Posts Tagged ‘เดย์’
ขาวดำ ตอนที่ 2 (สีสันบนพื้นผิว)
เพื่อนผมท่านหนึ่ง เปรยกับผมเอาไว้ ว่าอย่าเผลอให้แฟนคลับ ประจักษ์กับตาถึงสารรูปนายเดย์ในวันนี้ เพราะจะเสียจริตจนปิดบล็อกทิ้งแทบไม่ทัน ถ้าว่ากันไปแล้ว ก็คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกกระมัง ป่วยคงถึงขั้นโคม่า บ้าหรือ… รดน้ำมนต์เดี๋ยวก็หาย แค่อาการของคนบกพร่องด้านเวลา ตามมาด้วยขาลง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบ “ความวัวไม่ทันหาย ความความเข้ามาแทรก” วิ่งวนตาลีตาเหลือก แต่ก็ยังติดแงก อยู่กับกับดักของทิฐิ ภวังค์เล็กๆ ที่ต้องมองด้วยมุมแคบๆ ถึงจะเข้าใจ
สีสันบนพื้นผิว
บางคนเข้าใจเรื่องสีสันแคบไปนิด เพราะมองด้วยมุมแคบๆ บางคนมองสีสันกว้างไปนิด เพราะมองด้วยมุมกว้างๆ แต่ถ้าลองเพิ่มแสง แน่ล่ะสีสันสว่างขึ้น ในทางกลับกัน เราลดแสงลง สีสันก็มืดสลัวลง พลันเข้าหลักการทางวิทยาศาสตร์ ตัวแปรตามทำงานตามตัวแปรต้น (ตัวแปรอิสระ) ยังเหตุกระทบผล เชื่อมโยงกันด้วยตรรกะเล็กๆ วาระซ่อนเร้นไม่มี
นักเขียน
วันดีคืนดี พลันเพ้อถึงเรื่องเก่าก่อน ที่ดันเผลอเก็บขึ้นมาคิดเป็นวรรคเป็นเวร เรื่องราวเหล่านั้นไร้ซึ่งสาระ แต่แฝงด้วยนัยยะบนความไม่เที่ยงตรง ของกระแสสังคมที่เอียงซ้าย เอียงขวา โยกเยกไปมาตามโลกาภิวัฒน์ เอนเอียงได้ตามลมปาก กับวาจาตระบัดสัตย์ ตะล่อมด้วยคำหวาน หว่านล้อมอย่างแยบยล
มีคนเค้าบอกว่า นักเขียนมีอิสระภาพในการแสดงความคิดเห็นได้มากที่สุด สามารถเขียนเรื่องราวโดยไร้กรอบ ไร้ขอบเขต จินตการได้ยังไง เจียระไนถ้อยคำได้อย่างนั้น ไม่ต้องหาจุดอ้างอิง ไม่ต้องสนว่าจะต้องอ้างเหตุยังผล บนพื้นเพแห่งความเป็นจริง อิงวิทยาศาสตร์ กอปรกับวิชาการที่หนักกบาล ปานโดนฟาดด้วยไม้หน้าสาม ที่กระหน่ำซ้ำถึงสองสามที
ต้องเข้าใจ ว่าคนเขียนบล็อกอย่างเราๆ ก็เข้าข่ายนักเขียนที่ว่านั้นคือๆกัน พรสวรรค์ด้านนี้ ไม่ได้ติดตัวมาแต่เกิด แค่สะเดิดคิดมาได้ตอนหนุ่มหรือแก่ จะแย่หรือดี อยู่ที่การฝึกฝน เขียนบ่อย เขียนมาก เขียนยาก เขียนง่าย เขียนอะไรต่อมิอะไรแตกต่างกันเท่านั้น
สีสันบนพื้นผิวขาวดำ
งานเขียน คืองานเรียบเรียงความคิดแล้วสำแดงมันออกมาผ่านอักขระหรืออักษร ถือเป็นตรรกะวิทยาแขนงหนึ่ง ที่หลายๆคนไม่ค่อยจะเข้าใจ หรือเข้าใจไม่ถ่องแท้ แต่ที่แย่กว่านั้นคือ “ไม่รู้อะไรบ้างเลย”
ผมเองพยายามทำความเข้าใจกับตัวเอง แต่ก็ยังไม่เข้าใจในตัวเอง งานเขียนของผม ที่หลายๆคนชื่นชอบ ผมยังไม่ค่อยจะพอใจกับมันสักเท่าไหร่เลย ไม่รู้เป็นอะไร พยายามทำให้แตกต่าง แต่เมื่อปัญหาหลายๆด้าน บีบคั้นเข้ามา เราต้องมาลงเอยตรงจุดเริ่มต้นจุดเดิมทุกที
เพื่อชีวิต
หลายวันก่อน มีโอกาศปะทะคารมกับหนุ่มโปรแกรมเมอร์วิศวกรมือดี จากแดนดินถิ่นพระธาตุพนม อันผู้มีนามว่าเจษ (ThaiNetBlog) หรือจะเรียกอีกชื่อว่าเจษฏา (ไม่พร) ผลดีคือว่า ได้แลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อประทังความโง่ของตัวเองได้พอสมควร และจากการได้ตีซี้กันไปกันมา จึงทำให้ผมรู้ว่า พวกเรานี้มันคนพันธุ์เดียวกัน รุ่นราวคราวเดียวกัน คนเขียนบล็อกลูกอีสาน เก่งๆกันทุกรายไป ฮาๆ 
ความเป็นจริงแล้ว คนไทยเรามีนิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันอยู่แล้ว โดยเฉพาะเด็กต่างจังหวัด ที่มีชีวิตวัยเด็กแทบไม่ต่างกันเท่าไหร่ ต่างดิ้นรนขนขวายเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่หวัง ผ่านอุปสรรคขวากหนามนานาประการ ทุลักทุเลมานับครั้งไม่ถ้วน และสิ่งเหล่านั้นแหละ คือสิ่งที่คอยย้ำเตือนให้เรายืนหยัดอยู่ได้ บนลำแข้งของตัวเอง
การแลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ๆ ขึ้นได้นั้น จะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าใครต่อใครหวงวิชา และในวงการบล็อกไทยนี้ แปลกใจไหม ที่มีคนที่ผมชื่นชอบอยู่เพียงไม่กี่คน อย่างว่าล่ะครับ ผมไม่สนใจเรื่องรายรับอยู่แล้ว มีเงินหกบาทก็ซื้อมาม่ากินได้ พลังชีวิตของคนเพื่อชีวิต จะเติมเต็มได้นั้น ไม่ได้ต้องการอะไรที่เกินพอดีพองาม
พลังชีวิตของคนเพื่อชีวิต
ตอนนี้ผมเริ่มแปรสภาพกลับคืนรูปนายเดย์ได้อีกครั้ง หลังโดนยำจากมรสุมหลายๆด้าน พอฟัดพอเหวี่ยงกันจนทำให้จิตใจผมไขว้เขว โซซัดโซเซ มาจบลงตรงที่การเสมอ ถึงแม้จะไม่ชนะ แต่ก็ใช่ว่าจะพ่ายแพ้ ทั้งนี้แล้วผมเริ่มตีจากช่วงเวลาที่อ่อนแอ หนีให้ห่างซึ่งเหตุและผล ที่ส่งกระทบต่อจิตใต้สำนึก ที่ยังรำพึงรำพัน
ขาวดำ
ปีใหม่ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ย่างเท้าปีนภูเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต ทั้งที่สภาพจิตใจในตอนนั้น ไม่พร้อมเอาเสียเลย กอปรกับร่างกายที่เหนื่อยหนักกับวันทำงานมาทั้งปี มิหนำซ้ำคืนก่อนเดินทางก็ดอดเบียร์ไปหลายหลอด (ในงานเลี้ยงส่งท้ายปี) ชุ่มปอดแต่ใยเลยจะชุ่มคอ พอตื่นเช้ามาเลยเสียงแหบเสียงแห้ง เพราะดันดำน้ำไปร้องเพลงไป แต่เรียกเสียงฮาและค่าทิปได้มิใช้น้อยเลยนะ แหะๆ (ปีหน้าเอาใหม่)
วกกลับมาภูเขาที่ว่านั่นคือ ภูกระดึง หนึ่งแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ของจังหวัดที่เปรียบเป็นทะเลแห่งภูเขา สุดหนาวในสยาม ดอกไม้งามสามฤดู และเป็นจังหวัดที่ไปไม่ถึงสักที นั่นคือจังหวัดเลย…
ตั้งใจว่าหลังกลับจากภูกระดึงมา จะเขียนทริปเที่ยวทริปนี้เป็นจริงเป็นจัง แต่ที่ไหนได้ ผ่านพ้นวันมากว่าครึ่งเดือนแล้ว เรื่องราวยังไม่ถูกเขียนขึ้นมาสักกะที ซึ่งแน่ล่ะครับ เรื่องนี้ยังค้างคาอยู่ในอก รอวันทะลักผ่านอักขระ ให้เพื่อนๆได้อ่านในเร็ววัน ก่อนที่เรื่องราวความประทับใจเหล่านั้น จะขาวดำจืดจางลงไป
นายเดย์ที่สระอโนดาต(ภูกระดึง)ฉบับขาวดำ
เที่ยวที่ไหนก็เที่ยวได้ ขอแค่มีคนรู้ใจร่วมทางก็พอ คงเป็นประโยคที่ถูกต้อง แต่เดย์กับออม เวลาที่มีให้กันค่อนข้างจะน้อยไปหน่อย ระยะทางคืออุปสรรคด่านแรกที่เราต้องเจอ การงาน เวลาว่างคือปราการด่านที่สองและที่สามตามมา ซึ่งบางทีท่านชายอย่างผมต้องจำใจยอมรับ แต่ไม่ถึงขั้นต้องสยบแทบเท้าอุปสรรคเหล่านั้นหรอกกระมัง
มาดใหม่
ก่อนอื่นต้องขอ… อนุโมทนา สาธุ กับหมออนามัย (ซึ่งต่อไปจะเรียกว่าอ้ายทิดกัน) ที่งานอุปสมบท ลิ้มรสพระธรรม สืบสานพระพุทธศาสนาผ่านไปด้วยดี และจนถึงวันนี้ก็ลาสิกขาบทมาเป็นที่เรียบร้อย ยอมรับว่าอ้ายทิดกันของเรานั้น (เริ่มเลยล่ะกัน) แซงหน้าผมไปเยอะในหลายๆด้าน ทั้งเรื่องชีวิตที่ชิงบวชก่อน (คงตามมาด้วยเบียดในอีกไม่ช้า) ทั้งเรื่องบล็อกที่เริ่มเขียนเข้าท่าขึ้นทุกวัน และเรื่องการหาเงินออนไลน์ที่เข้าทีขึ้นทุกวันเช่นกัน
ผมรู้สึกดีครับ ที่เห็นเพื่อนๆได้ชิงพื้นที่เกิด เพื่อแสดงตัวตนบนโลกออนไลน์ได้ ลุงชรินทร์ ตอนนี้ก็เริ่มจับทางทำเงินได้แล้ว ส่วนเราก็หวังว่าลุงเอง จะยอมปล่อยวิชาหากิน ให้เศษดินอย่างเราๆ เข้าถึงได้บ้าง ส่วนพี่ต๊ะ ทรงชัยบล็อก ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่เบี้ยวเรื่องหนังสือ ผลัดวันไปผลัดวันมา ไม่เขียนแนะนำให้สักที ซึ่งตอนนี้หนังสือได้วางแผง จนจะหมดแผงไปเป็นที่เรียบร้อย ภายในสองสามวัน (ดังที่ลุงโกศลได้เขียนถึงไว้) ยอมรับเรื่องงานเขียนที่เปรื่องขึ้นทุกวันๆจริงๆ
ก่อนหน้านี้ ผมไม่ได้ตอบคอมเม็นต์เพื่อนๆ สักที ก็ต้องขอโทษด้วยล่ะกันนะครับ ที่ทำตัวเกเรไปนิด เดี๋ยวผมคงไล่ตอบให้หมด ทั้งในคอมเม็นต์และในอีเมล์ มีติดค้างบางส่วนใน Google Wave ด้วย (อะไรจะทันเทคโนโลยีกันขนาดนั้น) ก็อย่างที่รู้ล่ะครับ ชีวิตที่เคยปกติสุข พอมีเรื่องร้ายๆ เข้ามาชิงส่วนแบ่งเพียงน้อยนิด เราเองก็ตกไปในภวังค์ที่หาทางออกไม่เจออยู่พักหนึ่งได้เช่นกัน
นายเดย์กลับมาพร้อมมาดใหม่
ความรู้สึกตอนนี้ยังก้ำกึ่ง ไม่รู้จะออกหมู่หรือจ่า จึงต้องลดแรงปะทะจากหลายๆสิ่ง ปรับตัวใหม่ในหลายๆด้าน เส้นผมอันดกดำบังเงาหัว ก็ต้องยอมสละบ้าง เพื่อให้เห็นหนังหัวได้ชัดเจนขึ้น ถึงจะยังไม่ถึงเวลาโกนหัวบวชเหมือนอ้ายทิดกันก็ตามที (แซวอีกที)
