ไอ้เดย์บล็อก

“เมื่อเปิดเข้ามาดูแล้ว กรุณาอ่านให้จบ ไม่งั้นจะพลาดท่อนสำคัญไป แล้วจะเสียใจภายหลัง ไม่รู้ด้วยนะครับ”

พึ่งได้พรีเซ็นเตอร์สาวสวยคนหนึ่ง มาช่วยโปรโมทหนังสือให้ แต่แทนที่จะขายหนังสือได้ กลับเป็นเรื่องฮาๆ และเป็นจุดสนใจไปเลย และที่สำคัญ ดูเด่นเสียกว่าพรีเซ็นเตอร์คนแรกอีก ผมเลยจำใจต้องปลดคนแรกออก แล้วเอาคนที่สองไปเสียบแทน เอิ๊กๆ เด่นซะเกินหน้าเกินตา เราอีกเสียด้วยซ้ำ และสำหรับใครที่อยากดูพรีเซ็นเตอร์คนแรกนั้น ผมนำมาให้ดูแล้วนะครับ ทำไว้นานแหระ เคยเอาออกแสดงอยู่ครั้งหนึ่ง แต่โดนปลดกลางอากาศ เพราะว่าคนที่สอง มาแรงกว่านั่นเอง ไปดูกันเลย (ทีแรกทำรูปไว้ซะขนาดใหญ่เชียว แต่พอลดขนาดภาพลงมา แล้วดันลืมบันทึกไว้ซะัั้งั้น เรื่องของเรื่องคือไม่ได้บันทึกไฟล์ต้นฉบับไว้ เลยเหลือตัวแค่นี้)

ภาพนี้เห็นหน้านายเดย์ไปชัดๆ ดีนะที่ใช้ Photoshop ช่วย ไม่งั้นล่ะ คงเห็นกากและเกลื้อนผมแล้วมั้ง ตั้งใจจะเอาให้เห็นแค่ใบหน้าข้างเดียว เพื่อแสดงให้รู้ว่านายเดย์ รักและชอบในตัวผู้อ่านบล็อกไอเดย์แค่ข้างเดียว (หือๆใครๆก็ไม่รักผม ขนาดพัดลมยังส่ายหน้าเลย)

เอาล่ะครับ โม้มาพอแล้วมั้ง เข้าเรื่องของเรากันก่อนดีกว่าครับ ตอนนี้ก็ถือว่าเข้าช่วงปีใหม่ กันแล้วนะครับ คนแถวบ้านผมแต่งงานกันไปหลายคู่เชียว สงสัยอากาศจะหนาว เลยอยากหาอ้อมกอดอุ่นๆให้ซุกหัวนอนหรือไร และผมเองก็ไม่แน่ว่า จะได้เดินสายไปงานแต่งซะหัวบาน พอดีว่าญาติพี่น้องมีเยอะครับ บ้านนอกเราอบอุ่นกว่าเมืองกรุงเสียอีก มีไรก็แบ่งกันกินกันใช้ มีแฟนก็แบ่งกันใช้เหมือนกัน เฮ้ย!!! ปลาทูสองตัวยังแบ่งหัวให้เราได้เลย เฮ้ย!!!

ปีใหม่นี้หลายๆคนคงได้ของขวัญจากญาติพี่น้องที่กลับมาเยี่ยมบ้าน หลายๆคนคงได้รับของขวัญเพื่อน และหลายๆคนคงได้รับของขวัญจากแฟน ส่วนใครที่ไม่ได้ของขวัญจากคนอื่นเลยนั้น ผมขออาสาสมัครส่งของขวัญให้ ด้วยใจจริงครับ จะเอารถยนต์สักคัน หรือเครื่องบินส่วนตัวสักลำ ผมเต็มใจจะส่งให้ได้หมด ขอเพียงเตรียมลิ้นชักว่างๆ ไว้เก็บมันไว้ก็พอ เอิ๊กๆ

ก็ว่ากันไปนะครับ ผมคงไม่มีอะไร พอจะให้เพื่อนๆที่อ่านไอเดย์บล็อกได้ครบทุกคน และของขวัญต่างๆ ผมก็คงจะไม่มีอะไรเป็นตัวตายตัวแทนได้ดีเท่ากับ หนังสือ “WordPress กระแทกใจบล็อกเกอร์วัยจ๊าบ” ผลงานชิ้นแรกของผมนั่นเอง แต่ถ้าจะให้กันทุกคน ก็คงจะไม่พออีกล่ะ แฟนคลับเป็นร้อยๆ มันก็ต้องมีอะไรให้ช่วงชิงกันบ้างล่ะครับ

ผมมีหนังสือที่ยังคงเหลือในมือ 5 เล่ม ดังนั้นจะให้ได้แค่ 5 คน (เว้นแต่จะไปฉีกแบ่งหน้ากันเอาเอง) เพราะฉะนั้นต้องมีกติกาการร่วมสนุกกันหน่อยครับ ผู้ชนะ 5 คนแรก จะได้รับหนังสือเล่มนี้ไปครอง (สาเหตุที่ว่า 5 คนแรกก็เพราะว่า ผมจะดูวันเวลาที่เข้ามาคอมเม็นต์ในเรื่องนี้ครับ) พร้อมลายเซ็นต์ของผม ที่ยังแทบไม่มีใครได้รับไปสักคน (โห… เอาเข้าไป) และอาจมีอะไรติดไปกับหนังสือเล่มนี้เล็กน้อย (ไม่บอกว่าเป็นอะไร)

กติกาการร่วมสนุกคือ แสดงความเห็นในเรื่องนี้ จะคอมเม็นต์อะไรยังไงก็ได้ (เปิดให้สแปมกันได้เต็มที่) ให้สามารถดึงตัวแสดงอารมณ์หรือ ตัว Emotions แบบนี้ ออกมาแสดงให้มากที่สุด ระบบคล้ายๆกับ MSN นั่นแหละครับ ผมฝังตัวแสดงอารมณ์ไว้กว่า 150 ตัว ซ่อนไว้ในคำพูดมากกว่า 150 คำ แต่การคอมเม็นต์ครั้งหนึ่ง สามารถดึงตัว Emotions ออกมาแสดงได้เพียง 99 ตัว ซึ่งผมว่ามันคงเพียงพอแล้วล่ะครับ หลังจากผมเขียนเรื่องนี้เสร็จ ผมก็จะปิดระบบ Emotions นี้ลงไปก่อน จากนั้นเราค่อยมาดูผลพร้อมกันหลังปีใหม่ คือวันที่ 2 หรือ 3 มกราคม 2551 กล่าวคือผมจะเปิดระบบ Emotions อีกครั้ง ทีนี้เราก็จะเห็นกันชัดๆ พร้อมกันเลยยังไงล่ะครับ ว่าใครสามารถคอมเม็นต์ แล้วดึงตัวแสดงอารมณ์ออกมาได้มากกว่ากัน

มาถึงตรงนี้ก็ขออวยพรปีใหม่สักนิดนะครับ ขอให้ทุกๆท่าน ทุกๆคนที่ผ่านมาเจอไอเดย์บล็อก แฟนคลับที่ตามอ่านกันประจำ มีสุขภาพพลานามัยแข็งแรง คิดและทำในสิ่งที่ดีๆ อยู่อย่างมีเกียรติ หวังอยากพบเนื้อคู่ก็ให้สมหวัง หวังอยากรวยๆก็ขอให้รวยๆ หวังอยากจะจนก็มากินแกลบกับเดย์แล้วกันครับ ขอให้โชคดี มีความสุข ปีหน้าฟ้าใหม่ ค่อยเจอกันครับ ไปล่ะครับ

ปล. ผมเขียนเรื่องนี้จบ คงปล่อยทิ้งบล็อกไว้เลย หลังๆปีใหม่ จึงจะกลับมาจัดการอีกครั้ง กลับบ้านนอกไปหยอกกับแม่ดีกว่า เอิ๊กๆ

นับว่าเป็นข่าวฮาท้าลมหนาว และเป็นข่าวฉาวต้อนรับปีใหม่กันเลยนะครับ สำหรับผม ที่เหล่าผองเพื่อน รวมไปถึงแฟนคลับที่ติดตามกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ร้อนใจสงสัย จนถึงขั้นต้องให้ผมออกโรงมาแก้ข่าวนี้ กันไปเลยทีเดียว (ทำยังกะจะมีคนมาสนใจ เอิ๊กๆ) คงไม่ถึงขั้นต้องมานั่งแถลงข่าวหรอกนะครับ แถลงขานผ่านบล็อกนี่แหละ เป็นทางการแล้วมั้ง รู้สึกว่าข่าวนี้จะทำให้ี้นายเดย์ใกล้จะกลายเป็น (จัน) ดาราเข้าไปทุกขณะแล้วครับท่าน เรื่องของเรื่องคือ รูปของคุณผู้หญิง ที่กลายเป็นพรีเซ็นเตอร์หนังสือ “WordPress กระแทกใจบล็อกเกอร์วัยจ๊าบ” ไปโดยปริยายในตอนนี้

เห็นสงสัยกันจัง (ลือกันสนั่นหอแล้วมั้งตอนนี้) พร้อมเดาสุ่มกันไปต่างๆนานา หลายเสียงทายเข้ามาว่าเป็นแฟนผมเองเสียด้วยซ้ำ เอิ๊กๆ ก็ว่ากันไป แต่ช้าแต่… อยากจะบอกว่าคนๆนี้คือแฟน…ผมจริงๆครับ

เธอเป็นอีกหนึ่งแรงผลักดันให้ผมมีกำลังใจที่จะเขียน อีกหนึ่งคนที่ค้ำจุนเวลาที่ผมท้อแท้

อีกหนึ่งเสียงเคียงข้างยามอ่อนแอ ทำให้คำว่ายอมแพ้ไม่มีในไอเดย์

เจ้ารักนักกลอนจริงเชียวนายเดย์เอ๋ย มิน่าล่ะ ถึงคว้าแชมป์ 3 สมัย ตอนแต่งโคลงกลอน ประกวดในงานวันสุนทรภู่ เหอๆ (เรื่องจริงนะเนี่ย แต่ก่อนเป็นเด็กกิจกรรม) เอาล่ะๆพอแล้ว เดี๋ยวจะหลงเชื่อคำของผมไปแล้ว แต่ว่าถ้าใครยังอ่านไม่ถึงจุดนี้ แล้วปิดไปก่อน คงจับไปกระเดือกแน่เชียว ผู้หญิงในรูปที่ว่าเป็นแฟนนั้น คือ“แฟนคลับ“คนหนึ่งครับ เธอทำให้เป็นของขวัญวันคริสมาสต์ที่ผ่านมา พร้อมกำชับนักหนา ว่าอย่าเปิดตัวตนที่แท้จริงของเธอ อิอิ ผมเห็นว่าทำได้บ้าบอดี บวกกับความน่ารักสดใสนิดๆ เลยจับมาเป็นพรีเซ็นเตอร์หนังสือเสียเลย ทั้งนี้ทั้งนั้น ขออนุญาตเธอแล้วนะครับ เอิ๊กๆ

ส่วนถ้าใครยังมองว่าผมยังเล่นเป็นเด็กอยู่ล่ะก็ คนนั้นคิดถูกแล้วครับ เสน่ห์ของตัวบล็อกเกอร์ ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราวที่เขียนได้ดีเด่นแต่อย่างใด แต่ทำอย่างไร ให้ผู้อ่านเดิมๆ เข้ามาอ่านประจำๆสม่ำเสมอไม่จากไปไหนจึงจะเป็นเรื่องที่ถูก ดังนั้นการเพิ่มคนอ่านเข้ามาอ่านเรื่อยๆ กับการดึงคนอ่านเดิมๆเข้ามาอ่านได้เรื่อยๆนั้น เราจะต้องเน้นผู้อ่านรายเก่ามาก่อน พร้อมกับเอาใจผู้อ่านรายใหม่ไปในตัว ที่ผมพูดอย่างนี้ ก็เพราะว่าผู้อ่านรายเก่าจะเข้าใจตัวเรามากกว่า ผู้อ่านรายใหม่นั่นเอง และด้วยเหตุผลนี้ เราอาจจะใช้คำพูดสั้นๆอธิบายเพื่อให้ผู้อ่านรายเก่าเข้าใจ แต่กลับใช้คำอธิบายยืดเยื้อ เพื่อผู้อ่านรายใหม่ที่ทีเข้ามาได้เข้าใจ (งงมั๊ย???)

เพราะฉะนั้นการทำตัวเด็ก แต่นายเดย์ไม่ได้้แอ๊บแบ๊วนะ หมายถึงทำเรื่องขำๆขึ้นมา เพื่อให้คนได้คิดตามนั้น นั่นล่ะคือกุศโลบายที่นายเดย์ใช้ได้ผลมานักต่อนักแล้ว และเมื่อคุณได้อ่านเรื่องนี้จบไป คุณนั่นแหละคือเหยื่อที่ตกหลุมรักผม เฮ้ย!!! ตกหลุมพรางผม กว่าจะรู้ว่าโดนหลอก ผมก็หลอกคุณจนเชื่อสนิทใจแล้ว เอิ๊กๆ แล้วผมจะหลอกหลอนคุณอีกครั้ง

ปล.พักนี้ยุ่งนิดหน่อย พอมีเวลามาเขียนบล็อกก็ออกจะดึกดื่น ดังนั้นก็ตามอ่านกันดึกๆนี่แหละ ผมจะหลอกคุณได้ง่ายๆหน่อย อ้าว!!!

น่ารันทดเสียจริงเดย์เอ๋ย ตั้งใจจะเขียนเรื่องไรวะเนี่ย หวังว่าคงไม่หดหู่ใจเหมือนเอนทรีก่อนๆนะ เหอๆ เรื่องของเรื่องคือ ตอนนี้กำลังจะผุดโปรเจคท์ (โปรเจคท์: เขียนแบบนี้น่าจะถูกนะ เพราะเป็นคำที่ผมมักเขียนผิดบ่อยๆี) ใหม่อีกล่ะ แต่ทุนสนับสนุนงานวิจัยมันร่อยรอ เลยได้แค่ทำไปตามมีตามเกิดเช่นนั้น เฮ้อ! ถ้ามีทุนรัฐบาลให้ขอ ป่านนี้ผมคงไปขอมาเพื่อค้นคว้าและวิจัยต่อไปแล้วครับ

คิดไปแล้ว ถ้ามีคนร่วมทางเดินสักคนก็คงจะดีเหมือนกันนะ (โดยเฉพาะสาวๆ ขี้หรีจริงเรา) บางทีมันได้เปิดหัวให้คนอื่นเอางานไปสานต่อบ้าง มันคงจะดีไปอีกแบบ ดีกว่าที่จะปล่อยให้แมงมุม มันมาทำรังใส่ (ถ้ามันเป็นพันธุ์ที่มากัดคนแล้วกลายเป็น Spider Man ก็ว่าไปอย่าง) สุดท้ายก็ทิ้งโปรเจคท์นั้นให้ค้างคาต่อไป อืม… แต่ปกติแล้ว ถ้ามีใครมาถามเรื่องไอเดียพวกนี้ ผมก็บอกให้ทำไปเหมือนกันนะ เพราะถ้าจะทำเองโปรแกรมมั่วอย่างผม คงไปไม่รอด เลยเปิดให้โปรแกรมเมอร์ เขานำไปพัฒนาต่อยอดก็แล้วกัน (ใจปล้ำเสียจริ๊ง)

แต่ช้าแต่… ตามมีตามเกิดในประเด็นของผม ไม่เหมือนต้นไม้กลางทะเลทรายนะครับ ไอ้นั่นมันก็เกินไป แต่มันก็ทนยืนหยัดอยู่ได้ ในสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายนะ ถ้าเอาต้นไม้ที่เกิดในป่าดิบชื้นทั่วไป ไปปลูกกลางทะเลทราย ไม่พ้นวันสองวัน ได้ตายแหงแก๋แน่เชียวครับ แต่ถ้าเอาต้นไม้ที่เกิดในทะเลทราย มาปลูกในป่าดิบชื้น ไม่แน่อาจทนได้นานกว่า หรือไม่เช่นนั้นก็สามารถดำรงตนอยู่ได้เช่นนั้น

ประเด็นสับสนที่ผมนำมาโยงกัน อย่างไร้เยื่อใยแมงมุมเยี่ยงนี้ ถ้าใครงงก็ขอให้งงกันต่อไป (แสดงว่าสมองไม่ถึง เอิ๊กๆ) แต่ถ้าใครพอรู้ ก็รู้กันไปดิ (อ้าว แล้วมันต่างกันตรงไหน) ผมมีหลายๆสิ่งที่อยากจะทำ แต่ไม่ได้ทำ หลายๆสิ่งที่ไม่อยากทำ แต่เจ้ากรรม ดันทุรังลงมือทำจนเสร็จ และอีกหนึ่งโปรเจคท์ที่ค้างคาอยู่ในหัว คืออยากจะทำอะไรเพื่อผู้อ่านไอเดย์ประจำบ้าง ทั้งนี้เพราะผมเบื่อ จากการที่มีกลุ่มบุคคลต่างๆ หาประโยชน์กับความไม่รู้ของคนเรา (มันไม่ผิดนะครับ ถูกต้องเสมอ แต่ผมเบื่อ สั้นๆ) ในส่วนของเรื่องนี้ ศรัทธาในตรงนี้ผมมันก็เริ่มหายไป จากเพื่อนที่เคยถามไถ่ อธิบายความในกระทู้ จู่ๆก็กลายมาเป็นการหวังผลกำไร(ระยะสั้น)กันระหว่างมวลสมาชิก ต่อไปโมเดลธุรกิจเช่นนี้ คงเป็น Pay Per Reply (จ่ายเมื่อตอบกระทู้) เข้าไปสักวัน

ผมขอเก็บเรื่องนี้ไปคิดสักวันสองวันก่อนแล้วกัน ถ้าใจฮึดพอ บวกกับเพื่อนๆที่อ่านไอเดย์เอาด้วย ผมจะเปิดโปรเจคท์หนึ่งขึ้นมา จากนั้นเราก็จะโตไปพร้อมๆกัน ถ้าสักวันหนึ่งกอดคอกันตาย ก็อย่ามาโทษนายเดย์ล่ะ ว่าพาพวกตูมาทำอะไร ส่วนลักษณะโปรเจคท์ผมจะเป็นเช่นไรนั้น จะมาบอกไบ้ให้อีกที เอาเป็นว่าไปดูเดโมก่อนแล้วกันนะครับ (ดูดีๆ เพราะบางคนดูไม่ออก ว่ามันต่างจากปกติเช่นไร หรือไม่ก็ดูการถูก Index ใน Search Engine ต่างๆประกอบก็ได้) ตอนนี้ขอตัวไปดู National Treasure ก่อน แล้วเราค่อยมาต่อยกัน เฮ้ย! มาต่อกัน

ปล. ผมคงจะกลายเป็นเจ้าพ่อโปรเจคท์อย่างที่ว่ากันนั่นแหละครับ

ปกติแล้วผมเป็นคนรักเด็ก เฮ้ย!!! รักสัตว์ครับ อยู่บ้านนอกก็เลี้ยงสัตว์ไว้หลายชนิดเหมือนกัน ทั้งหมา ทั้งแมว (ไม่รู้มันอยู่ด้วยกันได้ยังไง) ทั้งนก หนู งูเห่าๆ วัวหรือแม้แต่ควายตัวโต้งเช่นผม เอิ๊กๆ ในจำนวนสัตว์เลี้ยงนานาชนิดนี้ ผมจะชอบหมาที่สุดเลยครับ (สุนัขครับ… สุภาพหน่อยเดย์) อยู่บ้าน ก็ไม่ใช่หมาพันธุ์อะไรหรอก หมาพันธุ์พื้นบ้าน หรือพันธุ์พื้นเมืองนี่แหละ มันเห่าหอนได้สะใจดี (จนถึงขั้นรำคาญ) ซึ่งแต่ก่อนนั้น จะเยอะมาก เลี้ยงไว้เฝ้าบ้าน 3-4 ตัว เห็นจะได้ (ตอนนี้เลี้ยงไว้ 2 ตัว แมวอีก 4 ตัว กินเยอะกว่าคนอีก) เวลาใครจะมาหานี่ลำบากหน่อยล่ะครับ เข้ามาหาตอนไหน ดันถามหาหมาก่อนเลย หมาอยู่บ่ครับ หมาอยู่บ่จ๊า (ภาษาอีสานบ้านผม) ไอ้เรายืนทำตัวโตๆรอรับ แต่ดันไปถามหาหมาก่อนซะนี่ ทำไปได้

เอาล่ะๆ เดี๋ยวจะว่าแต่เรื่องตัวเอง (ก็เห็นแต่โม้เรื่องตัวเองอยู่นิ) เมื่อวานแอบไปทำโปรเจ็คก์ตัวหนึ่งมา กะว่าจะทำเว็บไซต์วิดีโอคลิปเกี่ยวกับหมานี่แหละ แต่เจ้ากรรมดันมีปัญหาขัดข้องทางเทคนิค เลยโละ แล้วไปทำเป็นของที่ระลึกเกี่ยวกับหมาไปเลย ลองชมกันได้ที่ ToddleDog.com นะครับ หลังจากนั้นแค่วันเดียว เหอๆ โปรเจ็คก์หมาๆยังคาอยู่ในหัว ต้องหาทางทำมันให้ได้ ก่อนจะวุ่นวายหัวใจ จึงไปจดโดเมนใหม่มาทำอีกเสียเลย (ทำไรเยอะจังวะเนี่ย) ชื่อโดเมนก็พอฟังได้อยู่หรอกครับ TiTTerDog.com นิ่มๆนี่แหละ เข้าไปชมลองดูนะครับ ผมทำหน้าแรกให้โชว์หมาพันธุ์ Beagle ซึ่งผมชอบอีกล่ะ แต่ลองค้นหา ก็เจอหมาพันธุ์ Beowulf ได้นะ ลองดู (ใช่หมาอยู่เหรอ ไม่ใช่หนังหรือเนี่ย) ผมจับภาพมาให้ดูแล้วกัน เผื่อใครไม่อยากเข้าไปชมโดยตรง

สำหรับรูปแบบของ TiTTerDog.com นั้น ผมแกะมาจาก Theme ของทาง Underone ซึ่งเป็นเจ้าของ WordPress Theme ตัวที่ผมใช้อยู่นี่แหละครับ จะว่าเลียนแบบก็ใช่นะ แต่ผมติดเครดิตกลับไปให้อยู่นา ขอบอก และทาง underone ก็จะสร้าง Theme รูปแบบนี้ ออกมาให้ใช้กันในเร็ววันนี้อยู่แล้ว แต่ผมด่วนใจร้อนไปหน่อย เลยขอแงะแกะกล่องก่อนก็แล้วกันนะ เอิ๊กๆ ระบบยังไม่สมบูรณ์เท่าไหร่ ก็ค่อยๆแก้ไปครับ

เอาโปรเจ็คก์มาอวดกันแค่นี้ ไปก่อนล่ะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ดิ่งรถกลับบ้าน ไปเลือกตั้งสักหน่อย แล้วเจอกันครับ อาจจะเป็นวันจันทร์ช่วงเย็นๆ หรือไม่ก็วันอังคารโน่นแหละ เหอๆ

นายเดย์ไม่ได้กะจะลงเล่นการเมืองนะครับ บอกไว้ก่อน (แต่มาเสียงทำไมเนี่ย) อ้าวลืม!!! กราบสวัสดี พ่อแม่ พี่น้อง ชาวไอเดย์ทุกท่านนะครับ (ยกมือไหว้มาแต่ไกล) วันนี้นายเดย์มาพร้อมกับข้อเสนอสุดพิเศษ (ไม่ได้ลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์นะครับ) เพียงท่านเลือกเข้ามาชมไอเดย์วันไหน วันนั้นท่านต้องได้ อะไรกลับไปแน่นอนครับ (สัญญาว่าจะให้ผิด เดี๋ยวโดนสอบ) ไม่ได้วันนี้ วันหน้าท่านก็จะได้เหมือนเดิม เพียงแค่ผมได้เป็นบล็อกเกอร์มือหนึ่งวันใด ท่านก็จะได้อ่านเรื่องราวจากบล็อกเกอร์มือหนึ่งวันนั้น (แล้วตูได้อะไรวะ) ส่วนบล็อกเกอร์ท่านอื่นๆนั้น อย่าไปฟังเลยครับ ข้อมูลผิดและมั่ว นายเดย์เท่านั้น ที่คงคุณภาพเนื้อหาไว้อย่างชัดเจน และไม่คลุมเคลือ (เอิ๊กๆ อันนี้ล้อเล่นนะ… ให้ร้ายคู่แข่งผิด เดี๋ยวโดนสอบ)

ตอนนี้ไอเดย์เริ่มทำการโปรโมทไปมากแล้วครับ ไปเปิด Social Network ต่างๆไว้เยอะแยะ (ไม่มีเวลาดูแลเลย) มีบล็อกตั้งสองสามที่อ่ะนะ ไม่นี่ก็นายเดย์อินไทย ไม่ก็เจอกันได้ที่ ThaiBlogDirectory โน่น สะดวกช่องทางไหน ก็แวะชม แล้วแสดงความเห็นกันเข้ามาได้ ว่าอยากได้อะไรบ้าง อยากให้นายเดย์ทำอะไรให้ท่านบ้าง ให้เขียนเรื่องเกี่ยวกับอะไรบ้าง นโยบายที่เขียนไว้ว่าจะโม้ เรื่องราวดีๆให้ฟังกันทุกวันนั้น เป็นไปได้มากน้อยเพียงใด จะทำได้มากขนาดไหน เหอๆ ผมว่าก็พ่อแม่พี่น้องในที่นี่ล่ะครับ จะเป็นผู้พิจารณา รวมทั้งจะเป็นผู้กำหนดชะตาให้นายเดย์ด้วยครับ

วันนี้ผมมากับท่วงท่าขำๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ อยากได้ความครื้นเครงกลับมา และขอจบแบบขำๆ แบบนี้ล่ะกัน “รักชอบไอเดย์ แสดงตัวด่วนขอรับ” เอิ๊กๆ

ปล.อย่าลืมไปใช้สิทธิ์เลือกตั้ง ในวันอาทิตย์ ที่ 23 ธ.ค. 2550 นะครับ

กลับมาเจอกันอีกครั้ง เจอกันได้ทุกวี่ทุกวันนะครับ เบื่อผมโม้ยังเน้อ ถ้าเบื่อแล้วก็บอกกันนะครับ จะได้เลิกเขียน อ้าว… ซะงั้น ถึงตอนนี้ก็ใกล้จะถึงปีใหม่สากลแล้วนะครับ (ปีใหม่ไทยคงอีกนาน) หลายๆท่านพอมีที่เที่ยวปีใหม่กันยัง ส่วนตัวผมคงกลับไปนอนหนุนตักแม่ที่บ้าน สัก 3-4 วันล่ะครับ และพักนี้อากาศก็เริ่มร้อนๆขึ้นมาอีกแล้ว หน้าหนาวไม่จะหนาวเลยอ่ะ หรือว่ามันเลยหน้าหนาวมาแล้วเนี่ย หรือว่ามันจะกลับไปหนาวกันอีกครั้งในช่วงปีใหม่ ก็มิอาจทราบได้ เพราะผมไม่ใช่กรมอุตุ เอิ๊กๆ

อย่างว่านะครับ พักนี้วงการบล็อกเราเงียบๆไปผิดหูผิดตา หรือว่าผมบ้าปั๊ม บทความใหม่ๆอยู่แต่ตัวคนเดียววะเนี่ย กลับมาทั้งที ก็อยากเขียนเรื่องดีๆเล่นๆสักหน่อยแค่นั้น อ่านไม่อ่านไม่สำคัญ แต่ตูอยากจะเขียนอ่ะ มีไรมั๊ย เหอๆผีนักเลงเข้าสิงนายเดย์แล้วครับ อย่าคิดมาก ไปเข้าเรื่องกันเถอะนะครับ… เดี๋ยวจะโดนตื๊บก่อนจบเรื่องนี้ อ้าวเฮ้ย!!!

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ตอนนี้ก็ใกล้ Christmas Day มาทุกขณะแล้ว จึงทำให้เหล่าดีไซด์เนอร์ทั้งหลาย สร้างสรรค์ผลงานออกมาให้ได้ชมกันอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งมันก็ต้องเป็นอะไรๆที่ต้องเกี่ยวข้องกับ Christmas อยู่แล้วล่ะครับ จะให้ไปเกี่ยวอะไรกับวันอื่นๆคงจะไม่ละมั้งครับ แต่ผมชอบเจ้าตัวนี้อ่ะ ไม่เกี่ยวกับ แต่ดันไปเจอแล้วชอบเข้า เอิ๊กๆ มันทำได้น่ารักดี

ชักจะดูคิกขุ อาโนเนะ เกินไปไหมเดย์ อย่าว่างั้นว่างี้เลยนะครับ ตัวตนแอ๊บแบ๊วเริ่มปรากฏ ฮาๆ และแล้วผมก็พาคุณๆท่านๆออกนอกเรื่องอีกจนได้ ด้วยเหตุฉะนี้แล ทำให้ผมไม่หยุดที่จะพูดสักที ผมว่าเรามาดู Christmas Icons สวยๆที่ผมเก็บมาฝากดีกว่านะครับ ข้างล่างนี่เลย ผลงานการสร้างพันล้าน จากผู้กำกับไอ้มดแดง Ajax Digest ดูและดาวน์โหลดมาติดบล็อกเล่นๆกันเถอะ

สีสันน่ารักๆ ส้มๆสัญลักษณ์ของ RSS Feed บวกกับต้นคริสมาสต์ (สะกดถูกไหมน้อ) และลุงซานตร้า บวกกับตุ๊กตาหิมะ และระเบิด (เขาเรียกว่าอะไรอ่ะ ตัวกลมๆนั่น แบบว่าบ้านนอกอ่ะ) มาๆดูของอีกเจ้าหนึ่งดีกว่าครับ ก่อนที่ผมจะพาหลายๆท่านลงเหวไปเสียก่อน ตัวถัดมานี้เป็นผลงานของ Icon Drawer นะครับ สวยๆน่าดูชมทีเดียว

สวยๆทั้งนั้น เอามาติดตั้งใส่บล็อก คงเพิ่มสีสันรับช่วงเทศกาลปีใหม่ที่ใกล้จะถึงนี้ กันพอสมควรนะครับเนี่ย นอกจากนี้ยังมี WordPress Theme ต่างๆอีกด้วยแหะ สวยๆ ผมว่าตามไปดูต้นฉบับกันเลยดีกว่าครับ ที่นั่นเขารวมไว้เยอะกว่าผมเสียอีก ที่ Smashing Magazine ผมเอามาจากนั่นแหละ พอดีเห็นสวยงามเตะตายิ่งนัก วันนี้ผมโม้ได้แค่นี้ อำลาไปอีกวัน เจอกันใหม่พรุ่งนี้ ครับผม!!!

แฟนคลับหลายๆคน ส่งเมล์ไปหานายเดย์อยู่ตลอดเลย (เฉลี่ยวันหนึ่งก็หลายๆฉบับ แต่บางวันก็ไม่มีเลย) บ้างก็สอบถามปัญหาเรื่องบล็อก บ้างก็ถามเรื่องแฟน (ถามไรกันวะเนี่ย จะเข้ามาจีบหรือไง) บ้างก็ถามเรื่องในหนังสือ ผมก็ตอบให้ทุกฉบับเลยนะ เอิ๊กๆ สำหรับท่านที่ไม่ได้รับเมล์ตอบ ก็เข้ามาด่าผมในโพสต์นี้เลยนะครับ อ้าวเฮ้ย!!! อาจมีบ้างบางครั้งที่ตกหล่นไป ซึ่งอาจหล่นไปอยู่ในถังขยะ เพราะตัวกรองของ Gmail ค่อนข้างจะดี (หรือเปล่า) แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังได้รับอีเมล์ขยะ มาวันละ หลายๆสิบฉบับ เข้าตรวจวันละ 4-5 ครั้ง ก็เจอเอาครั้งล่ะ 10-20 ฉบับเลย ส่วนสแปมคอมเม็นต์ที่ผมติดข้างบล็อกว่า “เกรียน” นั้น วันๆหนึ่งก็เข้ามาราวๆร้อยตัวได้มั้ง แต่ดีนะ ตัวกีดกันสแปมอย่าง Akismet ทำงานได้ดี จนผมเบาใจได้เปราะหนึ่งเลย แต่บางทีกั้นไว้เช่นนั้นก็ดีเหมือนกันครับ แต่ถ้าพลาดนิดเดียว คอมเม็นต์ของเพื่อนๆทั้งหลาย ก็จะโดนมองว่าเป็นสแปมไปได้ แล้วถูกกรองออกไปอัตโนมัติเลยครับ อันนี้ก็ค่อยๆดูกันไป แต่โดนรวมแล้วถือว่ายังโอเค พอใช้ได้ล่ัะน่า

“เอารูปมาให้ดูก่อน คิดตามไปด้วยนา”

บางคนว่ากันว่าอ่านไอเดย์ทุกวันจนไม่ได้ทำงานทำการ แต่ไหนเลยคอมเม็นต์น้อยเยี่ยงนี้ล่ะท่าน อยากจะบอกว่าทำงานทำการบ้างนะครับ เดี๋ยวจะตกงานอย่างผมไม่รู้ด้วยนา (เอิ๊กๆ) อีกทั้งเข้ามาอ่านบล็อกเกอร์ใส้แห้งอย่างผมโม้นี่ มันมันส์จนหายเครียดเลยเหรอ อิอิ เดี๋ยวจะเปลี่ยนแนวเขียนหนังสือวิชาการ ไปเขียนขายหัวเราะจะดีไหมน้อ การ์ตูนพวกทะลึ่งทั้งหลายนี่เป็นไงครับ ไอเดียในหัวเยอะนะตอนนี้ ยอดขายคงกระฉูด วิ่งปรื๊ดๆ น่าดู ตีพิมพ์หลายต่อหลายครั้ง นับไม่ถ้วน แต่ช้าแต่ พิมพ์ครั้งล่ะเล่ม แถมเป็นหนังสือทำมือ เหอๆ พูดนอกเรื่องมาเยอะ เอาถ้าจะนอกเรื่องก็ต้องนอกเรื่องให้ถึงที่สุด คิดชื่อหนังสือได้แล้วครับ เอางี้ดีมั๊ย

• WordPress ฮาสะใจบล็อกเกอร์ไทยจอมทะเล้น (Mr. Day)
• I am Blogger ข้าคือบล็อกเกอร์พิฆาต มหากาฬ (อินกะหนัง)
• iDayBlog บล็อกเกอร์พันธ์อมตะ (เดย์ชีวะ)
• บล็อกเกอร์ตัวร้ายกับนายเดย์ปลิ้นปล้อน (Day Sin gi (มั่วๆ))

พอๆเยอะแล้ว ทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างได้แล้วครับท่าน และก่อนที่ผมจะตกบล็อกตาย เฮ้ย!!! ตกม้าตายไปเสียก่อน เรามาเฉลยกันดีกว่าครับ ว่า BitNami Stacks มันคืออะไรหนอ แต่ช้าแต่ ดูรูปข้างล่างนี้ก่อนนะ อย่าพึ่งไปอ่าน แล้วลองทายมาสิว่า ใช่กับที่ทุกคนคิด แล้วใช่กับที่ผมคิดไว้ครั้งแรกหรือเปล่า

Read the rest of this entry …

พักนี้ขยันจัด ไปปลุกชีวิต “เดย์อินไทย“ ขึ้นมาอีกหนแล้วพี่น้อง พร้อมรูปลักษณ์ใหม่โดนใจนายเดย์ยิ่งนัก เพราะเล่นโม Theme ซะมันส์หยดติ๋งๆ ออกแนวคอมมูนิตี้บล็อกไปเลย แต่ที่นั่นจะเขียนเรื่องไร้สาระนะ บอกไว้ก่อน จะตามไปอ่านก็อย่ามาพาลผมนะ แต่ข้อมูลยังไม่ถึงไหนหรอก นานทีปีหนเข้าไปอัพเดตสักครั้งหนึ่งก็พอ หารูปดาราสาวๆมาลงเยอะ (ดาราหนุ่มๆด้วย เอิ๊กๆ) หาวิดีโอคลิปมาลงหลายๆ ล่อซะให้มั่วจนยับเยินกันไปข้างหนึ่ง ดูสิจะเป็นยังไง หาที่ให้ตัวเองระบายอารมณ์ว่างั้นเหอะ

สำหรับ Theme ที่ใช้ในเดย์อินไทยนี่ก็เป็นอะไรที่ค่อนข้างซับซ้อนอย่างหนึ่ง ผมเองกว่าจะจับจุดได้ เล่นเอาแทบกระอัก แต่ขอชมผู้พัฒนา Theme ตัวนี้จริงๆนะครับ ทำออกมาได้ดี ปรับคุณสมบัติ และยัดฟังก์ชันมาซะเพียบ แบบนี้สามารถรีดประสิทธิภาพของ WordPress ออกมาได้อย่างดิบดีทีเดียว ผมชอบตรง Custom Flieds กับการดึง  optional excerpts ออกมาใช้ได้อย่างได้ใจผม ชอบๆ ปรับแต่งได้ดีกว่า Theme ที่ใช้กับ ThaiBlogDirectory เสียอีก ทำไปมันมือไป สนุกจริงๆ หวังว่าคงไม่ทำแล้วทิ้งอีกที่หนึ่งเหนอะ

แต่ช้าแต่สำหรับนายเดย์ในไทยนี้คง ทำทิ้งไว้เล่นๆสักปีหนึ่งก็แล้วกัน ต่ออายุโดเมนวันไหนค่อยคิดดูอีกทีหนึ่ง เอิ๊กๆ โดเมนแพงไปหน่อย ต้องคบคิดกันอีกนานถ้ามันดังก็ค่อยว่ากันอีกที แวะมาแจ้งข่าวแค่นี้ ไปล่ะครับ

กราบสวัสดีงามๆกันอีกครั้ง (สวัสดีอยู่ได้ทุกวัน) พี่น้องผองเพื่อนที่อ่านไอเดย์บล็อกอยู่ทั้งหลาย วันนี้เป็นวันสบายๆนะครับ วันอาทิตย์หลายๆท่านที่ตกงานอยู่ เฮ้ย!!! หยุดงานอยู่ ก็ได้พักผ่อนกันไป ส่วนหลายๆคนที่ว่างงานอยู่ก็ว่างกันไป เอิ๊กๆ วันนี้นึกครึ้มอกครึ้มใจยังไงไม่รู้ครับ ถึงได้กลับไปดูเพลงที่ตัวเองร้องทิ้งไว้ แล้วนำไปฝากไว้ที่เว็บฯ iJigg.com กลับไปคราวนี้เกือบจะลืมรหัสผ่านไปเลย สุ่มไปกว่า 4 ห้าครั้ง แล้วก็เจอรหัสผ่าน ที่ตัวเองกรอกสมัครตั้งแต่แรก (อาการเดียวกันกับที่เข้าไปแก้ MyBlogLog เลยครับ) เล่นเอาเหงื่อยตก

เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว เลยถือโอกาสนำมาแปะไว้ที่บล็อกแห่งนี้ อีกครั้ง (หลังจากที่คราวก่อนแปะไว้หนึ่งเพลง) ทีนี้ผมนำมาให้ฟังแบบเต็มๆเลยนะครับ 3 เพลงรวด นำขึ้นไปไว้เมื่อ 5 เดือนก่อน ปากฏว่าแต่ล่ะเพลงถูกเิปิดฟังบ่อยครั้งเสียด้วย

อย่าพึ่งทำให้เสียใจ

สำหรับเพลงแรกนี้ ชื่อเพลงว่า “อย่าพึ่งทำให้เสียใจ” หนึ่งผลงานเพลงคุณภาพของ เสถียร ทำมือ ศิลปินท่านนี้ ผมติดตามมาตั้งแต่ชุดแรกกันเลยครับ ตัวอย่างเพลงดังๆในชุดแรก ก็ “อยู่ที่ไหนก็เหงาได้” และชุดสองก็ “กำลังใจที่เธอไม่รู้” ส่วนชุดล่าสุด ก็ย่อมตกเป็นเพลงที่ผมได้ร้องไป “อย่าพึ่งทำให้เสียใจ” กับเพลง “เจ็บเมื่อไหร่ก็โทรมา” ถึงตอนนี้อาจจะดูเก่าไปนิดหนึ่งนะครับ เพราะถ้าเทียบกันจริงๆ ก็ประมาณ 5 เดือนก่อน ที่เพลงนี้กำลังได้รับความนิยมกันอยู่ ส่วนตัวเพลงที่ผมร้องทิ้งไว้นี้ ก็ได้รับอยู่นิยมมากครับ ถูกเปิดฟังมากถึง 1,491 ครั้ง และมีคนจิ๊กไปอีก 8 คน พร้อมแสดงความเห็นอีก 2 ท่าน เอิ๊กๆ ไปฟังกันอีกครั้งนะครับ

Read the rest of this entry …

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่ง ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่โผล่หน้าไปไหน แอบแว๊บออกไปพักหนึ่ง นำของลับไปฝากพี่ชายสักหน่อย กลับเข้ามารันงานไปด้วยพร้อมๆกัน ตอนนี้ไอ้ที่ลงแรงไปหลายๆ ตัวก็เสร็จสิ้นไปแล้วมากถึง 1 เปอร์เซ็นต์ด้วยกัน เหลือแค่ 99 เปอร์เซ็นต์เองนะ จิ๊บๆ ก็ค่อยๆคลานกันไป ทำไปเรียนรู้ไป (Learning by Doing) ประสบการณ์ที่ดีที่สุด คือการลงมือทำเอง เพราะฉะนั้นแล้ว ผมจึงน้อยนักที่จะเชื่อเสียงลือ เสียงเล่าอ้างจากคนอื่นๆ ถึงแม้จะเก่งระดับกุรุไทยเลยก็ตาม

บางทีแล้ว เรื่องหลายๆเรื่อง งานหลายๆงาน เคยใช้ได้ผล กับคนหนึ่งๆ แต่เมื่อนำมาใช้กับเรา กลับกลายเป็นไม่ได้ผลเลยก็ได้นะครับ ผมจึงเลือกที่จะนิ่งเสียมากกว่า อาจจะนำข้อคิดมาขบสักเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับเชื่อไปเสียทั้งหมด ดัดแปลง ต่อยอดไปเอาเอง การเลียนแบบคนที่ประสบผลสำเร็จ ก็ใช่ว่าจะทำให้เราประสบผลสำเร็จได้ จริงหรือเปล่า ไม่เชื่อก็ไปเลียนแบบดาราดังๆ อย่างเรนซะสิ จะทำให้เราดังไปด้วยกับเขาหรือเปล่า ผมว่านะ… ผู้คนจะสมเพชเราเสียมากกว่านะ อาจจะมองดูเป็นพิเรนณ์ไปเลยก็ได้ เอิ๊กๆ

เห็นผมเกริ่นมาเยี่ยงนี้ ก็อย่าว่าผมผิดแผกไปนะครับ ผมยังเชื่อและยอมรับฟังความคิดเห็น ของผู้ที่ลงอ่าง เฮ้ย! อาบน้ำร้อนมาก่อนเสมอ จากนั้นก็นำไปใช้ เป็นวิธีการของตนเองไป เอาล่ะครับ วันนี้ผมไม่ได้มาแฉตัวเองหรอกครับ เขียนหัวข้อให้มันดูดึงดูดใจ มันก็เท่านั้น หลายๆท่าน คงตกกระไดพลอยโจร เข้าร่วมซ่องสุมกองโจรกับผมแล้ว ก็อย่างพึ่งปิดไป ไหนๆก็เข้ามาแล้ว เอาน่า อ่านให้จบก่อนแล้วกันนะครับ

วันนี้ก็กะว่าจะอ่านข่าวจาก Google Reader ต่อให้จบ แต่คงไม่ไหว มาเป็นพันๆ เลยเลือกที่จะอ่านไป 2-3 ร้อยหัวข้อข่าว เน้นเฉพาะเรื่องที่สนใจ จากนั้นก็จัดการ Mark all a Read มันให้หมด ขี้เกียจครับ เยอะเกินไป แต่ถ้าเป็นหนังสือเป็นเล่มๆนี่ ผมไม่ยอมพลาดสักหน้าเลย อ่านรวดเดียวจบเลยครับพี่น้อง หรือช้าสุดก็ไม่เกินสองวัน จะอ่านก่อนนอน ตอนเช้าลุกขึ้นมาอ่านอีกรอบก็จบแล้ว (แต่ถ้าเป็น Bible หรือ Dummies พวกนั้น คงต้องยาวกว่านี้ล่ะครับ) ยังคิดอยู่เหมือนกันนะครับว่า ทำไมหนังสือไทย ถึงได้สั้นนัก (บางคนว่ายาวหรือหนาไป) อืม… ว่าไปแล้วถ้าไม่ติดที่สำนักพิมพ์ “หนังสือ WordPress กระแทกใจบล็อกเกอร์วัยจ๊าบ” ของผม คงออกมาเป็นทำนองไบเบิ้ลแหงๆ ซื้อมาแล้วขึ้นหิ้งไว้เลย หุหุ เพราะเนื้อหาเยอะเกิน ขี้เกียจอ่าน

โอยๆลืมตัว บ่นอีกแล้ว ยาวไปๆ เข้าเรื่องๆ เรื่องมันมีอยู่ว่า (มีเรื่องกะเขาด้วยเหรอ) ไปอ่าน Google Reader วันนี้ เจอเว็บไซต์หนึ่ง ทำออกมาได้น่ารักน่าชักเชียว (ดังที่เห็นในรูป) เป็นบริการเล็กๆชื่อว่า localNote ที่ได้รวบรวมเสียง (พลาย) กระซิบ จากทุกมุมโลกออกมา น่าจะใช้ AJAX ร่วมด้วย เล่นเพลินดี คลิกไปคลิกมา ดีดดิ้นดุ๊กดิ๊กๆ ไปลองดูแล้วกันนะครับ น่าจะได้ไอเดียสร้างสรรค์ผลงานกัน วันนี้ผมก็บ่นผสมโม้จบเพียงเท่านี้ แล้วพบกันใหม่นะครับ