Archive for May, 2009

ได้เวลากระชากตัวเองออกจากหลุมดำเสียที ดังที่โพสก่อนหน้านี้ กระโดดออกมาชิมลาง จับกระแสดูว่า การกับมาของบักเดย์ครั้งนี้ พอจะมีใครจดจำความหลังเมื่อครั้งก่อนกันได้ไหม และผมก็รู้สึกอบอ้าวในใจมากครับ ที่เพื่อนๆยังคอย และรอดูวันที่ผมจะกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้ง แม้การเข้าบล็อกมาครั้งใด ก็เห็นแต่ข้อความเก่าๆ ที่เขียนขึ้นครั้งสุดท้ายเมื่อปลายปีที่แล้วโน่น โห่… เมื่อไหร่เอ็งจะอัพบล็อกเสียทีวะ เสียงด่าทอตามมาลับหลัง นั่นแหละจึงเป็นที่มาของการกลับมาเขียนบล็อกของผม หรือว่านั่นเป็นพันธกิจที่ผมต้องทำว่ะเนี่ย เห้อ…ไปไกลเลยตู

เพื่อนๆรุ่นแรกๆ เมื่อ 3 ปีก่อน ยังพอจำโลโก้ iDayBlog ตอนนั้นกันได้ไหมครับ แหะๆ ไม่อยากพูดมากไปดูเลยล่ะกัน เพราะรู้ว่าจำไม่ได้

โลโก้ ไอ้เดย์บล็อกรุ่นแรกๆ

มันออกประมาณนี้ Blog Guides & Blog Begins ไม่รู้คิดได้ยังไงในตอนนั้น มั่ว+เดา และเอามันส์ไว้ก่อน (มันส์ตรงไหนว่ะ)

แต่ดูทุกวันนี้สิครับ ศัพย์คำว่า Begins ถูกนำมาใช้กันมากมาย ตั้งแต่ Batman: Begins เรื่อยมาจนถึง Terminator Salvation ที่ใช้ข้อความโปรโมทอย่าง The End Begins มาเป็นคำล่อเป้า ชวนคิด ว่าจุดจบจะเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไร

หรือแม่แต่ Star Trek หนังแอคชั่นไซไฟ ล้ำอวกาศ ที่ปาเข้าไปภาคไหนไม่รู้แล้ว ก็ยังใช้ The Future Begins เลย แม่เจ้า อนาคตพึ่งเริ่มต้นใหม่หรือนี่

จะยังไงก็แล้วแต่ครับ ช่างหัวหนังปะไร ช่างหัวผมด้วยครับ อ้าว… วันนี้ The Day Begins และ Back to Basic ด้วยครับ เพราะงั้นเริ่มต้นเคยเป็นยังไง ต่อไปก็เป็นเช่นนั้น ยังพ่อแง่แม่งอน มุกก็ฝืดๆเหมือนเดิม

The Day Begins

ฝากรูปไว้ดูเล่นครับ (ถ่ายเมื่อต้นเดือนนี้ คงรู้ดีว่าที่ไหน) ลดขนาดรูปลงให้เล็กๆ จะได้มองหน้ากันไม่ชัด เผื่อวันไหนคอมฯเสีย เอาไปซ่อม จะได้ไม่รู้ว่าใครจ้ำบ๊ะกะใคร ห่วย!!! คุกนะนั่น

อีกวันสองวันเจอกันที่คุกครับพี่น้อง จบแบบคุก คุก นี่แหละตู (เสียงหัวเราะนะนั่น อย่าคิดเป็นอื่นไกล)

สวัสดีครับเพื่อนๆ ไม่ได้เขียนบล็อกมาตั้งนาน ผ่านพ้นมาครึ่งปีเห็นจะได้มั้งครับ ใครจดและจำพอนับให้ผมได้บ้าง แหะๆ โอ๊ย โอ๊ย ออกอาการไม่คุ้น ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน อย่างไรดี

ก่อนอื่นเลยก็ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆทุกคนนะครับ ที่คอยเป็นห่วง คอยไถ่ถาม สารทุกสุกดิบ กันเข้ามา ขอบคุณทุกๆคอมเม็นต์ ที่เฝ้าเรียกร้องให้นายเดย์โผล่ขี้หน้า มาเขียนบล็อกกะเขาสักที โอ๊ย ทำตัวเป็นนักร้องไปได้นะเรา เหอๆ

งานเลี้ยงย่อมมีสุรา เย้ย!!! งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา งานเขียนก็ย่อมมีวันโรยราได้เช่นกัน ปล่อยๆให้น้องๆรุ่นใหม่ได้เกิดกะเค้ามั่ง ผมคิดเช่นนี้มาตลอด ถึงแม้ตัวเองจะยังไม่เกิดและดับไปก่อนที่ไฟจะติดเสียอีก

แต่อย่าพึ่งตกอกต๊กกะใจไปครับเพื่อนๆ ผมเข้ามาเกริ่นๆไว้ ณ ที่นี้ ก็ใช่ว่าผมจะมาบอกลากันซะเมื่อไหร่เล่า ตราบใดที่แมลงวันยังตอมขี้อยู่ ตราบนั้นแหละ ผมจะไปขี้ให้แมลงวันมันตอม ห่วย!!! เป็นงั้นไป

ทุกวันนี้อะไรๆก็เปลี่ยนไปเสียหมด เรื่องที่ผมพูดไว้เมื่อ 3 ปีก่อน พึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

ยังยิ้มได้

แน่นอนล่ะ ผมยังไม่โต หน้ายังเด็กอยู่ ผมยังทรงเดิมอยู่ ซึ่งยังเป็นเหมือนเมื่อ 3 ปีก่อนเช่นกัน ไม่เชื่อก็รอดูผมอีก 300 ปีสิ พนันกันมั๊ย ^ ^’

แวะมาเขียนให้เพื่อนๆหายคิดถึง ไม่มีสาร้งสาระไรหรอกครับ ใครยังคิดถึงกันอยู่ หรือเผลอแวะเข้ามาแบบไม่ตั้งใจ ก็ช่วยคอมเม็นต์เพื่อเป็นกำลังใจกันหน่อยครับ ตอนนี้เป็นพลพล (ยังยิ้มได้) จะได้รู้ว่าต่อไปจะกระโดดข้ามรุ่นเป็นน้าหมู พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ (ยิ้มเหงาๆ) ไปโน่นหรือย่างไร

แล้วผมจะมาเขียนเรื่อง ยาวๆ ใหญ่ๆ อีกครั้ง ตอนนี้สุขภาพทางจิตใจผมยังไม่แข็ง(แรง)เท่าไหร่ ขอบคุณเพื่อนๆอีกครั้งขอรับ ที่คอยตอม ห่วย… ^ ^’