เหนื่อยครับ ขอพักหน่อย
ช่วงเดือนที่ผ่านมา จนกระทั่งล่วงเลยผ่านมาจนถึงเดือนนี้ และเดือนต่อๆไป นายเดย์เหนื่อยจริงๆครับ ยิ่งตอนนี้ มีคนตามตัวให้กลับไปทำงานประจำ ก็เลย เลยตามเลย กลับไปทำงานประจำอีกคราว ยอมรับว่าแต่ล่ะวัน แทบไม่มีเวลาจะหายใจ วุ่นวายทั้งวัน เพราะฉะนั้น ใครที่แอบทักทายมาช่วงกลางวัน อาจได้รับคำตอบที่กวนโอ๊ย ก็ต้องขอโทษที เพราะพักนี้หงุดหงิดหัวใจอย่างแรง คนรักก็หนีหาย เพื่อนฝูงก็นานๆมาเจอกันที นายเดย์อยู่คนเดียวมาหลายเวลาแล้ว เหงาทุกทีที่คิดถึงใครบางคน
การอาศัยแอลกอฮอร์เหมือนอย่างเมื่อครั้งเดือนก่อน มันไม่ได้ช่วยอะไร นอกจากสิ้นเปลืองเงินตรา อันหาได้ลำบากยิ่ง เอาเวลาไปหาสิ่งดีมีประโยชน์ทำไม่ดีกว่าหรือ บางทีการที่เราพยายามบอกคนอื่นทำ แต่เรากลับทำไม่ได้ มันก็เป็นเรื่องที่น่าอายอย่างหนึ่ง ทุกวันนี้ผมเลยต้องเก็บตัวอยู่เงียบๆ ทำงานอยู่แบบไม่สนใจอะไร เพราะอุดรธานี มันไม่ค่อยใหญ่โต พอที่ใครจะมาย่ำยี สมน้ำหน้าใคร ว่าก้าวพลาด เท้าแพลง
วิธีผ่อนคลายตัวเองของผม ก็คงต้องอาศัยการเปิดเพลงดังๆ แต่ไม่รบกวนชวนบ้าน ใช้ซัพวูฟเฟอร์อัดกระหน่ำให้ดังภายในห้อง แค่นี้ก็ระบายอารมณ์ได้ชั่วคราว ผมไม่ได้เงียบหาย ไม่ได้มีปัญหาที่เกินแก้แต่อย่างใด แค่ขอเวลาทำใจ อาจจะนานสักหน่อย แต่สักพักก็คงที่ รอวันดีๆกลับมาเบ่งบานเหมือนเคยแหละครับ
สำหรับคนที่คิดถึงและพยายามถามไถ่ ออกตัวว่ายังสบายครับ นัดไปไหนมาไหน ต้องจองตัวข้ามปีเหมือนเคย เพราะการเดินทางลำบาก บ้านนอกเข้ากรุงก็หลงทางเป็นธรรมดา เทคโนโลยี วิถีดำเนินชีวิตไม่ใช่คนเมือง ไอ้เรื่องอย่างว่า มันฟังแล้วก็ทำให้น่าขำเป็นธรรมดาแหละนพ ว่าไหม
เรื่องนี้ก็พยายามนั่งเขียน ทั้งที่ใจไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัว คงต้องอาศัยใครกระทืบให้คืนสติ นั่งมองเท้าลอยมาตรงเบื้องหน้า ไม่ได้เมา ไม่ได้บ้า แค่เสียสติ หนอนผีเสื้อก็งี้ เหมือนหิ่งห้อยเทียบกับตะวัน………
ก็ว่ากันไป
