ไอเดย์บล็อก

สวัสดีอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ พี่น้องที่น่ารักทุกท่าน ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงที่นายเดย์ ชายน้อยผู้บอบบางและอ่อนต่อโลก กลับมาอัพเดตสถานการณ์เรื่องราวการผจญกรุงช้าไปหน่อย เรื่องของเรื่องคือตอนนี้กำลังปรับสภาพตัวเอง ให้กลับมาเป็นเด็กต่างจังหวัดและหนุ่มบ้านนอกตามเดิม อีกทั้งช่วงนี้กำลังปรับสภาพทางจิต ที่วิตกจริตของตัวเองให้กลับมาเหมือนเดิม “เหงา เบื่อ คิดถึง รอ” คือคำตอบของผมในตอนนี้ ไม่ต้องถามว่าเรื่องอะไร เพราะยังไงผมก็ไม่บอกคุณ เอิ๊กๆ
เอล่ะครับมาฟังเรื่องที่ผมจะเล่ากันสักหน่อย เห็นว่าหลายๆคนก็รอให้ผมเล่าเรื่องราวเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน อันนี้ผมทักท้วงเอาเองนะครับ ไม่หน้าด้าน แต่หน้าอายเสียมากกว่า เรื่องมันอาจจะไม่สู้ดีนัก เริ่มต้นตั้งแต่วันเดินทางแล้วล่ะครับ ฉุกละหุกมากมาย เพราะต้องเตรียมตัวหลายๆอย่าง กระป๋งกระเป๋า เสื้อผ้งเสื้อผา และมาม่าสักซอง ติดกระเป๋าไว้ประทังชีวิต ตี๋ตัวรถปรับอากาศ (พูดง่ายๆคือรถทัวร์นั่นแหละครับ อย่าต้องให้นั่งเครื่องบินไปเลย เก็บตังค์ไว้กินข้าวจะดีกว่า) ดิ่งลงปราจีนบุรี ในวันที่ 1 เมษายน 2551
ผมต้องขึ้นรถในเวลา 2 ทุ่มตรงครับพี่น้อง (20.00 น.) ไปซื้อตั๋วอะไรมาเรียบร้อย พอใกล้ถึงเวลา ก็ต้องให้น้องพาไปส่งขึ้นรถ แต่เจ้ากรรมนายเวรครับ กุญแจรถมอ’ไซต์หาย ตายล่ะหว่า ทำไงกันทีนี้ จากที่ที่อยู่ตอนนั้น ก็ไกลพอเดินเมื่อยอยู่เหมือนกัน เราก็พากันหากุญแจล่ะครับทีนี้ 20 นาทีผ่านไป (19.50 [...]

ตลาดอีดียู, บล็อกเกอร์, มีทติ้ง, ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตต์, สัปดาห์หนังสือ, สัปดาห์หนังสือแห่งชาติ, สิริกิติ์, สุมหัว

จั่วหัวซะเคลิ้ม… แหะๆ หายหัวไปอีกล่ะผม เรื่องราวเกี่ยวกับ Twitter ของผมก็เจอโรคเลื่อนอีกแล้วล่ะครับพี่น้อง เพราะยิ่งค้นมาก ยิ่งมีอะไรให้คิดลึก ขนาดใช้ความถึกเข้าแลก ยังแบกกลับมาได้แค่ปลายนิ้วสัมผัส แต่ไม่เป็นไรครับ ไม่มีใครเรียกร้องเข้ามาก็จะไม่เขียน เอิ๊กๆ หาอะไรง่ายๆเขียนกินลมไปวันๆดีกว่า พี่น้องว่าแปลกไหมครับ ในขณะที่บล็อกดังๆ (เมืองนอก) เข้ามักจะเขียนวิธีทำตังค์กัน แต่ผมออกจะแหวกแนวไปนิด เพราะโม้แต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง สรรสาระก็น้อยนิด เติมเกลือกับน้ำตาลเข้าไป ด้วยศิลปะวาจาทะเล้น พอหอมปากหอมคอ จากนั้นดื่มน้ำตามมากๆ ก็จะอ่านได้รู้เรื่องเองล่ะ (อ้าว… เรากำลังสื่อความหมายอะไรวะเนี่ย ใครตีความออกก็บอกคนอื่นต่อด้วยนะ) แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะครับ สำหรับคนอ่านไอเดย์บล็อก ที่แตะหลักร้อยอยู่เพียง 500 คน/วัน
รู้กันหรือเปล่าท่าน ว่าคนอ่านบล็อกเค้าอยากได้อะไรจากคนเขียนบล็อก ตัดแชร์ทิปทำเงินทิ้งไป (มีเยอะในหนังสือหนังหา และเกลื่อนตามอินเตอร์เน็ต เว็บบอร์ด กระดานสนทนา ทั้งในไทยและนอกประเทศ) ตัดสาระหนักสมองทิ้งไป ตัดข้อเสนอยั่วยวนทิ้งไป แล้วเค้าจะเอาอะไรกันหรือนี่ ตั้งโจทย์ให้น่าคิดจริงแหะ นายเดย์… ถึงคราเฉลย จะบอกแค่ว่าเค้าอยากได้ความจริงใจครับพี่น้อง…
จากนั้นก็มาว่ากันด้วยความจริงใจ ผมมีพรสวรรค์อย่างหนึ่งครับ คือทำอะไรก็ตามจะไม่ประสบความสำเร็จ และมักถูกหลอกใช้ประจำ ผมไม่ได้โง่นะครับ คือผมมีน้ำใจเกินไป ซึ่งมันก็กินไม่ได้เสียด้วยสิครับ ในขณะที่คนอื่นเค้าพยายามจะหยิบฉวย [...]

บล็อกเกอร์, สวรรค์ชั้น 7

เขียนเรื่องหนักๆมาหลายเรื่องหลายตอน วันนี้ขอเรื่องเบาๆ และเป็นเรื่องที่เขียนกันได้ง่ายๆหน่อยก็แล้วกันนะครับ เพราะผมจะมาพูดถึงเรื่องของ Theme กัน แต่ทั้งที่จริงก็ไม่อยากจะพูดบ่อยหรอกครับ หลายคนเขาค้อนผมมา ว่าเรื่อง Theme นี้ มันหาได้ง่ายๆอยู่แล้ว หาที่ไหนก็ได้ หุหุ แต่ก็ยังมีหลายต่อหลายท่านมากนะครับ ที่ถามหาแหล่งดาวน์โหลด Theme สวยๆมาใช้กัน สำหรับผมแล้ว ไม่ได้ชอบอกชอบใจ กับ Theme ที่ออกแบบโดยฝรั่งตาน้ำข้าวหรอกนะครับ ผมว่ามันดูเชยๆอ่ะในสายตาผม ผมออกจะเลือก Theme ที่อยู่แถวๆเอเชีย อย่างจีนนี้เสียมากกว่าครับ เรื่องออกแบบดีไซด์นั้น มันกินขาดอยู่แล้ว และผมก็เคยพูดไว้ บ่อยครั้งแล้วด้วย
จะเห็นได้ว่าตั้งแต่เขียนไอเดย์บล็อกมา ผมเปลี่ยน Theme ไปแค่ครั้งเดียวเอง ดูเหมือนว่าผมจะรักเดียวใจเดียวเสียจริง ถ้าลองได้หลง ก็หลงจนหัวปักหัวปำ และต่อมาผมก็เปลี่ยนมาใช้ Theme ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ จนทำให้เกิดกระแสไอเดย์ฟีเวอร์ขึ้นมา (ว่ากันไป) เพราะหลายต่อหลายท่าน ก็ไปดาวน์โหลดมาใช้เช่นกัน (เดี๋ยวสักวันผมจะรวบรวมบล็อกไทย ที่ใช้ Theme ตัวนี้มาให้ดูกันนะครับ แล้วท่านจะรู้ว่า บล็อกเกอร์ไทยเราใช้เยอะกันจัง) แม้แต่บล็อกเกอร์หนุ่มรูปงามอย่างพี่แพท ฉายาบล็อกเกอร์หลายใจ เอิ๊กๆ ผมตั้งให้เองแหละ [...]

Theme, WordPress, WordPress Theme, บล็อกเกอร์

ช่วงที่เปลี่ยน Theme ใหม่นี้ รู้สึกอะไรๆจะดูใสๆขึ้นเหมือนกัน เพราะดูลักษณะอาการของ ผู้เยี่ยมชมบล็อกผม จะเริ่มชอบใน Theme ตัวนี้แล้วล่ะครับ มีบางคนที่เข้ามาขอไปใช้บ้าง บางคนก็เข้าไปโหลดจากทางผู้พัฒนามาใช้แล้วบ้าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้ใช้เองแล้วล่ะครับ ว่าจะสามารถปรับแต่ง Theme นั้นๆได้ดีเพียงใด
หลายคนคงจะรู้นะครับ ว่าผมได้ปรับแต่งเวอร์ชันของผู้พัฒนา ให้มันเข้ากับคอนเซ็ปท์ในบล็อกผม สรรหาตำแหน่งต่างๆเพื่อวางให้ได้เหมาะๆ ให้ดูมีความหลากหลาย และเป็นคอมมูนิตี้บล็อกมากขึ้น ซึ่งการเลือกใช้ Theme แบบ 3 คอลัมน์นี้ รู้สึกว่าจะลงตัวสุดๆแล้วล่ะครับ เพราะถ้าใช้แบบ 2 คอลัมน์ หน้าไอเดย์บล็อก คงยาวเยื้อสุดลูกหูลูกตา
จุดสำคัญที่สุดในการปรับแต่ง Theme คือการทำอย่างไรก็ได้ ให้มันเข้ากับรูปแบบของบล็อกมากที่สุด อ่านง่ายสบายตาที่สุด (เพราะเขามาอ่านไม่ใช่มาเล่มเกม) การเน้นสีสันฉูดฉาด บาดใจ จึงไม่ใช่วิธีการที่ถูกต้อง อีกทั้งต้องวางตำแหน่ง สรรหาคำพูดมาลง รวมไปถึงการปรับรูปแบบเป็นภาษาไทย ดังที่ไอเดย์ได้ใช้ในบางตำแหน่งนะครับ
เพราะฉะนั้นการตามหาไอเดียของตน เพื่อละเลงลงบล็อก แล้วฉีกหนีความเป็นผู้อื่น (เลียนแบบ) มาเป็นวิธีการของตนจึงใช่ทางที่ถูกเสมอ ความแตกต่างคือตัวตนครับ หลายต่อหลายคนเข้ามาถามผมอยู่เสมอๆว่า อือ ปรับใช้ภาษาไทยกันยังไงเหรอ ใช้คำได้เจ๋งดีนะ อะไรประมาณนี้ ซึ่งเป็นคำถามที่มีเข้ามาเรื่อยๆ [...]

Blog Book, TechToddle, Theme, ToyTiTTer, บล็อก, บล็อกเกอร์

ปัญหาหน้าแตก… เฮ้ยปัญหาโลกแตกของบล็อกเกอร์ (อย่างผม) คือไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรดีเมื่อทุกคราหมดมุข เจ้ากรรมนายเวร ดันมาถามหาเอาซะนี่ จนเป็นเหตุให้หนีหนี้บ้าง งามรุมบ้าง แวะไปเที่ยวบ้าง เดินเล่นดูสาวๆบ้าง หาทางออกกันไป แต่ผมกับมองว่าหลายๆเหตุผลที่กล่าวมานี้ มันเป็นข้ออ้างซะมากกว่า เพราะบางครั้งผมเองก็เป็นเช่นนั้น (ไม่ได้โจมตีบล็อกเกอร์ท่านอื่นแต่อย่างใด แบบว่าเข้าตัว) บางทีไม่มีอะไรหรอก การงานก็ปกติ เงินก็พอมีพอใช้ไปวันๆ ลำบากหน่อยก็พึ่งพาอาหารแบบมีเส้นไป ใช้ชีวิตแบบนักศึกษามหาลัย ไม่เห็นจะวุ่นวายตรงไหน แต่หลายต่อหลายครั้งลดก็เพพัดเอาปัญหาด้านอื่นๆ เข้ามาเหมือนกัน จะเป็นที่สุขภาพจิตไม่ดีบ้าง ป่วยบ้าง ไม่รู้จะเขียนอะไรบ้างทำนองนี้ ผมจึงจะไม่เขียนบล็อก เพราะกลัวว่าจะเขียนมันออกมาไม่ได้ และเรื่องที่เขียนออกมา มันก็ไม่ได้อย่างที่คิดไว้จริงๆ เอาล่ะตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเจอปัญหาและอุปสรรคมากมาย พอที่จะรู้บ้างว่าอะไรมันเป็นสาเหตุ ใหเรา้เขียนเรื่องราวออกมาดี และไม่ดี เพราะฉนั้นมาดูกันดีกว่าว่าทำไม?
เพราะอะไรจึงเขียนเรื่องราวแล้วออกมาดี

อารมณ์ดี มีคนรักคอยเอาใจ จิตใจโปร่งใส
รักที่จะเขียน ชอบในสิ่งที่ทำ
รู้ลึกและรู้จริงในเนื้อหาที่เราจะเขียน
แหล่งข้อมูลที่จะนำมาเขียนมีมาก และแต่ละแห่งมีความน่าเชื่อถือพอ
เขียนเรื่องราวออกไปแล้ว มีการตอบรับดี จึงมีกำลังใจจะเขียนเรื่องอื่นๆต่อไป
มีเวลาว่างมากพอที่จะเขียนเรื่องราวสักเรื่องหนึ่ง
ใจกว้าง ยอมรับฟังความเห็นด้านลบ
ไอเดียบรรเจิด มีความคิดสร้างสรรค์ ประกอบกับพรสวรรค์ผนวกและพรแสวงส่วนบุคคล

เหตุใดเล่าจึงเขียนเรื่องราวแล้วออกมาไม่ดี

ผลัดวันประกันพรุ่ง ไม่ลงมือเขียนในเวลาที่ว่างจริงๆ โดยคิดในใจว่า “อีกเดี๋ยวค่อยเขียนก็ได้”
ไม่มั่นใจในแหล่งข้อมูลที่ค้นมา สุดท้ายเลยกลัวว่าเขียนออกมาแล้วจะกลายเป็นไอ้งั่ง
ไม่รู้จริงในเรื่องราวที่จะเขียน จับต้นชนปลายมาประกอบกัน จนเป็นเหตุให้เรื่องราวยืดเยื้อ ไร้ใจความ ไร้จุดหมาย
ทะเลาะกับแฟน น่าเบื่องอนอยู่ได้
ไม่สบาย [...]

บล็อกเกอร์, เรื่องราว