สวัสดีครับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ วันนี้ผมขอเปลี่ยนประเด็น มาเขียนในเรื่องของความรักกันหน่อย หลังจากหลายๆวันที่ผ่านๆมา เจอแต่เนื้อหาที่ปวดกระโหลก กวนประสาท และอัดแน่นไปด้วยความไร้สาระของผม ทั้งที่จริงผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะนิ่ง ไม่ค่อยจะพูด วันๆหนึ่งถ้าได้ยินผมพูดมากกว่า 10 คำ นั่นแหละ จะเป็นวันที่ฟ้าใส ไม่ก็ฝนจะตก เอิ๊กๆ เมื่อครั้นที่ยังทำงานอยู่ที่บริษัทเก่า หน้าที่คือสารพัดช่างครับ ต้องทำทุกสิ่งได้และต้องทำเป็นด้วย วันๆหนึ่งผมนับสิ่งที่ตนเองทำไม่ได้ครับ อีกทั้งไม่รู้ว่าทำอะไรไปบ้างด้วย เวลาเจ้านายถามว่าทำอะไร ผมก็ได้แต่อือๆออๆ ติดอ่าง พูดไม่ออก เพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้างในวันๆ
แต่เมื่อถึงวันสุดท้าย (ขอข้ามมาเลย เพราะเรื่องมันยาว) ชนวนเหตุที่ทำให้ผมต้องลาออกมันก็มาถึง เราทะเลาะกันอย่างรุนแรง ระหว่างผมกับเจ้านาย เพราะผมเองก็ถึงขีดสุด ที่จะอั้นอารมณ์ไว้กั๊กเหมือนกัน วันนั้นผมไม่ได้อยู่ที่บริษัทหรอกครับ ผมอยู่ที่หน้างาน จ.นครพนม แต่กลับด่ากันผ่านมือถืออย่างสุดขีด หลังจากวางสายปุ๊บ ผมก็คุยกับน้องๆและพี่ที่ทำงานอีกคนหนึ่ง (ไปด้วยกัน) ว่าจะทิ้งงานแล้วดิ่งตรงกลับบ้านดีไหม! แต่เนื่องด้วยจรรยาบรรณในอาชีพที่ผมทำอยู่ ก็เลยต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับ และแล้วเราก็ผ่านจุดนั้นมาได้ พอกลับมาถึงบริษัท ผมกับเจ้านายแทบมองหน้ากันไม่ติด แล้ววันถัดมา “พวกเราก็ลาออกกันยกทีม 6 คน” ตัวหลักๆทั้งนั้น และอยากจะบอกว่า “สะใจนายเดย์จริงๆ” ได้ยินเช่นนี้แล้ว อย่านำพฤติกรรมนี้ไปเลียนแบบนะครับ [...]
