ไอ้เดย์บล็อก

หวัดดีครับพี่น้อง เลิกงานมาวันนี้ กะจะโยนประเด็น WordPress 2.6 ออกมาให้ได้อ่านกัน เพราะตามกำหนดการแล้ว จนถึงวันนี้ ณ บัดนี้ ก็ใกล้คลอดเต็มทีแล้วนะครับ สำหรับบล็อกกิ้งซอร์ฟแวร์ยอดนิยมตัวนี้ แต่เท่าๆที่ผมไปอ่าน Features คร่าวๆมา คุณสมบัติที่ปรับปรุงและเพิ่มเติม ไม่ค่อยจะน่าสนใจซะเท่าไหร่ เลยยกประเด็นนี้ ให้เลื่อนไปไว้คราวหน้าก่อนแล้วกัน อีกทั้ง กระผมเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า WordPress 2.6 นี้ จะติดโรคเลื่อน เหมือนรุ่นที่ผ่านมาหรือเปล่า ส่วนใครที่สนใจอยากทดสอบ WordPress 2.6 ก่อนใคร ก็เชิญมุ่งหน้าเข้าไปหาในเว็บไซต์ของ WP ก่อนเลยแล้วกัน เพราะตอนนี้ ทางทีมพัฒนาปล่อยเวอร์ชัน 2.6 เบต้า ออกมาให้ได้ชมได้ลิ้มลองรสกันแล้วครับ

ย้อนกลับมาเรื่องเสื้อไอเดย์บล็อกกันต่อนะครับ พอดีเห็นหลายๆคน อยากได้ของที่ระลึกติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง เพราะบล็อกนี้มีเนื้อหาที่ให้คุณค่าแก่สังคมไทยมาเยอะ (แหม๋ ใครชั่งกล้าฃม แต่ผมว่าพูดไปงั้นแหละ) ผมเองก็ไม่รู้จะทำไรดี แต่เห็นที่ไหนๆก็แห่มาทำเสื้อใส่กัน ผมก็ว่าดีนะครับ เสื้อยืดลายเท่ห์ ติดโลโก้ไอเดย์บล็อก พร้อมใบหน้ากวนตีนของผมใส่ไปด้วย 555 จะมีคนกล้าใส่ ออกนอกบ้านไหมเนี่ย

แต่……..ช้าก่อนครับ ผมไม่บ้าพอที่จะเสนอหน้าอันบัดชบของผมไปพิมพ์ลงเสื้อหรอกครับ แต่ก็นะ จะเปลี่ยนตัวเองลงเป็นอย่างอื่นแทน ก็พูดตามตรงเลยนะครับ ผมจะแปลงตัวเองลงเป็นตัวการ์ตูนซะเลย เหอๆ ตอนนี้ก็จัดแจงให้นักเขียนการ์ตูนมือดี ละเลงใบหน้าผมให้แหลกเละ แบบไม่เหลือเคล้าความหล่อไว้ให้เชยชมแล้วล่ะครับ เพราะฉะนั้นสาวๆ ไม่ต้องกังวล ว่าถ้าใส่เสื้อไอเดย์บล็อกไปแล้ว แฟนหนุ่มจะงอน หรือจะงอนก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยครับ นายเดย์ยังอยู่ทั้งคน อิอิ

ในเรื่องของรูปแบบเสื้อผ้านั้น ก็เป็นเสื้อยืดสีขาว เนื้อผ้า Cotton นี้แหละครับ (เลือก Size ได้ครับ ถ้าอก 36 รอบเอว 25 สูง 2 เมตรกว่าๆ เย้ย….) จะมีแถบติดน้อยๆบริเวณ ลำคอ และแขน ส่วนแถบที่ขานั้นไม่มีครับ เพราะเป็นเสื้อ ไม่ใช่กางเกง กร๊ากกก พูดไปได้ น้อเราเนี่ย

แต่………ช้าก่อนครับ งานนี้ไม่ฟรีนะครับขอบอก ใครอยากได้ต้องสั่งจอง ส่วนราคานั้นก็ราวๆ 200 บาท (รวมค่าจัดส่ง)  ถ้าใครว่าแพงไป ก็ขอให้สั่งทำเองนะครับ เค้าคิดที่ราคา 160-170 บาท/ตัว ไม่รวมจัดส่ง (ถ้าจำนวนน้อยๆ) หรือถ้าสั่งจำนวนเยอะๆก็ได้ประมาณ 150-160 บาท/ตัว เพราะฉะนั้นงานนี้ ผมเลยถือโอกาสเรี่ยไรซะเลย เหอๆ ก็ตามแต่ความชอบนะครับ ถ้ารักเดย์ชอบไอเดย์บล็อก ก็สั่งเสื้อไอเดย์บล็อก ไปใส่อวดชาวบ้านสักตัว (ดีครับ มีคนโปรโมทบล็อกเราให้) ส่วนถ้าใครเกลียดขี้หน้านายเดย์ ก็เงียบไว้นะครับ หรือจะสั่งไปทำผ้าเช็ดตีนสักตัวก็ดี แต่ผมว่าอย่าดีกว่า…นะ…ขอร้อง

ส่วนว่าใครจะดูแบบเสื้อนั้น ตอนนี้ยังก่อนครับ นักวาดการ์ตูนมือดี ที่ผมคว้าตัวมาวาดให้ครั้งนี้ ติดภาระกิจเข้ากรุงอยู่ครับ ผมเองก็ไม่อยากเร่ง เพราะอยากได้งานคุณภาพ เจ้าตัวเค้ายิ่งว่าอยู่…. ว่าปกติ ไม่รับวาดรูปผู้ชาย แต่ก็นะ มันย่อมมีทางออกเสมอ เพราะผมว่าผมผมเป็นตู๊ดครับ เย้ยยย ไปแบบนี้ ไม่ดีต่อตัวเองนะเนี่ย

ว่าแล้วก็ขอสำรวจกระแสหน่อย ว่าเยอะเปล่า ใครจะเอา ยกมือขึ้นเลยนะครับ

ปล. อีก 3-4-5 วัน จะเอาแบบมาให้ดู รับรองกระแทกใจบล็อกเกอร์วัยจ๊าบแน่ครับ

นานๆครั้งได้เวลามาดูบล็อกตัวเองที ก็อยากเขียนอะไรให้ไร้สาระ เฮ้ยให้ได้สาระบ้าง ก็อย่างที่รู้ล่ะครับว่า หลายเดือนผ่านมานี้ ผมค่อยๆหายตัวไปแบบลับๆ ค่อยๆลดบทบาทของตัวเองลงเรื่อยๆ บางที่ก็ไร้ซึ่งเหตุผลที่จะหยิบยกขึ้นมาอธิบาย ตามตัวผมก็ยากแสนยากครับ ถ้าไม่โทรมาจิกซะถึงที่ เอิ๊กๆ แต่ใครกันล่ะครับ จะโทรมาหาได้ เพราะไม่มีเบอร์ ยังไงล่ะ นอกจากพี่สาวคนเมื่อวันก่อน โอย คิดมายังขำอยู่มิหาย ไปต่อเถอะ เดี๋ยวน้ำลายจะฟูมปาก ตายคาเมาส์ไปเสียก่อน อิอิ

ว่าไปแล้ว ผมก็อยู่ในวงโคจรด้านนี้มาพอสมควรมั้งครับ พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร พอจะแยกแยะได้ว่า การโปรโมทวิธีไหนตรงๆ หรือการโปรโมทวิธีไหนจงใจ และคงจะไม่พร่ำให้เสียน้ำลาย เริ่มตามลำดับล่ะกัน

1. แกล้งส่งอีเมล์ถึงคนอื่นๆ (โดยอาจจะหาอีเมล์มาด้วยวิธีการบริสุทธิ์) ว่าเว็บไซต์เรามีบริการเช่นนั้น เช่นนี้ จากนั้นส่งคำเชิญให้มาใช้บริการ

2. ไปตั้งกระทู้ตามกระดานสนทนาต่างๆว่า ไปเจอเว็บไซต์แห่งนั้น แห่งนี้มา โดยทำทีท่าว่าน่าสนใจ แต่แท้ที่จริง นั่นคือเว็บของตัวเอง

3. เที่ยวไปคอมเม็นต์ตามบล็อกต่างๆด้วยคำสั้นๆ ที่แกล้งแสดงความยินดี หรือการขอบคุณ หรืออะไรอื่นๆ เพื่อจะใส่ลิงค์บล็อกของตังเองลงไป

4. ทำเป็นตั้งประเด็นสำรวจ แต่แท้ที่จริงได้เปิดบริการเว็บไปเสียแล้ว โดยยึดเอาประเด็นสำรวจ เป็นตัวช่วยโปรโมทเว็บไปโดยปริยาย

5. ใช้ Social Bookmark โดยการสแปมแบบมีเนื้อหา โดยคัดลอกเนื้อหามาจากที่อื่น ปรับปรุงแค่บางส่วน หรือไม่ก็ลอกมาเสียทั้งดุ้น

6. อัพโหลดแชร์ไฟล์ แล้วใส่ลิงค์เครดิต ให้ตรงเข้าสู่เว็บไซต์ของเรา

7. ใ้ช้รูปสาวๆสวยๆ เป็นตัวช่วยเพิ่มความน่าสนใจ จากนั้นปรับเครดิตติดเว็บเราลงไปใส่ในรูปแทน (ระวังตัวนิดถ้าคิดจะใช้วิธีนี้)

พอแค่นี้แหละ สมองตันแระ ขอตัวไปคิดก่อน คิดได้เมื่อไหร่จะมาเพิ่ม แต่บางข้อมันไม่เหมาะแก่การแนะนำ เลยตัดทิ้งไป เพราะมันจะเนียนเกินจับได้ หรืออาจเป็นที่ ผมจับผิดไม่ได้เองกระมัง ไปล่ะ จนกว่าจะพบกันใหม่ จบแบบตกม้าตายซะงั้นเรา

ปล. เรื่องนี้ ผมตั้งใจเขียนให้ไร้สาระเองแหละ อย่าไปคิดตามมากเด้อ

นับเป็นวันหยุดแรกและวันหยุดเพียงวันเดียวของเดือนนี้ครับ (ถ้าไม่รวมวันที่ผมขาดงาน ฮ่าๆ) ในช่วงของวันหยุด เพียงวันเดียว หลังจากที่ตรำทำงานมาแรมเดือน ใจจริงก็อยากนอนพักซะให้อิ่มเอิบอุราล่ะครับ ไม่อยากออกไปไหนเลย ยิ่งแดดร้อนเปรี้ยงๆเยี่ยงนี้ แต่ก็อย่างว่าล่ะครับ 3-4 วันผ่านมานี้ อุดรธานีเรามีงาน ไอซีที เฟสติวัล 2008 ที่รวมสินค้าด้านไอที คอมพิวเตอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ และอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับงานด้านไอทีกันขึ้น วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะครับ ผมเองก็กะว่าเลิกงานแล้ว จะวิ่งแจ้นไปดูสัก 10 นาที 20 นาที แต่เมื่อวันเวลาเลยผ่าน การงานไม่นิ่ง สุดท้าย ท้ายสุด ก็ไม่ได้ไปเดินเล่นในงานเลย เฮ้อ….

ใครจะไปรู้ล่ะครับ ว่าทางสำนักพิมพ์ตลาดอีดียู จะไปเปิดสัมมนา E-Commerce กันขึ้น ภายในงานครั้งนี้ ยิ่งช่วงนี้ ผมยุ่งๆไม่ได้ตามข่าวคราวเท่าไหร่ เมื่อทางนั้นมา ก็ประจวบเหมาะว่าผมอยู่แถวนี้พอดี ผมก็เลยมีโอกาสได้ไปเดินดูบ้าง จุดมุ่งหมายไม่มีไรหรอกครับ เผื่อมีสาวๆให้ดูบ้าง

แอบแว๊บไปนั่งในงานประมาณชั่วโมงกว่าๆ กับน้องทีมงานตลาดอีดียู นั่งคุยกันตั้งนาน แต่ผมไม่รู้จักชื่อน้องเค้าครับ พอกลับมาถึงห้อง ค่อยโทรไปถาม จึงพึ่งรู้ ว่าชื่อนะ เฮ้อ เรามันก็ขี้หลงขี้ลืม ขนาดนั้นเลยรึนี่ คุ้นๆว่าเคยถามไปแล้ว แต่จำชื่อไม่ได้ ขอโทษน้องเค้าด้วยล่ะกัน

เสียที ที่ไม่ได้เอากล้องติดตัวไปด้วย เพราะงานนี้ผมไปตัวเปล่าครับ มีตังค์ติดกระเป๋าไปร้อยกว่าบาท ทั้งนี้เพราะปกตินั้นใช้แต่เครดิตครับ สิ้นเดือน ตกเบิก ค่อยเคียร์บิล เอิ๊กๆ

ในช่วงที่อยู่ในงาน ก็คุยกันเล่นๆไปเรื่อยๆกับน้องนะทีมงานนั่นแหละครับ เพราะไม่รู้จะทำอะไร คนยิ่งน้อยๆ บรรยากาศไม่ครึกครื้นเท่าไหร่ เดินดุ่มๆรอบเดียว ประมาณ 20 นาที ก็รอบงานแระ สินค้าด้านไอที ที่นำมาแสดงในงาน ก็ไม่ต่างจากไปเดินดูในร้านคอมฯมากเท่าไหร่ และงานนี้คงเทียบไม่ได้กับงานไอทีแถวๆ กทม. เพราะจัดขึ้นที่ ชนบทเมืองอย่างอุดรธานี

อย่างว่าล่ะนะ คนไม่เยอะเลย แต่แปลกใจที่พี่ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เดินเข้ามาขอลายเซ็นต์ พร้อมกับอุดหนุนหนังสือของผมไปทั้ง 2 เล่ม ทำท่าแปลกอกแปลกใจ ที่เห็นนักเขียนยังเป็นเด็กอยู่เลย หน้ายังละอ่อนอยู่ว่างั้น แถมยังชื่นชมอย่างนั้น อย่างนี้  ผมแอบยิ้มอยู่นิดๆ ถ้าไม่ติดเพดาน ผมคงลอยแล้วมั้ง เหอๆ แต่งานนี้ พี่เค้าไม่ยอมกลับมือเปล่าครับ ได้หนังสือติดลายเซ็นต์กลับไปไม่พอ  มีต่อรองขอเบอร์โทรด้วย เผื่อมีปัญหาอะไรจะโทรถามได้สะดวก ผมก็เลยต้องให้ ก็พี่เค้าลงทุนซะขนาดนั้นน่ะ ไม่ให้ก็ดูใจจะดำไปนิด ใช่เปล่าครับพี่น้อง

นั่งเล่นไปได้สักพักก็กะจะแยกย้ายกันแล้วล่ะ เลยเดินดูงานผ่านๆรอบหนึ่ง แต่แล้วก็สะดุดเอาอีตรงบู๊ทของทาง TT&T นี่แหละครับ สาวๆทีมงานน่ารักดี อิอิ ไอ้เราก็เลยเข้าไปถามรายละเอียดเกี่ยวกับเน็ตนิดนึง ก็อย่างที่พี่น้องรู้กันนั่นแหละครับ ว่าตอนนี้ทาง TT&T เค้าอัพคูณสอง แต่ราคายังเท่าเดิมอยู่ ผมเองก็ได้อัพขึ้นไปเรียบร้อยโรงเรียนนายเดย์ไปแระ ก่อนจะออกจะบู๊ท ไอ้เราก็หน้าด้านครับ ขอลูกอมเค้าเฉยเลย น้องเค้าหยิบมาให้กำมือหนึ่งไม่พอ จะเอาถุงใหญ่ๆครับ ทางนั้นเลยเสนอเงื่อนไขมาให้ว่า ถ้าอมลูกอม 20 เม็ด ให้หมดภายใน 20 วินาที จะให้เลยทั้งถุง เหอๆ ผมก็แอบพูดในใจครับว่า “พี่ว่าน้อง น่าจะอมเก่งกว่าพี่มั้ง” 555 ขืนไปพูดจริงๆ คงได้ลูกอมรสส้นตีนกลับมามั้งเนี่ย 555 ขอขำอีกสักรอบ (ขออภัยที่ใช้คำหยาบ เพื่อให้ได้อรรถรส)

ออกจากงานแล้ว เราก็ไปนั่งกินส้มตำกันครับ แต่เสียที ที่น้องนะเป็นคนจ่าย เพราะอะไรรู้ไหม?

……..เพราะดันไปควักตังค์จ่ายเร็วกว่าผมเอง อิอิ

แล้วพบกันในเอนทรี่ต่อไป (ที่ยังไม่รู้ว่าจะเขียนตอนไหน) ครับ

สวัสดีครับพี่น้อง หายหน้าไปเสียนมนาน หลายต่อหลายเสียง ถามหาผมเข้ามาแล้ว ยังไงก็ขอบคุณที่ยังคิดถึงกันนะครับ วันนี้ผมเข้ามาบอกเล่าเก้าสิบไว้ก่อน นายเดย์ยังไม่ตายนะครับ อย่าพึ่งจุดธูปเซ่นไหว้เพื่อเรียกหา เรื่องของเรื่องนั้นคือว่า ช่วงนี้งานผมเข้าเยอะ งานประจำก็ท่วมหัว เพื่อนๆก็ชวนแต่เมา ปลีกตัวลำบากหน่อย เวลาออนไลน์เลยลดน้อยถอยลง คิดไปคิดมาก็เสียดายค่าเน็ตอยู่เหมือนกัน จ่ายเป็นพันๆ แต่เล่นไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน หรือไม่ได้แตะเลยก็มี อืม…ว่าไปแล้ว ค่าเน็ตยังคงค้างอยู่หนึ่งเดือนด้วยแฮะ ฮ่าๆ เดี๋ยวผมถูกหวยแล้วจะไปจ่ายนะครับ ผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตที่รัก เอิ๊กๆ

พรุ่งนี้ถ้าลุกไหวก็จะไปทำงาน ถ้าเหนื่อยหน่อยๆก็จะเข้าสาย หรือถ้าลุกไม่ได้จริงๆก็คงต้องนอน ยอมรับนะครับว่าเหนื่อย เพราะงานต้องใช้ทั้งสมองและกำลัง ต้องละเอียดรอบคอบและถึก แบบนี้แหละครับเขาว่า เก่งไม่กลัว กลัวไม่ถึก เอิ๊กๆ

เมื่อช่วงปลายๆเดือนก็เหนื่อยพอตัวแล้ว กะว่าจะค่อยๆราบรื่น เดินสะดวกขึ้นในช่วงต้นเดือนถึงกลางเดือน แล้วไปหนักเอาช่วงปลายเดือน เหมือนเดือนก่อนๆ แต่มันกลับไม่ใช่เช่นนั้นครับพี่น้อง หลังเลิกงานกลับบ้าน ก็หลับเป็นตาย บางวันขี้เกียจอาบน้ำ แมร่งนอนเลย ฮ่าๆ อย่างว่าล่ะครับ จะทำยังไงก็ได้ เพราะเรามันตัวคนเดียว ใครจะว่าล่ะ

จากเอนทรีก่อนที่ผมเขียนทิ้งไว้ ก็ล่วงเลยผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว โห… ผมยังไม่อยากเชื่อเลยครับ ว่าผมเองทิ้งบล็อกให้ร้างไปถึงครึ่งเดือน ลืมวัน ลืมเวลาไปเสียแล้วล่ะผมเนี่ย ถ้ามีเหตุการณ์สำคัญๆ อะไรต่างๆก็วานพี่น้อง ช่วยทักท้วงบ่อยๆล่ะกันนะครับ เพราะผมเองพักนี้ ไม่ค่อยดูวันและเวลาเท่าไหร่ ปล่อยมันไปงั้นแหละ ยิ่งไปนับมันมาก ก็เหมือนกับว่าเรากำลังรออะไรบางอย่างอยู่ เช่นสิ้นเดือน ก็เงินเดือนออก วางแผนการใช้เงินอะไรเทือกนี้ ผมว่ามันไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่ เพราะว่ามันจะไปแทงใจดำใครหลายๆคน แถวนี้

ผมว่าผมจบเรื่องนี้ พอเท่านี้ดีกว่า ดึกแล้ว ขอตัวนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุกไม่ขึ้น เฮ้อ… ไปล่ะครับ พี่น้อง