ไอ้เดย์บล็อก

จำได้ว่าผมเคยเขียนเรื่องเกี่ยวกับ W3C มาแล้วครั้งสองครั้ง เรื่องหนึ่งเขียนไปตั้งแต่ปีก่อนๆโน่น แต่อีกเรื่องก็เขียนในปีที่ผ่านมานี้เอง มาถึงตอนนี้ก็ก้าวข้ามปี อายุอานามเรื่องนั้นก็ปาเข้าไปปีกว่า – สองปีแล้วมั้งครับแต่บางทีเราเขียนๆไปนานๆ คนใหม่ๆที่เข้ามาอ่าน ก็จะอ่านเฉพาะเรื่องใหม่ๆ เรื่องเก่าๆที่ผ่านมานั้น มันก็ผ่านไป ทั้งที่อุตส่าห์ไปสร้างลิสต์สารบัญไว้ซะเรียบร้อย เห็นทีจะต้อง จัด Top Entry ประจำเดือน ขึ้นทุกเดือน เหมือนกับที่บล็อกต่างประเทศเค้าทำกัน ผมเขียนไว้ในบทความเรื่อง 10 เทคนิคการเลือกใช้ WordPress Theme ไว้ว่า

การออกแบบดีไซด์ นั้นถูกหลัก XHTML 1.0 และ CSS 2.0 หรือตรงตามมาตรฐานเว็บ W3C เห็นว่าได้รับคะแนน SiteScore อีกด้วย

ซึ่งตอนนั้นผมเขียนเกี่ยวกับรายละเอียดเกี่ยวกับการตรวจ HTML ให้ถูกต้องตามมาตรฐานของ W3C  ไว้ไม่ค่อยจะดี อาจเป็นเพราะตอนนั้น พึ่งเข้ามาเป็นบล็อกเกอร์ไก่อ่อน ที่พึ่งศึกษาเรื่องราวพวกนี้กระมัง แต่ใจความเท่านั้น ก็สามารถนำไปขยายความ ได้มากมายแล้วล่ะครับ

การออกแบบ Theme ให้ WordPress หรือ Template ให้กับ CMS ต่างๆ ในปัจจุบันนี้ นักออกแบบเว็บไซต์ ผู้พัฒนามักจะอ้างอิงตามมาตรฐานของ W3C กันหมด ทั้งนี้ก็เพื่อให้เข้าถึงผู้ใช้งานได้ครอบคลุม แสดงผลได้ดีในทุกบราวเซอร์ หรือโปรแกรมท่องเว็บฯที่ใช้งานกันอยู่ และที่สำคัญที่สุด Google Webmaster Guidelines ก็เขียนแจ้งไว้อย่างเป็นลายลักษณ์อักษร

Check for broken links and correct HTML.

แปลได้ความว่า ต้องไม่มีมีลิงค์เสียและ HTML ถูกต้อง แต่หลายคนอาจจะโวยเข้ามาได้ว่า ขนาดทาง Google เอง ยังไม่ผ่านเลย เจอ Error มากถึง 51 จุดแหนะ

Read the rest of this entry …

หลายวันมานี้ ชักอืดๆเหนื่อยๆยังไงไม่รู้ครับ สงสัยโดนคำถามเข้าให้ ปวดกระโหลกแป๊บๆ เหมือนโดนพยาธิตัวจี๊ด มาจี๊ดจ๊าดที่กะบาล ทำให้เอาลมแทบจับ แถมแต่ล่ะคนที่ถาม ก็มามัดมือชกเราอีก ถ้านายไม่ตอบ เราจะฆ่าตัวตายซะ ขอประท้วงการกระทำของนายเดย์เอาหน่อย เฮ้อ… ดีนะที่ผมมีจรรยาบรรณวิชาชีพพอ ไม่งั้นก็คงปล่อยให้ตัวประกันตายไปแล้ว เอิ๊กๆ

ก็อย่างที่ผมพยายามจะบอกทุกคนนั่นล่ะครับ เวลาจะถามอะไรให้เตรียมคำถามมาให้ดีๆ เรียบเรียงมาให้มันเรียบร้อย ผมจะได้เอาไปดูเจ้าเข้าทรงได้ถูก ไม่ใช่หว่านคำถามมาแบบข้าวสาร ข้าวตอกแตก ตามงานศพ ผมคงเก็บคำถามรวบรัด แล้วหาวิธีเสนอตอบกลับไปไม่ได้ ยิ่งเมื่อคืนนี้ฝันร้ายอยู่ด้วย ฝันว่าถูกหวยแต่โดยเชิด แต่ช่างเหอะ ชีวิตจริงก็ไม่เคยเล่นรวยวิธีลัดแบบนี้อยู่แล้ว ไปเป็นเจ้ามือขายหวยใต้ดิน จะรวยไวกว่า อ้าว…

เจ้ากรรมของนายเวร ผมพาพี่น้องหลุดกรอบประเด็นอีกแล้ว แหะๆ ความงี่เง่านี่มันพาเราบรรลัยเลยจริงๆ เอาล่ะๆ ก่อนที่ผมจะพาพี่น้องไปนอกประเด็นอีกหน ขอแว๊บเข้าเรื่องสักครู่ก่อน เรื่องของเรื่องก็คงไม่มีอะไรมากหรอกนะครับ เพียงแต่ผมจะเข้ามาประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่า ผมเปิดกระดานเสวนา เพื่อสนับสนุนหนังสือทั้ง 2 เล่มของผมไปแล้ว ก็เนื่องมาจากว่า ผมตอบอีเมล์ให้ไม่ทัน และบางครั้งมนก็มาแบบคำถามเดิมๆซ้ำๆ น่าจะหาวิธีการที่ดีกว่านั้นได้ พอรวบรวมปัญหาต่างๆมาลงไว้อีก ก็ดันไม่เข้าไปอ่านกัน บอกว่าเยอะเกินไป อ่านแล้วมึนสุดท้ายดันให้ผมชี้จุดให้อีกล่ะ เอิ๊กๆ บอกตรงๆครับ ผมก็ตาลายเหมือนกัน กว่าจะรวบรวมและอัดลงไปในหนึ่งโพสต์ ทำเอาเสียดขึ้นคอ ปาดเหงื่อยหลายทีเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นทางออกที่ดีที่สุดคือ เปิดแหล่งซ่องสุม ชุมนุมชนบล็อกเกอร์ (ตั้งไว้ซะน่าหยิก) ดู หลายท่านอาจจะวั๊บๆแวมๆเข้าไปดูบ้างแล้ว ส่วนคนไหนที่ยังไม่ได้แวะก็แวะไปดูกันหน่อยนะครับ กว่าจะจัดการเสร็จ เล่นเอาอ่วมเหมือนกัน พอดีใช้เจ้า phpBB3 เวอร์ชันใหม่ล่าสุดเลย เจิมของใหม่ สดๆซิงๆเอาหน่อย และจะเจาะกลุ่มเฉพาะผู้ใช้ WordPress จำกัดขอบเขตไว้ในวงบล็อกเท่านั้นครับ ผู้ใช้งานคงน้อยนิด อีกทั้งผมเองก็ไม่อยากให้มากไปหรอก ดูแลยาก ยังไงถ้าเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ มีคำถามที่ข้องใจแบบหนักๆ ก็กระโจนลงไปถามในกระดานเสวนาแห่งนี้ได้นะครับ ผมจะตอบให้เต็มที่เลย ถ้าไม่ขี้เกียจไปเสียก่อน

อย่างไรเสีย ถ้าไม่อยากเข้าไปจริงๆ เพราะกลัวข้อมูลจะไม่อัพเดต ไม่มีการสนทนาอะไรกันเลย พี่น้องก็ดูที่ด้านขวาบนของไอเดย์บล็อกได้นะครับ มันจะโชว์กระทู้ล่าสุด 5 กระทู้ไว้เลย สนใจก็คลิกเข้าไปอ่านดูได้เลย ถ้าแค่ 5 กระทู้ไม่หนำใจ ก็แวะเข้าไปในหน้าบล็อกหน้าหนึ่ง ที่ผมทำไว้เป็นการเฉพาะ ส่วนท่านไหนที่พอมีความรู้ก็แว๊บ เข้าไปตอบปัญหาช่วยๆกันหน่อยนะครับ ผมจะให้รางวัลโดยยกระดับดีกรีให้เป็นผู้ดูแลบอร์ดแทน (มอบภาระให้สิไม่ว่า)

แวะมาแจ้งข่าวแค่นี้ ขอบคุณไนซ์ที่ช่วยเสนอทางออก และสมน้ำหน้าตัวเอง ที่เอาภาระมาสุมหัวเพิ่ม ขอตัวไปเจียวไข่ล่ะ วันหน้าจะกินพระโดดกำแพง

ใจจริงไม่อยากนำข้อมูลถามมาตอบไป ของผมที่พยายามไขปัญหาให้พี่น้อง มาเผยตรงนี้เลยนะครับ เพราะเป็นข้อมูลความลับระหว่างผม กับผู้ที่ยิงคำถามเข้ามา อีกทั้งกลัวว่าผู้ที่ส่งคำถามเข้ามา จะขายขี้หน้าเอาง่ายๆ อีกทั้งมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ที่ต้องเข้าใจ ในจิตใจของมนุษย์ (พูดไปโน่นเลยเรา) แต่อย่างไรก็ตาม ผมถือวิสาสะ ที่จะเอาข้อมูลเหล่านี้ มาเปิดเผย สืบเนื่องมาจาก คำถามบางข้อ มันซ้ำไปซ้ำมากับคำถามเดิมๆ ที่หนึ่งคนถามเข้ามา แล้วดันมีอีกคนถามเข้ามาอีก เพราะฉะนั้น ถ้ารวบรวมคำถามที่พบบ่อย มาลงไว้ในหนึ่งเรื่องในบล็อกแห่งนี้ เวลามีคนยิงคำถามใหม่เข้ามา ก็จะได้นำมาลงไว้ในที่นี้อีก หรืออาจจะยกเป็นเซ็ตที่สองก็ว่ากันไป

ประเด็นที่น่าคิดอีกหนึ่งคือ เห็นใครๆเค้าก็ทำกันอ่ะครับ พอยกมาเขียนถึงปุ๊บ ก็ออกอาการอวดภูมิปั๊บ ประมาณว่าผมได้รับคำถามมากมาย เกี่ยวกับเรื่องนั้น เรื่องนี้ ประมาณนี้ ผมจึงรวบรวมคำถามทั้งหมด มาตอบในที่แห่งนี้เลยแล้วกัน เอิ๊กๆ ทั้งที่จริงเค้าก็ ไม่ได้รับอีเมล์เยอะแยะ อะไรหรอกครับ คนๆเดียวนั่นแหละ ทำเป็นอวดภูมิว่าเยอะแยะ สร้างสีสันให้ตัวเองเด่น ไม่มีเวลาตอบ มันก็เท่านั้น ผมเข้าใจถูกเปล่าพี่น้อง!

เอาล่ะครับ ในส่วนตรงนี้ ผมจะขอปิดบังข้อมูลผู้ถามเอาไว้ โดยปิดชื่อ แต่จะใช้ชื่อแทนไปว่า “กึ่ม” ก็แล้วกันนะครับ แต่อย่าโวยล่ะ ว่าไม่มีใครแทนใครได้ หรือไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้ประมาณนั้น เหอๆ ผมเองอาจจะเรียบเรียงคำถามบางส่วน รวมทั้งอาจแก้ไขคำผิด การใช้ภาษาไทยไม่ถูกต้องออกไป เพื่อให้ถูกต้อง ตามเอกภาษาไทยนะครับ ว่าแล้วก็เกริ่นมา จนได้เวลาอันสมควรแล้ว ผมขอเปิดประเด็นเพื่อตอบคำถาม ณ บัดนี้ครับ (จะเอาฮากันไปถึงไหน!!!) โดยเริ่มจากคำถามแรก เอาฤกษ์เอาชัย

Read the rest of this entry …

นับจาก ThaiBlogDirectory.com ได้ก่อกำเนิดเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ (เอาน่า เอาให้ดูอลังการหน่อย) ผมเองก็ไม่ค่อยใส่ใจอะไรกับมันเลย ปล่อยทิ้งๆขว้างๆไปวันๆ เพราะเป็นแค่หนึ่งงานกระจอกๆ ที่คนอื่นเค้ามองกัน แต่อย่างไรก็ช่างมันเหอะครับ จากวันนั้น ถึงวันนี้ ก็ล่วงเลยผ่านมา 1 ปีเต็มๆ อายุโดเมนก็หมดเข้าให้ ตัวผมเองก็สองจิตสองใจ จะเอาอะไรกับมันดีหว่า ปล่อยทิ้งไป หรือจะทำต่อ จนมาถึงวันสุดท้าย ก็คือวันนี้เองล่ะครับ ที่โดมนจะหมดอายุจริงๆ ไหนๆก็ไหนๆครับ อุตส่าห์อุ้มชูมา 1 ปีเต็มๆ จะปล่อยทิ้งๆขว้างๆ ก็พลันจะหัวร้างคางแตกไปเสียเปล่าๆ ถึงจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ตาม ผมเองก็รั้นจะทำต่อไปครับ

ตั้งแต่ดูแลมันมา ข้อมูลไม่ได้ก้าวหน้าไปไหนเลยครับ อยู่แต่จุดๆเดิมยังไงยังงั้น ซึ่งแต่ก่อนเคยนำระบบ สารบัญเว็บไซต์โดยใช้ PHP Script อย่าง phpLinkDirectory มาใช้ อยู่มาวันหนึ่ง อารมณ์เปลี่ยน พอดีหุนหันพลันแล่นไปหน่อย ยกเลิกกลางคัน หันมาใช้ WordPress และปรับแต่งระบบเพิ่มเติมให้ออกมาเป็นคล้ายๆ CSS Gallery ทั่วไป เปลี่ยนสมญานามให้ใหม่เป็นว่า บล็อกแกลลอรี่ไทย พอมาจนถึงวันนี้ อุปโลกโยกย้าย เปลี่ยนมุมมองใหม่อีกแล้วครับพี่น้อง เพื่อความง่าย และการจัดการที่ง่ายหน่อย แต่ยังคงใช้พลังขับเคลื่อนจาก WordPress อีกเหมือนเคย

สำหรับ Theme ที่ใช้กับ ThaiBlogDirectory.com แห่งนี้ ได้มาจาก OSDesigner ครับ พบเจอด้วยความบังเอิญ จะเนื่องด้วยความซุกซนปนทะเล้นของผมกระมัง ที่พาให้เข้าไปเจอของแปลกอยู่เนืองๆ และด้วยกำพืดของผมแล้ว มันก็ชอบอะไรแปลกใหม่ ไม่ซ้ำใครอยู่แล้ว ก็เลยฉลอง ยกมาใช้ บวกกับต่ออายุโดเมนนี้ไปอีกหนึ่งปี คราวนี้ก็เหลืออีก 1 ปี ที่เราจะยำมันได้อีกเวลาหนึ่ง

จะอย่างไรก็แล้วแต่ ผมเองก็ยังไม่ยืนยันว่า จะเปลี่ยนรูปแบบอีกครั้งในเมื่อไหร่ ยังไง ตอนไหน และโดยใคร แต่ยังคงเป้าหมายเดิมที่วางไว้คือรวบรวมบล็อกคุณภาพภาษาไทยเท่านั้น ย้ำนะครับว่าภาษาไทยเท่านั้น มารวบไว้ในที่แห่งนี้ ช่วงเวลาที่เหลือก็มองหา Theme ใหม่ๆ เพื่อความเหมาะสม เข้ากับบรรยากาศ และเน้นความเป็นตัวตนให้ดีที่สุด ซึ่งผมอาจจะซื้อ Theme มาใช้เพื่อกาลนี้โดยเฉพาะ ตอนนี้ก็มองๆอยู่

ทั้งหมดทั้งมวลนี้คงไม่ได้ ตีความความหมายว่าผมเป็นคนโลเล ใจง่ายแต่อย่างไร เรามองหาสิ่งที่ดีที่สุด และสิ่งที่เราชอบที่สุด แล้วอยู่กับมันจะดีที่สุด เพราะมันคือที่สุดของที่สุดของเรื่อง (โอย… ตกลงว่าสุดยังวะ) ผมคงจะใช้รูปแบบนี้ตลอดไป เว้นแต่จะพบอะไรที่ดีกว่า ฮาๆ มันต้องแบบนี้

เอาล่ะครับ เมื่อพี่น้องพร้อมจะร่วมลงเอย เสนอชื่อเข้าชิงดีชิงเด่น เพื่อร่วมลงในสารบัญบล็อกไทยแห่งนี้ พี่น้องก็ไปลงชื่อไว้เลยใน หน้าสำหรับเพิ่มบล็อก แต่เดี๋ยวก่อน ผมมีกิจกรรมพิเศษๆ สำหรับบล็อกเกอร์คนพิเศษๆ เพียง 6 คนเท่านั้น ที่จะได้ร่วมเล่นเกมๆนี้ กล่าวคือ คนไหนรีวิว ThaiBlogDirectory ลงบล็อกของท่านได้โดนใจนายเดย์ที่สุด มีสิทธิ์แปะลิงค์ที่เป็นรูปแบนเนอร์ขนาด 125*125 พิกเซล ลงใน Sidebar ด้านขวามือ ตำแหน่ง Advertisement ทั้งหมดจำนวน 6 แผ่นป้ายเท่านั้น ระยะเวลาที่ติดป้ายคือ 1 เดือนครับ เพราะฉะนั้นผมจำต้องจัดกิจกรรมรูปแบบนี้ ขึ้นทุกๆ 1 เดือน ออกจะเป็นเกมที่ง่ายๆ รูปแบบเกมนี้ ก็เคยถูกใช้มานักต่อนักแล้วครับ หลังจากนั้นผมวางแผนจะ โปรโมทแบบเต็มสูบอีกทีหนึ่ง รับรองได้ว่าที่แห่งนี้ จะเป็นสารบัญบล็อกไทย ที่เปี่ยมด้วยคุณภาพ ชนิดแก้วแตกกันเลยทีเดียว

หลายคนอาจจะทักท้วงได้ ว่าทำไมให้เวลาติดป้ายน้อยจัง ส่วนตัวผมเองนี้ ไม่ได้มองว่าน้อยเลยนะครับ มากไปเลยเสียด้วยซ้ำ (อีกทั้งยังไงผมก็เพิ่มลิงค์ลงให้อยู่แล้ว ถือว่าแลกลิงค์ก็ได้ ไม่น่าเกลียดแต่ประการใดเลย) กับแบนเนอร์ขนาดเท่านี้ ในหน้าแรก และรับเพียง 6 ป้ายเท่านั้น แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่มีคนร่วมเล่นเกมนี้ ผมก็ยังคงคอนเซ็ปท์นี้ต่อไป

สำหรับพี่น้องท่านไหนก็ตามที่ได้ รีวิวไปแล้ว ขอให้เข้ามาคอมเม็นต์แจ้งในโพสต์นี้ก็แล้วกันครับ เพื่อความสะดวกและง่ายต่อการติดตาม และถ้าหากเกินโควต้า 6 บล็อก 6 ป้ายไปแล้วจะทำเช่นไรล่ะครับ เอาเป็นว่าผมเปิดโอกาสให้พูดถึง ThaiBlogDirectory.com ได้เรื่อยๆ ถึงแม้เดือนนี้แบนเนอร์จะเต็ม ผมจะยกยอดไปแปะให้ในเดือนถัดไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ

นอกจากนี้ยังไม่พอครับ ยังไม่สะใจนายเดย์ ต้องอัดกระแทกเข้าไป ยัดเข้าไปให้เน้นๆ เพราะ1 บล็อก 1 ป้าย จากทั้ง 6 คน ที่ได้ลงในแต่ละเดือน จะได้รับของขวัญชิ้นพิเศษจากนายเดย์ชิ้นหนึ่งไปครอง มูลค่าหนี้สินรวมแล้วนับค่าไม่ได้ (อ้าว ซวยซะแล้ว) ที่แน่ๆเลยครับ หนังสือทั้ง 2 เล่มผมปิว เพราะงานนี้แน่

เรื่องนี้รู้สึกว่าผมจะเขียนยาวไปอีกแล้ว รุ่งโรจน์หรือรุ่งริ่ง พี่น้องเท่านั้นเป็นคนตัดสิน ผมจะคอยดูอยู่ห่างๆ เมื่อถึงคราต้องซ้ำ ผมจะกระโดดเข้ามากระทืบเอง อ้าวเฮ้ย! ตกลงจะกิจกรรมสนุกๆ หรือจัดคนชนคนกันแน่เนี่ย ขอตัวล่ะครับ (หลบไปยืนไกลๆหน่อย เกิบ (รองเท้า) ปิวมาแล้ว)

สืบเนื่องมีคนถามผมเข้ามามาก ว่า Theme แต่ล่ะตัวที่ผมใช้อยู่ ไปหาโหลดได้จากไหน ผมเองก็ชี้แนะให้ไปดาวน์โหลดมาใช้จาก บล็อกของผู้ออกแบบโดยตรงเลย แต่เนื่องด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้นะครับ สงสัยบล็อกของคนพัฒนาดันเป็นภาษาจีน แล้วเจ้ากรรมดันอ่านไม่ออก แล้วหาลิงค์เพื่อดาวน์โหลดไม่เจล่ะมั้ง แต่อย่าพึ่งน้อยใจไป วันนี้ผมถือโอกาสเอาลิงค์มาแปะให้แล้ว จะได้ตามไปดาวน์โหลด และเอากลับมาใช้ได้อย่างสบายอุรา ยังไงล่ะครับ

G7 v1 เริ่มต้นด้วย Theme จาก underone ตัวแรกที่ผมนำมาใช้กันเลย เป็น Theme แบบ 3 คอลัมน์ มองดูแล้วสบายตา ซึ่งเวลาดูครั้งแรกๆนั้น จะดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่ดูไปนานๆจะรู้สึกถึงความเรียบง่าย ที่ทางผู้ออกแบบเค้าวางองค์ประกอบไว้ นำมาตกแต่ง วางองค์เพิ่ม ก็สวยเริดไม่แพ้ Theme ใดๆเช่นกันครับ

G7 v3 หลังจากนั้นมาไม่นาน ทาง underone ก็ปล่อย Theme ตัวที่สองออกมา เล่นเอาผมงงนิดๆครับ เพราะจู่ๆก็กระโดดข้ามเวอร์ชัน 2 ไป 3 ได้อย่างไร ในใจก็นึกขำๆอยู่เหมือนกัน สงสัยว่ายังออกแบบตัวเวอร์ชัน 2 ไม่เสร็จ เลยกะจะข้ามไปทำเวอร์ชัน 3 ก่อนล่ะมั้ง ซึ่งมันก็เป็นไปตามความคาดหมายนายเดย์จริงๆ G7 v3 นี้ ผมแอบเอามาทดลองใช้อยู่แว๊บหนึ่ง แต่เห็นว่าไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไหร่ เลยไม่ใช้มันเสียดื้อๆนี้แหละครับ มาดูกันดีกว่าโฉมหน้าเป็นเยี่ยงไร อืม… ดูไปดูมาก็สวยดีนะ เปลี่ยนกลับมาใช้ตัวนี้ จะดีไหมเอ่ย..

Read the rest of this entry …

หลังปีใหม่หมาดๆ ผมเขียนเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับ WordPress ออกมาประเดิม นั่นคือ การข้ามขั้นการพัฒนาจาก WordPress 2.4 ที่จะออกมาในปลายเดือนมกราคม ไปเป็นการพัฒนา WordPress 2.5 แทน ซึ่งดูจากแผนการจริงๆ คือวันที่ 10 มีนาคม 2551 ที่จะถึงนี้ (แหล่งข่าวบางแห่ง แจ้งว่าอาจจะเลื่อนไปในเดือนเมษายน) ออกมาคราวนี้ผมคงไม่ปล่อยไก่ ว่าเป็นรุ่น TBD อีกครั้งล่ะมั้งครับ เอิ๊กๆ (คนภาษาอังกฤษไม่เอาอ่าวก็งี้แหละครับ)

ผมว่า WordPress ออกมาคราวนี้ ถือว่าเป็นการยกเครื่องครั้งใหญ่กันเลยทีเดียว เพราะมุมมองหลายๆส่วน ความสามารถหลากหลายถูกเพิ่มเติมเข้าไป จากการนำเสนอไอเดีย ของนักพัฒนาต่างๆ เข้ามาทุกมุมโลก และก็ถือว่ารีเฟรชตัวเองครั้งใหญ่ ของทีมพัฒนา WordPress และบล็อกเกอร์ส่วนใหญ่ก็คงตื่นตาตื่นใจ ไปกับการละเล่นฟังก์ชันใหม่ที่ถูกเพิ่มเติมเข้ามาเช่นกัน สำหรับผมแล้ว ผมคงจะสนุกกับการเล่น WordPress มากขึ้นเช่นกัน

จะพยายามกี่ครั้งก็ตามแต่ ที่ผมพยายามสอดแทรกความสามารถของ WordPress ออกสู่ผู้ใช้ชาวไทย ก็ยังมีผู้ใช้บางกลุ่มยังไม่เข้าใจในตัว WordPress กันมากนัก เพราะส่วนใหญ่แล้ว ยังติดภาพที่ว่า WordPress ยังเป็นแค่ Blogging Software ตัวเล็กๆ ที่เป็นของเล่นเด็กอยู่วันยังค่ำ บางทีก็อยากจะลบภาพเดิมๆออกไปเหมือนกันครับ จะได้เข้าถึง เข้าใจ และประยุกต์ใช้ได้อย่างถูกจุดมากกว่า อีกทั้งการพัฒนา WordPress 2.5 ออกมาในครั้งนี้ ก็คงเป็นตัวบ่งชี้ชิ้นงานชั้นดี ว่า WordPress ไม่ใช่ของเล็กเด็กฝึกหัด และลบภาพเดิมๆซ้ำๆทิ้งไปได้อย่างหมดจด

เอาล่ะครับหอมปากคอแล้ว ก็มาดูหน้าตาที่ทางทีมพัฒนาแอบเฉลยมาให้ได้ดู ได้ชมกัน พื้นที่จัดการระบบ ของแอดมินเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เรียบง่าย สวยงาม และมีพื้นฐานอยู่บนความเป็นมิตรกับผู้ใช้งาน

มีการโยกย้ายตำแหน่ง วางองค์ประกอบ เปลี่ยนมุมเสียใหม่เลยครับพี่น้อง เห็นบอกว่าน่าจะมีความสามารถด้านการปรับแต่ง Dashboard ตามแต่ใจแอดมิน ว่าอยากให้อะไรอยู่ตรงไหน ยังไงและเพื่ออะไร ซึ่งดูไปดูมาแล้วคล้ายๆกับ iGoogle ยังไงพิกล

Read the rest of this entry …

สวัสดีครับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ วันนี้ผมขอเปลี่ยนประเด็น มาเขียนในเรื่องของความรักกันหน่อย หลังจากหลายๆวันที่ผ่านๆมา เจอแต่เนื้อหาที่ปวดกระโหลก กวนประสาท และอัดแน่นไปด้วยความไร้สาระของผม ทั้งที่จริงผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะนิ่ง ไม่ค่อยจะพูด วันๆหนึ่งถ้าได้ยินผมพูดมากกว่า 10 คำ นั่นแหละ จะเป็นวันที่ฟ้าใส ไม่ก็ฝนจะตก เอิ๊กๆ เมื่อครั้นที่ยังทำงานอยู่ที่บริษัทเก่า หน้าที่คือสารพัดช่างครับ ต้องทำทุกสิ่งได้และต้องทำเป็นด้วย วันๆหนึ่งผมนับสิ่งที่ตนเองทำไม่ได้ครับ อีกทั้งไม่รู้ว่าทำอะไรไปบ้างด้วย เวลาเจ้านายถามว่าทำอะไร ผมก็ได้แต่อือๆออๆ ติดอ่าง พูดไม่ออก เพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้างในวันๆ

แต่เมื่อถึงวันสุดท้าย (ขอข้ามมาเลย เพราะเรื่องมันยาว) ชนวนเหตุที่ทำให้ผมต้องลาออกมันก็มาถึง เราทะเลาะกันอย่างรุนแรง ระหว่างผมกับเจ้านาย เพราะผมเองก็ถึงขีดสุด ที่จะอั้นอารมณ์ไว้กั๊กเหมือนกัน วันนั้นผมไม่ได้อยู่ที่บริษัทหรอกครับ ผมอยู่ที่หน้างาน จ.นครพนม แต่กลับด่ากันผ่านมือถืออย่างสุดขีด หลังจากวางสายปุ๊บ ผมก็คุยกับน้องๆและพี่ที่ทำงานอีกคนหนึ่ง (ไปด้วยกัน) ว่าจะทิ้งงานแล้วดิ่งตรงกลับบ้านดีไหม! แต่เนื่องด้วยจรรยาบรรณในอาชีพที่ผมทำอยู่ ก็เลยต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับ และแล้วเราก็ผ่านจุดนั้นมาได้ พอกลับมาถึงบริษัท ผมกับเจ้านายแทบมองหน้ากันไม่ติด แล้ววันถัดมา “พวกเราก็ลาออกกันยกทีม 6 คน” ตัวหลักๆทั้งนั้น และอยากจะบอกว่า “สะใจนายเดย์จริงๆ” ได้ยินเช่นนี้แล้ว อย่านำพฤติกรรมนี้ไปเลียนแบบนะครับ เดี๋ยวชื่อจะเสีย แล้วไปสมัครงานที่ไหนไม่ได้ แต่สำหรับผม… ผมมันออกดิบเถื่อนครับ เรื่องแค่นี้ไม่แคร์หรอก ผมสนใจแค่ว่า วันข้างหน้า ผมจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

ผมตอบแทนอย่างสาสม ด้วยการแกล้งบริษัทนี้อย่างเต็มใจ จนพี่ๆที่ทำงานออกมาเตือนผม ว่าอย่าทำเลย มันผิด ถ้าเค้าใช้กฏหมายเข้ามา เราจะเป็นฝ่ายเสีย ผมก็เลยหยุดและเลิกไป หลังจากเรื่องนี้ซาๆลง ประมาณ 2-3 เดือน ผมกับเจ้านายคนนี้ก็เคลียร์ และปรับความเข้าใจกันได้ ก็แน่ล่ะครับความผิดนั้นๆ มันไม่ใช่อยู่ที่บริษัทนั้นๆแค่แห่งเดียว แต่มันคือตัวผมเองด้วย แต่สุดท้าย ณ จนถึงตอนนี้ บริษัทที่ว่านี้ ก็ยังง้อให้ผมกลับเข้าไปทำงานให้เหมือนเดิม แต่ผมคงไม่กลับเข้าไปหรอกครับ “ไปขี้ทิ้งไว้ แล้วจะกลับเข้าไปล้างก็กะไรอยู่” ว่ามั๊ย

พี่น้องคิดกันเช่นไร กับพฤติกรรมเพี้ยนๆบ้าบอคอแตกเยี่ยงนี้ ใครคนไหนมันอยากจะเอาไปทำพันธุ์ ให้เสียพันธุ์กันเล่า ให้มันสูญพันธุ์ไปจากโลกนี้ไม่ดีกว่ารึ เอิ๊กๆ ก็อย่างว่าล่ะนะ ออกแนวดิบเถื่อน แต่เด็กช่างมันก็รักจริงของมันนะครับ

…และก็ต้องขอบคุณฟ้า ที่ส่งหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต เธออยู่เคียงข้างผมเสมอมา ไม่ว่าจะสุข เศร้า เหงา ซ้ำ เราก็ยังมีกันเสมอ ผมพูดถึงน้องคนนี้บ่อยมากครับ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ใด ผมก็มักพูดถึงเธอ ในไอเดย์บล็อกแห่งนี้ ผมก็พูดถึงเหมือนกัน ประเด็นมันอยู่ที่ว่าพี่น้องไม่สังเกตุ และค้นหากันเอง จากนั้นก็มีมือดี พยายามปั่นข่าวฉาวของผมออกมาลับๆ ในกลุ่มผู้ใช้งาน MSN ด้วยกัน ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าเป็นใคร แต่ก็ช่างมันเหอะ เราไม่ใช่ดารา ไม่จำเป็นต้องออกมาแก้ข่าว ให้มันตูมตามแต่อย่างใด

Read the rest of this entry …

ได้ฤกษ์จะเขียนเรื่องนี้สักที แต่ไม่รู้จะเขียนจบในตอนเดียวหรือเปล่า ถ้าไงถ้าไม่จบจริงๆ ผมก็อาจจะเขียนเพิ่มอีกเป็นตอนๆ เขียนเป็นซีรีส์อย่างที่ผมเคยเขียนนั่นแหละ แนะนำว่าเรื่องนี้นั้น ทุกคนห้ามพลาดเด็ดขาด!!! เพราะมันจะเกี่ยวเนื่องกับหลายๆส่วน หลายๆประเด็นผมจะพยายามเขียน แล้วโยงเรื่องให้สัมพันธ์กันมากที่สุด เพื่อความง่ายและทำความเข้าใจได้ไวขึ้น อีกทั้งผมลงแรงเก็บข้อมูลตั้งหลายวัน (ตามที่บ่นๆออกไป) สรรหามาเขียนตั้งเยอะตั้งแยะ อ่านๆและคอมเม็นต์เข้ามาบ้างก็ดี จะได้มีแรงฮึดเขียนบทความต่อๆไปครับ

ธรรมชาติของนายเดย์มักโม้ก่อนเข้าเรื่องเสมอ ถ้าผมเขียนไปอย่างอื่น มันก็ผิดธรรมชาติของผมสิครับ ในที่นี่ และหลายๆคนคงรู้จัก “Twitter” มาบ้างแล้วนะครับ ถ้ายังไม่รู้จักก็หาอ่านเอาในหนังสือเล่ม 2 (อ้าว ขายของอีกแล้ว) หรือไม่ก็ย้อนกลับไปอ่านในเรื่องเก่าๆ เกี่ยวกับ Microblogging ที่ผมเขียนถึงเมื่อปลายปีที่แล้วดูนะครับ น่าศึกษามากมาย ขอบอก!

Read the rest of this entry …

ก่อนเข้าเรื่องก็ต้องขอขอบคุณพี่น้องทุกท่านที่ได้อุดหนุนหนังสือ “WordPress กระแทกใจบล็อกเกอร์วัยจ๊าบ” และตามติดด้วยผลงานหมายเลขสองอย่าง “รวยฮิตติดเว็บบล็อก WordPress Optimization” ของผมไปบ้างแล้วนะครับ ซึ่งอาจจะมีบางส่วนขาดตกบกพร่องไป ก็ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ ทางผมเองจะพยายามให้ดีที่สุด เพื่อให้จุดเสียนั้นหมดไป หรือพยายามจะให้มีน้อยลงที่สุดครับ ส่วนคนไหนยังไม่มีไว้ในครอบครอง ก็รีบหาซื้อได้แล้วนะครับ ไปเปิดอ่านในร้านหนังสือ ไม่ดีนะ ขอบอก เอิ๊กๆ

เอาล่ะครับก็ถึงเวลาต้องเข้าเรื่อง พอดีเมื่อวานผมคุยเรื่อง “ทราฟฟิก 9 คน จะเอาไปทำแมวอะไร” นั้น ผลปรากฏว่าได้รับความสนใจกันอย่างล้นหลาม มีคอมเม็นต์เข้ามามากมาย ซึ่งมากถึง 5 คน สูงสุดเป็นประวัติการณ์ (ประชดๆ) ที่จริงแค่ 9 คนนั้น มันก็น้อยไปจริงๆล่ะครับ เอาไปทำแมวอะไรได้ แต่ผมเขียนขึ้นมาเพื่อให้มองเห็นภาพกันเสียหน่อยว่า อย่าไปสนใจทราฟฟิกอะไรมากมายเลยครับ ให้เพ่งความสนใจไปที่ Traffics Source ไม่ดีกว่ารึ ดูแหล่งที่มาของทราฟฟิกนั้นๆ  ว่ามาจากไหนกันบ้าง พอจะเปลี่ยนผู้เยี่ยมชมเป็นลูกค้าเราได้หรือเปล่า หรือว่าผู้เยี่ยมชมที่เข้าไปชมนั้น เป็นแค่กลุ่มผู้ใช้งานอินเตอร์เน็ต ที่ไม่มีอันจะกิน (ล่อซะเห็นภาพ) และความเห็นนี้จะแตกต่างไปมากมาย กับคนที่เห็นว่า ผู้เยี่ยมชมยิ่งมากเท่าไหร่ ก็น่าจะได้ผลตอบแทนกลับคืนมามากเท่านั้น (เห็นไหมล่ะครับว่า น่าจะ…) เพราะผมมองในมุมกลับ ขืนเห็นด้วยไปหมด ก็ไม่ใช่ผมแล้วสิครับ เสียเชิงหมด เอิ๊กๆ

แน่ล่ะครับ ครั้นจะพูดปากเปล่าก็เห็นจะว่าผมยกตัวเลย 99 มาอวดให้ดูสวยหรู ผมก็เอาสถิติของบล็อกหนึ่งมาให้ดูกันอีกตามเคย เกี่ยวกับสถิติผู้เยี่ยมชม ซึ่งสถิติตัวนี้พึ่งเก็บมาได้ไม่กี่วัน แต่ก็พอจะนำมาอ้างอิง เชื่อมโยงกับเรื่องที่จะโม้ต่อไปนี้ได้

สถิติก็แค่อาทิตย์กว่าๆเองแหละครับ แต่เท่าที่ดูมา แนวโน้มมันก็อยู่เรื่อยๆระดับนี้แหละ มีสูงขึ้นไปนิดหน่อย แต่ร้อยนิดๆ แน่ล่ะครับ ยังไม่เห็นภาพ แล้วจะเห็นสวรรค์รำไรได้เยี่ยงใด จุดสนใจตรงนี้ ผมเน้นลงไปที่คำค้นหาหรือคีย์เวิร์ด (Keywords) ที่พาผู้เยี่ยมชมนั้นๆ เข้ามายังหน้าบล็อก รวมไปถึงอันดับที่คีย์เวิร์ดนั้นทำได้ ในผลการค้นหาในหน้า Search Result ของ Search Engine ต่างๆ โดยเฉพาะ Google

Read the rest of this entry …

คนทำเว็บไซต์หรือคนทำบล็อกขึ้นมาสักแห่งหนหนึ่ง แน่นอนล่ะครับอยากให้มี ผู้คนเข้าไปเยี่ยมชมอย่างล้นหลาม ไม่ว่าจะทำเว็บไซต์ขึ้นมาด้วยจุดประสงค์ใด หรือสร้างบล็อกขึ้นมาด้วยจุดหมายใด ถ้าไม่มีคนดู ถ้าไม่มีคนอ่าน มันก็ย่อมร้างไปตามสภาพการณ์ของมัน จริงหรือเปล่าครับ

และด้วยเหตุผลล่ะฉะนี้ จึงมีกลวิธีแปลกใหม่เกิดขึ้น นั่นคือการหลอกใช้เสิร์ชเอนจิ้น (Search Engine) กับกระบวนการที่เรียกกันฉ่ำอุราว่า Search Engine Marketing (รวม SEO และ PPC) หรือชัดๆ แปลเป็นภาษาไทยแบบฉบับนายเดย์ ที่ใช้อ้างอิงที่ไหนไม่ได้ก็คือ “การทำการตลาดโดยใช้ Search Engine เป็นเครื่องมือ” และด้วยเหตุผลใด ทำไมผมถึงว่าหลอกใช้ Search Engine ล่ะครับท่าน ประเด็นนี้เอง ที่ผมพยายามสื่อในเรื่องที่โม้ไปคราวก่อน เรื่องของเรื่องคือ “อย่าปล่อยให้ Search Engine หลอกใช้คุณ” กลับไปอ่านแล้วตีความตามที่พี่น้องคิดก็แล้วกันนะครับ

การทำ SEO นั้นมีทั้งวิธีการที่ถูกและผิด แต่วิธีการที่ผิดมักแทรกแซงวิธีการที่ถูกได้เสมอ และง่ายกว่าวิธีการที่ถูกด้วยประการทั้งปวง เพราะพวกเค้ามีเครื่องมือ ที่เรียกกันว่า Black Hat Tools นั้นเป็นตัวช่วย จะสแปมสมุดเยี่ยมชม (Spam Guest book) สแปม Trackback หรือจะสแปมบอร์ด (Spam Webboard) ก็ยิงโป้งครั้งเดียว ได้นกมา 3 หัว 4 หัว พูดไปแล้วคล้ายศรีธนนชัย นิทานบ้านเรานะครับ “ฉลาดแกมโกง” แต่นี่แหละเค้าเรียกว่าวิถีคนฉลาด ที่อาศัยช่องโหว่ให้แทรกแซง จะกาลยุคสมัยใหม่ใด มันย่อมมีกลวิธีแปลกใหม่เสมอครับ

เอาล่ะครับ ไปต่อกันเถอะ… จะเรียกว่า Search Engine ต่างๆพยายามผูกเงื่อนซ่อนปม ไว้ในอัลกอริทึ่ม (Algorithm) แล้วผู้ใช้งานที่กะจะหลอกใช้งาน Search Engine อีกที ก็พยายามจะเข้ามาแก้เงื่อมที่ซ่อนไว้นะตรงนี้ ซึ่งทั้งหมดนั้นคือกิจกรรมที่เรียกกันว่า SEO นั้นแล จากนั้นจึงเกิดเป็นสงครามในมวลหมู่มนุษยชาติ (เว่อร์ไปเปล่าเนี่ย) แข่งขันกันเกิด สร้างเว็บไซต์และโปรโมทกันอย่างโจ่งครึ่ม (เห็นหนังสือพิมพ์รายวัยเค้าชอบใช้คำนี้กัน เลยขอหยิบมาลงหน่อยนะ) ทั้งซื้อ-ขายลิง เฮ้ย! ลิงค์ และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดนั่นคือการดักคีย์เวิร์ด ถึงแม้ตัวแม่จะออกมากำหราบในไม่นานมานี้ ก็ใช่ว่าจะหมดไป เพราะว่าตัวแม่มันนั้น เป็นคนสร้างวัฒนธรรมนี้ขึ้นมาก่อน และนั่นคือ Pay Per Clicks อย่าง Google AdWords นั่นเอง (โยงไปโยงมา สุดท้ายก็หาที่ลงจนได้) สะใจไหมล่ะครับพี่น้อง ตรงนี้เลียนแบบอัลกอริทึ่มได้ตรงเผงเลย ชอบดักคำค้นหา แล้วแสดงออกมาเป็นป้ายโฆษณาดีนัก พ่อเลยจัดให้เสีย พูดไปแล้วสองไพเบี้ยจริงๆ เอิ๊กๆ

Read the rest of this entry …