Follow สั้นๆ แค่นี้แหละ
Posted by iDay on
October 8, 2007
ไม่ได้เขียนบล็อกมาสองวัน ยอดคนอ่านลดดิ่งลงจนน่าใจหาย ทำเอาใจคอไม่ดีไปเหมือนกัน อุตส่าห์ประคบประงม ดูแลและอัพเดตข้อมูลในบล็อกไม่เว้นแต่ละวัน ช่วงนี้อาจหายหน้าหายตาออกไปบ้าง สืบเนื่องปัญหาส่วนตัวมะรมมะตุ้ม มันรุมเร้าเสียจนไม่อยากจะคิดอะไร ส่วนไอ้อินเตอร์เน็ตก็สามวันดีสี่วันไข้ ถึงแม้พักหลังมานี้เริ่มเข้าที่เข้าทางไปบ้างแล้วก็ตาม แต่ด้วยใจที่อยากจะเขียน มันก็อดไม่ได้ล่ะครับ ต้องหาเรื่อง ต้องเอาเรื่องให้ได้ พูดกวนจัง! เอาใหม่! ต้องสรรหาเรื่องมาเขียนให้ได้ล่ะน่า ส่วนวันนี้ก็แน่นอนล่ะ ว่าด้วยเรื่องติดสอยห้อยตามหรือ Follow นั่นเองแหละครับ แต่ก่อนที่จะไปถึงตรงไหน มาดูเรื่องนี้กันก่อน รู้สึกกันบ้างไหมล่ะครับว่า หมู่นี้บล็อกเกอร์ไทยซบเซาไปมากกว่าแต่ก่อนเยอะ หลายๆบล็อก ซุ่มตัวเองอยู่เงียบๆ ไม่กระโตกกระเตกแต่อย่างใด ถึงแม้จะมีบล็อกไทยถูกสร้างขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็น้อยนักที่จะหาอ่านเรื่องราวดีๆได้สักครั้งสักครา ก็เหมือนกับการต้มน้ำล่ะครับ ภายในบรรจุสมุนไพร เพื่อบำรุงร่างกายไว้มากมาย แต่ก็ไม่มีปัญญาที่จะนำมันออกมากิน เพราะนำไม่เดือดสักกะที จะรินนำมันออกมากินดิบๆก็ออกจะดูเถื่อนไปหน่อยล่ะมั้ง บล็อกเกอร์ไทยเองก็เหมือนกันล่ะครับ มีแต่คนเก่งๆทั้งนั้นด้วย และโดยส่วนมากจะใช้ WordPress จัดการระบบทั้งนั้น แต่ทั้งนั้น (จะเอาแต่ทั้งนั้นหรือรึไง) ก็ยังหาเนื้อหาดีๆมาอ่านยากเหมือนกัน เพราะเขาเหล่านั้นไม่ยักจะเผยแพร่ข้อมูลเท่าที่ควร (กระแหนะกระแหนหน่อยนะ) ไม่ใช่ว่าไม่ดี ก็ดีครับ แต่ดีในระดับหนึ่ง ซึ่งต่างจากของต่างประเทศเขามากเหลือเกิน ถ้าให้วัดเป็นระยะทางจากเหนือจดใต้ของประเทศไทย ยังเทียบไม่ได้กับฝ่ามือไอ้หรั่งตาน้ำข้าวเลย เหอๆ อย่าไปคิดอะไรมากนะครับ พักนี้ไอ้เดย์ออกจะไปเพี้ยนไปหน่อย ก็อย่าถือสามันนะ เอ้า… เอาเข้าไป นอกเรื่องมาก ซักรำคาญ ประเดี๋ยวจะว่าผมพูดพร่ำ ทำห่าอะไรกันนักกันหนา ไปหาเรื่องกันเลย
