อุ๊ป๊าด… ผมหายไปนาน ขนาดนั้นเลยเหรอ
สวัสดีครับพี่น้อง หายหน้าไปเสียนมนาน หลายต่อหลายเสียง ถามหาผมเข้ามาแล้ว ยังไงก็ขอบคุณที่ยังคิดถึงกันนะครับ วันนี้ผมเข้ามาบอกเล่าเก้าสิบไว้ก่อน นายเดย์ยังไม่ตายนะครับ อย่าพึ่งจุดธูปเซ่นไหว้เพื่อเรียกหา เรื่องของเรื่องนั้นคือว่า ช่วงนี้งานผมเข้าเยอะ งานประจำก็ท่วมหัว เพื่อนๆก็ชวนแต่เมา ปลีกตัวลำบากหน่อย เวลาออนไลน์เลยลดน้อยถอยลง คิดไปคิดมาก็เสียดายค่าเน็ตอยู่เหมือนกัน จ่ายเป็นพันๆ แต่เล่นไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน หรือไม่ได้แตะเลยก็มี อืม…ว่าไปแล้ว ค่าเน็ตยังคงค้างอยู่หนึ่งเดือนด้วยแฮะ ฮ่าๆ เดี๋ยวผมถูกหวยแล้วจะไปจ่ายนะครับ ผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตที่รัก เอิ๊กๆ
พรุ่งนี้ถ้าลุกไหวก็จะไปทำงาน ถ้าเหนื่อยหน่อยๆก็จะเข้าสาย หรือถ้าลุกไม่ได้จริงๆก็คงต้องนอน ยอมรับนะครับว่าเหนื่อย เพราะงานต้องใช้ทั้งสมองและกำลัง ต้องละเอียดรอบคอบและถึก แบบนี้แหละครับเขาว่า เก่งไม่กลัว กลัวไม่ถึก เอิ๊กๆ
เมื่อช่วงปลายๆเดือนก็เหนื่อยพอตัวแล้ว กะว่าจะค่อยๆราบรื่น เดินสะดวกขึ้นในช่วงต้นเดือนถึงกลางเดือน แล้วไปหนักเอาช่วงปลายเดือน เหมือนเดือนก่อนๆ แต่มันกลับไม่ใช่เช่นนั้นครับพี่น้อง หลังเลิกงานกลับบ้าน ก็หลับเป็นตาย บางวันขี้เกียจอาบน้ำ แมร่งนอนเลย ฮ่าๆ อย่างว่าล่ะครับ จะทำยังไงก็ได้ เพราะเรามันตัวคนเดียว ใครจะว่าล่ะ
จากเอนทรีก่อนที่ผมเขียนทิ้งไว้ ก็ล่วงเลยผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว โห… ผมยังไม่อยากเชื่อเลยครับ ว่าผมเองทิ้งบล็อกให้ร้างไปถึงครึ่งเดือน ลืมวัน ลืมเวลาไปเสียแล้วล่ะผมเนี่ย ถ้ามีเหตุการณ์สำคัญๆ อะไรต่างๆก็วานพี่น้อง ช่วยทักท้วงบ่อยๆล่ะกันนะครับ เพราะผมเองพักนี้ ไม่ค่อยดูวันและเวลาเท่าไหร่ ปล่อยมันไปงั้นแหละ ยิ่งไปนับมันมาก ก็เหมือนกับว่าเรากำลังรออะไรบางอย่างอยู่ เช่นสิ้นเดือน ก็เงินเดือนออก วางแผนการใช้เงินอะไรเทือกนี้ ผมว่ามันไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่ เพราะว่ามันจะไปแทงใจดำใครหลายๆคน แถวนี้
ผมว่าผมจบเรื่องนี้ พอเท่านี้ดีกว่า ดึกแล้ว ขอตัวนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุกไม่ขึ้น เฮ้อ… ไปล่ะครับ พี่น้อง
