หายหัวไปหลายวัน เพราะภาระกิจระห่ำ งานประจำที่ล้นเอ่อ ครั้นจะมาเอ้อระเหยเขียนบล็อกเล่นๆ ก็คงจะไม่เป็นที่ถูกใจนักกระมัง ช่วงนี้ผมจำต้องอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมากๆ จะอยู่หรือไป ใครกำหนด เจ้านายกับลูกน้องใช้อะไรแบ่งแยก ชนชั้นวรรณะที่น่าเบื่อหน่าย การทำงานภายใต้แรงกดทับที่ไม่รู้จักคลาย เหมือนกับว่าเรากำลังทำงานอยู่บนตึกที่กำลังจะถล่ม ตื่นวิตก กังวลในใจว่าเมื่อไหร่มันจะบึ้มลงมา อีกหนึ่งก็ลุ้นว่าจะหาทางรอดวิธีไหน ข้อผูกพันธ์ ภาระที่ต้องรับผิดชอบมันหนักอึ้ง ถ้ามันจะถล่มลงมาจริงๆ เจ้านายก็ดันฝากฝังกับเราไว้ว่า “เอ็งหาวิธีเอาตู้เซฟใบนี้ลงมาให้จนได้” สุดท้ายเมื่อมันทำได้ไม่เป็นไปอย่างที่คิด กับถูกมองว่าไร้ค่า พร้อมๆกับคำชมสุดสยองว่า “…”
บ่นๆมามาก อย่าทึกทักจนรำคาญ และด้วยใจที่อยากจะเขียน ผมมักจะเอาเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว มาผสมปนเป จนเป็นเรื่องราวในบล็อกให้อ่านกันอยู่ประปราย และ “พู่กันดิจิตอล” ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน พอดีว่าเพื่อนผมบินไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่น ส่งเมล์มาทักทาย ซึ่งก็เป็นปกติธรรมดาอยู่แล้ว เราเองก็ติดต่อกันอยู่เสมอๆ เขาเล่าให้ฟังนิดๆว่า “พู่กันดิจิตอล นามปากกาที่ชาวญี่ปุ่นตั้งให้นายเดย์” ผมแอบยิ้มอยู่นิดๆ ควรคิดอยู่ในใจว่าเออ เพื่อเรานี่ก็ช่างคิดนะ จากนั้นผมก็ลองค้นๆดูว่า มีใครใช้พู่กันดิจิตอลเป็นนามปากกาบ้าง ค้นใน Google ก็ไม่มีแฮะ ถ้าเจอก็คงเป็นผมนี่แหละมั้ง ผมก็เลยหยิบมาใช้ซะเลย เหอๆ
ปล.พักนี้อาจจะไม่ได้อัพเดตบล็อกแบบถี่ๆเหมือนเคย แต่ก็จะพยายามเข้ามาดูอยู่เรื่อยๆ
