห่วงหน้าพะวงหลัง อิรุงตุงนังกับระบบอัลกอริทึมที่มีคนอื่นคิดไว้ แล้วตัวเองก้าวเข้ามาสานต่อ หรือจะรวมหัว มุ่งเป้าทำงานไปในทิศทางเดียวก็ตาม

Auto eStore Amazon WordPress Amazon Plugin

ต่างคนต่างแนวคิด แม้คนเขียนบล็อกอย่างเราๆที่สนิทเกลอกัน ยังต้องทำตัวให้เหินห่าง ไม่ใช่เหตุเพราะความอ้างว้าง แต่ยังผลเรื่องความเห็นไม่เข้ารูปเข้ารอยกัน การอาศัยเครื่องมือแจ่มๆ หวังหลอกเสิร์ชเอนจินหากินไปวันๆ และทำตัวเป็นเจ้าถิ่นเพื่อดัดสันดานเสิร์ชเสียเอง มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย พลันจะทำให้เราเหนื่อยเปล่าๆ และเหนื่อยแบบไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียด้วยสิ

ReviewAZON - The Product Reviews For WordPress

ความตั้งใจและเป้าหมาย ไม่ใช่จุดอ้างอิงความสำเร็จ เพราะการที่เราจะก้าวข้ามขั้นการพัฒนาด้านจิตใจ ให้ลงมือลงแรงกันจริงๆจังๆนั้น ไม่ได้ใช้แค่แรงบันดาลใจเพียงฝ่ายเดียว หลายๆคน ความสามารถเปี่ยมล้นแต่ไม่มีทุน หลายๆคน มีทุนเปี่ยมล้นแต่ไม่มีกำลัง และหลายๆคนมีกำลังทางสมองและต้นทุนครบถ้วน แต่กลับขาดไปเสียเฉยๆ เรื่องความศรัทธา…

WP Robot - Premium WordPress Autoposting Plugin

เมื่อทุกอย่าง ไม่บรรจบลงด้วยคาวมสมเหตุสมผล หลายๆคน จึงพึงต้องหาตัวช่วย เพื่อประณีประนอมหรือลดช่องระหว่างความเส็งเคร็งของตัวเอง กับระบบการหารายได้ กึ่งจิตกึ่งใจ ทำนองครึ่งควบลูก จะต่อก็ไม่ต่อ จะยอมก็ไม่ยอม

กระบี่ดีๆ จอมยุทธหลายๆนามก็ล้วนแต่หมายปอง แต่กระบี่เล่มดีๆที่ว่านั้น มีไว้ฟาดฟันหัวใครเล่นๆจริงๆหรือ?

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

ถึก ควาย ทุย

iDay — Thu, 28 Jan 2010 16:17:07 +0000

ว่างเว้นจากการเล่าเรื่องเกี่ยวกับ SEO (Search Engine Optimization) มาพักใหญ่ เพราะไม่มีอะไรที่น่าสนใจเพิ่มขึ้น นอกจากจะเน้นความถึกเป็นที่ตั้ง แสดงกายกรรมเป็นควายในบางครั้ง ฉะนั้นแล้ว ภาพรวมลักษณะอาการเช่นนั้น จึงบ่งบอกถึงความเป็นเป็นทุยนั่นเอง (เข้าใจโยงใยเรื่องแฮะเรา)

พักนี้โหมงานหนักไปหน่อย เวลาพักผ่อนเลยค่อนข้างจะกะปริดกะปรอย หลับไม่เต็มตื่น ฟื้นได้ไม่ค่อยจะเต็มที่ บางวันถึงขั้นต้องข่มใจ ให้ร่วมหลับนอนกับร่างกายอันโทรมๆ สารรูปดูไม่ได้ พอโผล่มาเช้าของอีกวัน ก็พลันต้องย่างเท้าก้าวเข้าบริษัทอีกตามเคย วัฏจักรชีวิตของคนทำงานประจำ กิจวัตรประจำวันเลยค่อนข้างจะซ้ำซากน่าเบื่อ จำเจอยู่กับวิถีเดิมๆ ดีหน่อยได้เบียร์ มาคอยตบลูกคอช่วงหัวค่ำ ไม่เช่นนั้น ได้อ่อนเปลี้ย ละเหี่ยใจ และมีหวังได้ “ถอดหัว หากินขี้หมา” เป็นยาแก้เครียดให้กับจิตใจแล้วกระมัง

เอาล่ะครับ ขอไม่พล่ามเยอะวันนี้ เวลามีค่อนข้างจะจำกัด ยังมีเรื่องต้องเคลียร์อีกหลายๆอย่าง ผสมกับกำลังทดลองอะไรหลายๆสิ่ง โดยเน้น ถึกควายทุย เข้าไว้ แปลกใจนิดหน่อย ที่เห็นความเปลี่ยนไปของเสิร์ชเอนจิน มีมุดนั่นโผล่นี่ และมีอะไรให้ศึกษาไม่เว้นให้ว่างเลยแต่ล่ะวัน ไอ้เราก็พัลวัน จับต้นชนปลายไม่ค่อยจะถูก เหตุคงเป็นการคลุกวงใน เข้าใกล้เสิร์นเอนจินมากเกินไป จนกลายเป็นเสิร์ชเอนจินเสียเอง ที่สับขาหลอกคนที่ทำเป็นเก่งอย่างเราๆ

ต้องยอมรับล่ะครับว่า ศึกษาแต่ไม่ลงมือ ไม่เกิดประโยชน์อะไร ไม่ต่างจากคนปากดี พูดเข้าท่า แต่เวลาเอาจริงๆ แค่ “ถอดหัว หากินขี้หมา” ก็ไม่รู้จะได้ชิมสักคำไหม?

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

เร่เข้ามาๆ โดเมนราคาถูก

iDay — Wed, 27 Jan 2010 07:06:00 +0000

โดยปกติแล้ว ผมจะฝากชีวิตโดเมนไว้กับขาเก่าเจ้าประจำเพียงสองรายด้วยกัน นั่นคือ Godaddy.com หรือไม่ก็ Name.com ผู้ให้บริการสองรายนี้ มีจุดที่น่าสนใจ และวิธีการด้านการตลาดที่แตกต่างกัน Godaddy.com นานๆที จะหั่นราคายั่วใจ จนน้ำลายหกเรี่ยราดกันสักครั้ง ส่วน Name.com ก็ไม่พลันน้อยหน้า ถึงราคาจะสูงกว่า (เล็กน้อย) แต่เน้นความคล่องตัว ว่องไว รวมถึงไม่เสนอรายการไม่พึงประสงค์เข้ามาคั่นระหว่างทำรายการ (เหมือนอีกเจ้า) ก็ถือได้ว่าเข้าขั้นกว่า ในชั้นเชิงที่ต่ำกว่า บางท่วงท่าเท่านั้นเอง

จำนวนโดเมนที่ค้างสต๊อกอยู่กับ Godaddy.com ตอนนี้มีหลักสิบ ค้างอยู่กับ Name.com ก็หลักสิบอีกเหมือนกัน ปีๆหนึ่ง ต้องใช้ทุนพอสมควรกับการจะยั้งโดเมนเหล่านั้นไว้กับมือ มีปล่อยๆให้หลุดมือไปตามยถากรรมบ้าง โดนเสิร์ชเอนจินแบนบ้าง ไม่มีเงินพอจะยั้งชื่อโดเมนไว้ในมือบ้าง ประมวลผลเหล่านี้ คือหนี้ผูกพัน ตามคำอ้ายทิดกันพูดไว้จริงๆ

Godaddy Domain Name Registrar

มาว่าเรื่องรายการโปรโมชั่นที่ทาง Godaddy.com ผู้ให้บริการรับจดโดเมนตัวพ่อ ที่ล่อราคาซะบาดใจ รายการ .COM, .US, .MOBI, .BIZ, .NET, .ORG, .CA, .CO.UK และ .IN หั่นมาซะเหลือ $0.99 พ่วงค่าธรรมเนียมให้บักแคน (ICAN Fee) ไป $0.18 ราคาเบ็ดเสร็จตกไป $1.17 หรือตีเป็นสกุลเงินไทย ก็ราวๆสี่สิบบาทเท่านั้น

สำหรับคูปองที่ว่านั้นก็คือ BOWL2010 ใช้ได้ก่อนถึงวันที่ 8/2/2010 หรือมีคนใช้คูปองนี้ไปแล้ว 7,500 ครั้ง แล้วแต่อันไหนจะถึงก่อน และอีกอย่างใช้ได้เฉพาะบัตรเครดิต ไม่รับระบบชำระเงินแบบ PayPal อีกตามเคย

ส่วนตัวผมเอง สอยมาเก็บไว้เป็นที่เรียบร้อย ยังไงเพื่อนๆ ก็คิดชื่อสวยๆไปจดมาใช้บ้างนะครับ อย่าปล่อยให้ข้อเสนองามๆเช่นนี้ หลุดลอยไป

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

เผาป่าอเมซอน

iDay — Tue, 19 Jan 2010 13:18:38 +0000

ถึงเวลาหรือยัง ที่จะหวนกลับมาเริ่มยำอเมซอน คำถามนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง จากสมองอันดักดานของผมกระมัง เพราะลำพังเรื่องหน้าที่การงาน ผมก็กระอักเลือดพอตัวแล้ว แต่เพื่อนพ้องน้องพี่เอง ล้วนสนุกปาก กับรสชาติเผ็ดเปรี้ยวมันเค็ม ที่เทียวขยี้เด็ดของป่ามาดอมดม และชิมรสกันอย่างอร่อยปาก ไม่อยากบอกก็ต้องบอกล่ะครับ ว่าอาการของคนอิจฉาตาร้อน เริ่มมีจุกขึ้นบ้าง ในช่องว่างระหว่างท้องน้อยกับหว่างขา หรือจุดกล่องดวงใจ…

ลุยเลยลูกพี่ กำลังใจแบบกวนตีนดีๆ จากน้องรักแถมน้องเมียสวยอย่างนายกอล์ฟ เข้ามาสั่นคลอน ความรู้สึกนิ่งเฉย ให้จักขยับเขยื้อนขี้เลื่อยในหัว ได้เป็นบางครั้งบางคราว แต่เวลาจะเอาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากจุดไหนอยู่ดี?

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ ว่าผมแขวนถุงเท้ากันทากจากการเดินป่ามาพักใหญ่ เครื่องไม้เครื่องมือของนักผจญป่า ก็ทิ้งๆขว้างๆ อย่างกระจัดกระจาย คอมพิวเตอร์ตัวเก่ง ก็เบ่งอิทธิฤทธิ์จนผมไม่อยากจะแตะต้องมัน คอมฯอะไร มีพาร์ทิชั่นมากมายกว่า 5-6 พาร์ทิชั่น กั้นแบ่งข้อมูลออกเป็นสัดส่วนดิบดี แต่ข้อมูลข้างในกลับมั่วสุมปนเป จำไม่ได้ว่าตัวเอง เก็บอะไรไว้ที่ไหน ยังไง และใช้ชื่อไฟล์ว่ากระไร

เผาป่าอเมซอน

เทพกระบี่ ย่อมไม่ใช้กระบี่ คำๆนี้ ผมมักพูดถึงบ่อยๆ แต่ใครเลยจะรู้ ความหมายโดยนัยที่แท้จริง วาระซ่อนเร้นที่แอบอิงปนอยู่กับเงื่อนงำที่ผมพยายามอธิบาย แบบจับต้นชนปลายกันไม่ค่อยจะถูก และผูกประเด็นกันไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราว แต่นั่นคือความสามารถเฉพาะตัว แบบมั่วๆแล้วได้แง่คิดที่ดีกระมัง

การอยู่ที่มืดๆ ไม่จำเป็นต้องเิปิดไฟให้สว่างอย่างทั่วถึง เทียนเล่มเดียวก็ส่องสว่างนำทางให้เราเดินได้ โดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟนีออน ที่มีสารฟอสฟอร์ฉาบไว้ภายในหลอดแก้ว มีก๊าซเฉื่อยผสมเล็กน้อย ให้เปลืองงบประมาณหรือเพิ่มปริมาณโลกร้อนหรอกกระมัง

จบแบบเผาบล็อกทิ้งเลยวันนี้ แหะๆ

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

Ya(hoo)Bi(ng)Go(ogle)?

iDay — Fri, 15 Jan 2010 17:58:49 +0000

สุขใดไหนเล่า จะเท่านั่งจิบเบียร์เขียนบล็อก กลิ่นแอลกอฮอร์จางๆ รสขมอมหวาน ละมุนด้วยอารมณ์กรุ้มกริ่ม ชวนขำด้วยบรรยากาศแห่งการร่ำสุรา ที่เอ่ยนามถึงนารีอันเป็นที่รักในบางครั้ง พร้อมขานนามถึงการงานเป็นบางครา ความรู้สึกเหล่านี้ หาที่ไหนไม่ได้ นอกจากบนไอเดย์บล็อกแห่งนี้

หลังจากกระชากวัย ด้วยการปลงผมอัน(ไม่)ยาวเฟื้อย ย้อนกลับมาเป็นหนุ่มน้อยสิบสี่อีกครั้ง ยอมรับว่าหลายๆคนมีทักผิดกันบ้าง แม้เพื่อนพ้องน้องพี่ที่สนิทกันมาเป็นปีๆ ยังต้องขยี้สีลูกกะตา ว่าเฮ้ย… นี่ดาราแปลงร่างเป็นอสูรกายได้อย่างไร…

ก็เจอกันอีกครั้งในรอบหนึ่งถึงสองวันครับเพื่อนๆ ผมเองวันนี้มาปรากฎตัวดึก(หรือเช้า)หน่อย เพราะมัวเพลินอยู่กับบรรดาคารมร้ายๆ ของเพื่อนรุ่นพี่ ที่สนิทกันดีจนต้องผูกเสี่ยวกัน (เพื่อนแท้ มิตรแท้) เรื่องราวที่พูดคุยกันนั้น ไฉนเลยจะเป็นเรื่องอื่นไปได้ นอกจากเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องตามเคย (ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันวะ)

สำหรับวันนี้ นายเดย์ขอเขียนเรื่องที่เป็นเรื่องสักที เพราะทิ้งบล็อกให้รกร้าง ปกคลุมด้วยความเหงาหงอยคอยเครียดมายาวนาน เลยขอเขียนบทความ โดยเริ่มต้นด้วยชื่อเรื่องที่อ่านแล้วช่างฉงนนัก แต่หลายๆคนคงเตรียมใจรอรับ ว่านายเดย์ของเราจะมาไม้ไหน? เอาล่ะครับ เรามาเริ่มกันเลยครับสำหรับ Ya(hoo)Bi(ng)Go(ogle)?

Yabigo.com provides the search results from Yahoo, Bing and Google

Yabigo.com คือหนึ่งเว็บเซอร์วิส ที่ผนวกเอาความสามารถด้านการค้นหา ของเสิร์ชเอนจินชื่อดังต่างๆเข้าด้วยกัน ทั้ง Yahoo, Bing, Google มีความสามรถด้านการค้นหารูปภาพ ติดกับคีย์เวิร์ดมาด้วย เราเองสามารถใช้คุณสมบัติตรงนี้ เพื่อกระจายคีย์เวิร์ดหรือคิดคำค้นเพิ่มได้เช่นกัน

ถ้าจะถามว่ามันดีตรงไหน ผมตอบได้เลยไม่ดีเท่าการค้นหาจากเสิร์ชเอนจินตัวแม่โดยตรง แต่ข้อดีเล็กๆน้อยๆ อย่างช่วยร่นระยะเวลาการศึกษาพฤติกรรมของเสิร์ชเอนจิน ซึ่งเปรียบเทียบผลการค้นหาจากหนึ่งคำค้น ก็พออนุโลมได้ว่า เฮ้ย… มันยังมีดี

เท่าที่ลองๆเล่นมา ผมชอบนะ ชอบสุดๆตรงแตกคีย์เวิร์ดนี่แหละ ถึงแม้จะมีเครื่องมือเยอะแยะในการช่วยคิดคำค้นเพิ่มก็ตาม แต่อะไรจะดีไปกว่า การรวบรวมคุณสมบัติที่ดีเหล่านั้น เข้าหากันได้ จากนั้นก็ใช้กันผ่านเส้นทางเดียวล่ะ

อ่านเรื่องราวอื่นๆ

ชงเอง กินเอง

iDay — Thu, 24 Dec 2009 07:18:39 +0000

จิบเบียร์คุยกันแบบเพื่อชีวิตกับน้องกอล์ฟ บล็อกเกอร์หน้ามน คนชอบเมา Aff4life.com (เขียนถึงมันหน่อย) จนดึกดื่นเมื่อคืน เลยผลัดวันมาเขียนบล็อกเอาวันนี้

แปลกใจนิดหน่อยครับ ที่เห็นน้องเค้าคิดในกรอบที่แคบไป ผมพยายามจะสอนเรื่องการทำอันดับ โดยยกเอาสินค้าขายดี หรือพวก Top Products อะไรเทือกนั้น มาวิเคราะห์ถึงที่มาที่ไป แต่สุดท้ายก็ยังไม่เข้าใจว่า จะดูไปทำไม กลับย้อนไปคิดแค่ว่าจะทำอย่างไรถึงจะขายได้ ทั้งๆที่การจะขายของได้ ก็ต้องได้อันดับที่ดี มันเงาตามตัว เว้นแต่เราจะไม่ง้อเสิร์ชเอนจิน ไปออกเดี่ยวไมโครโฟนกับโน๊ต อุดม

ผมพยายามแหกทุกกฏ โดยไม่อิงข้อมูลใครมาเป็นบรรทัดฐานหรือใช้เป็นตัวตั้งตัวตี เพราะของแบบนี้มันต้องชงเอง กินเอง

บางคนคิดว่าถ้าจะหันมาเอาดีหัดเดินป่าอเมซอน ต้องใช้บล็อกและความสามารถของเวิร์ดเพรส มาเป็นใบเบิกทาง ส่วนนี้ผมไม่เถียงครับ แต่เมื่อไหร่กันหละ จะเสนอหน้าชิงอันดับขึ้นมาเล่นบทเด่นบนหน้าหนึ่งได้ ทั้งๆที่ มันก็แค่บล็อกๆหนึ่ง หรือจะเป็นหนึ่งในล้านบล็อกเท่านั้น

คนธรรมดารักหมาไม่เป็นข่าว แต่ถ้าเป็นดารารักกันล่ะ อึกกระทึกครึกโครมลงหน้าหนึ่งไทยรัฐติดต่อกันสองสามวัน ขณะเดียวกันเนื้อหาดีๆ ถูกเขียนลงตามสามัญบล็อกไร้ชื่อทั่วไป ไม่มีผลเพราะสื่ออย่าง Google ไม่จับมาแถลงบนหน้าหนึ่ง แต่ถ้าเนื้อหาเดียวกันนั้น ถูกเขียนลงบนหน้าเว็บฯ CNN ล่ะ กาลต่อมาไม่นาน เหล่าเสิร์ชเอนจินจะมาแย่งซีน ดูดข้อมูลไปเก็บในสารบบดัชนีทันที ยังกับผีดิบ…

ชงเอง กินเองแบบ Yedda

เพราะฉะนั้นเราต้องพึ่งใบบุญ ทำตัวเป็นปรสิตเกาะสูบเลือดสูบเนื้อ เหล่าเว็บฯ ดังๆ เหล่านั้น ยกตัวอย่างเช่น Yedda.com ที่เปิดโอกาสให้ผู้ใช้ ได้เข้าไปตั้งคำถาม ตอบคำถาม หลักการคล้ายๆ Yahoo Answer คือเป็นแหล่งสุมหัวของเด็กมีปัญหา

การทำตัวเนียนๆไปตั้งคำถามทิ้งไว้ แล้วกลับเข้าไปตอบคำถามแบบเนียนๆ อีกครั้ง ไม่ต่างอะไรกับชงเอง กินเอง แล้วอร่อยเองเลย….

พอคิดอะไรออกไหม?