Posts Tagged ‘เสียงดนตรีเบาๆ’

สายลมเอื่อยๆ พัดยอดหญ้าปลิวไหวสองข้างถนน ข้าวที่เก็บเกี่ยวเหลือเพียงตอ มีเสร็จไปบ้างบางทุ่ง คงความละมุนเมื่อแสงอาทิตย์อ่อนๆ ส่องกระทบยอดหญ้า ที่แทรกกิ่งใบผ่านตอซังข้าวเหล่านั้น กระนั้นมันพลันให้ผมนึกถึงสมัยเด็กๆ หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าว เสร็จใหม่ๆ

เมื่อลมโชยโบก เราชาวชนบทมักได้ยินเสียงว่าวธนู (ว่าวสะนู) แว่วเสียงพัดพลิ้วล้อลม ตื๊อตึ่ง…  ตื๊อตือ…   ตื๊อตึ่ง… ยิ่งในช่วงกลางคืนดึกๆ ดื่นๆ เวลาที่ไร้ซึ่งเสียงรบกวนใดๆ เสียงว่าวธนูเหล่านั้น จะยิ่งส่งเสียงล้อเลียนการเล่นดนตรีได้อย่างไพเราะเสนาะหู ขับกล่อมบ้านทุ่ง ชวนให้เราหลับใหล ไม่อยากทำอะไร แม้จะแค่ขยับตัว

ในสมัยเด็กนั้น ชีวิตผมต้องล้มลุกคลุกคลาน ผ่านอุปสรรคอย่างตอซังข้าวบ่อยๆ เพราะการจะพาว่าวขึ้นสู่ที่สูง ติดลมบนได้นั้น ไม่ใช่มีแค่ปัจจัยเรื่องกระแสลมเพียงอย่างเดียว ตัวว่าว หางว่าว หัว หู ปีก ทุกอย่างผนวกเข้าหากัน จนได้ความสมดุล

สะนูว่าว (หยิบยืมรูปภาพจาก http://www.oknation.net/blog/bantung)

การใช้ความสามารถของธรรมชาติ (แรงลม) ฝ่ากฎเหล็กของธรรมชาติ (กฏแรงโน้มถ่วง)  โดยส่งวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นไปบนทองฟ้า (ว่าว) ทั้งนี้อาศัยเพียงสายลม ด้วยการเสียดทานของแรงลม ทำให้เครื่องดนตรีที่ติดไปกับว่าวสั่นสะเทือน (ธนูหรือสะนู) ส่งเสียงออกมาให้เราได้ยิน ประเด็นเหล่านี้ ไม่ใช่เรื่องผิดธรรมชาติแต่อย่างใด ในทางกลับกันคนเราชอบทำลาย ความเป็นธรรมชาติเสียมากกว่า

ภูมิปัญญาท้องถิ่น อ้างอิงธรรมชาติอย่างว่าวธนู ก่อให้เกิดเสียง ในท่วงทำนองที่ไพเราะ บางทีก็ฟังลื่นหูดีกว่าเสียงจากเครื่องดนตรีประดิษฐ์ หรือเสียงที่สังเคราะห์ด้วยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ ที่เป็นแค่เสียงหลอกๆ และดีไม่เท่า เสียงหมาเยี่ยวรดสังกะสีด้วยซ้ำไป ฮาๆ

อย่างไรก็ตาม เราต้องเข้าใจกันว่า ภาวะโลกร้อนมีผลทำให้ฤดูกาลโลกเราผิดคิว เมื่อหลายปีก่อน อากาศจะเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ตอนปลายฝนต้นหนาว ประมาณปลายเดือนตุลาคม แต่ปีนี้เวลาเลยผ่านมาครึ่งค่อนเดือนพฤศจิกายนแล้ว สภาพอากาศก็ยังทำเป็นเล่น ร้อนๆหนาวๆ จับทิศทางไม่ได้ แม้พยากรณ์อากาศจะแม่นนักแม่นหนาก็ตาม

กระนั้นการปล่อยว่าวขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ยังต้องพึ่งลมหนาวให้หวนมาเยือนทุกปีๆ อยู่ดี แต่จะด้วยภาวะโลกร้อนที่กล่าวมาข้างต้นหรือไร ที่ทำให้ฤดูแห่งการเล่นว่าว ของบ้านทุ่งเรา ต้องถูกเลื่อนออกไป อย่างเลื่อนลอย….