พูด-พร่ำ-ทำ-บล็อก
มีคำถามหลายข้อนัก ที่ผมยังไข และให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ อันที่ตอบได้ ก็ใช้ประโยชน์จากมัน ไม่ได้ซะด้วยสิ จนบางทีผมก็ต้องกลับมา ย้อนมองตัวเอง แล้ววนเวียนเพื่อหาคำตอบ เพื่อตอบคำถามนั้นๆ ให้ได้ เนี่ยถึงขนาด ดึงประสาทสัมผัสทั้ง 5 ออกมาใช้อย่างเต็มที่ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย สงสัยต้องพึ่ง 6 Sense และท่านๆ มาช่วยเคลียร์แล้วมั้ง อีกหนึ่งคือ การสอนคนอื่น การสื่อสารให้คนอื่นเข้าใจ ยังจัดอยู่ในขั้นที่ว่า “ประสิทธิภาพต่ำ” ตรงนี้ ผมประเมินตัวเองนะครับ อืม… ผมว่ามาดูคำถาม ที่ผมยังติดใจอยู่แล้วกัน คำถามเหล่านี้ ไม่ใช่ว่าไม่รู้คำตอบนะครับ แต่มันติดที่ว่า เอาคำตอบนั้น มาใช้ประโยชน์ได้หรือไม่ มันก็เท่านั้น
เขียนบล็อกแล้วได้อะไรล่ะ?
อันไหนคือสิ่งจูงใจที่ทำให้เขียนล่ะ?
การเขียนบล็อกกลายเป็นกิจวัตรประจำวันอีกหนึ่งสิ่ง ที่พึงทำหรือ?
3 ข้อ ง่ายๆ สั้นๆ นี่แหละ แต่หาคำตอบมาเคลียร์ให้ได้ล่ะกัน ที่เห็นผมบ่น บ่น แล้วก็บ่น อยู่นี่ มันก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา หรอกนะ บางทีการตั้งคอนเซ็ปท์ไว้ว่า “จะอัพเดตบล็อกตามอารมณ์” นั้น มันก็เข้าท่าตั้งแต่นั้นแล้ว เราก็จะไม่ได้พะวง อะไรให้มากด้วย
