หลายวันก่อน มีโอกาศปะทะคารมกับหนุ่มโปรแกรมเมอร์วิศวกรมือดี จากแดนดินถิ่นพระธาตุพนม อันผู้มีนามว่าเจษ (ThaiNetBlog) หรือจะเรียกอีกชื่อว่าเจษฏา (ไม่พร) ผลดีคือว่า ได้แลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อประทังความโง่ของตัวเองได้พอสมควร และจากการได้ตีซี้กันไปกันมา จึงทำให้ผมรู้ว่า พวกเรานี้มันคนพันธุ์เดียวกัน รุ่นราวคราวเดียวกัน คนเขียนบล็อกลูกอีสาน เก่งๆกันทุกรายไป ฮาๆ

ความเป็นจริงแล้ว คนไทยเรามีนิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันอยู่แล้ว โดยเฉพาะเด็กต่างจังหวัด ที่มีชีวิตวัยเด็กแทบไม่ต่างกันเท่าไหร่ ต่างดิ้นรนขนขวายเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่หวัง ผ่านอุปสรรคขวากหนามนานาประการ ทุลักทุเลมานับครั้งไม่ถ้วน และสิ่งเหล่านั้นแหละ คือสิ่งที่คอยย้ำเตือนให้เรายืนหยัดอยู่ได้ บนลำแข้งของตัวเอง

การแลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ๆ ขึ้นได้นั้น จะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าใครต่อใครหวงวิชา และในวงการบล็อกไทยนี้ แปลกใจไหม ที่มีคนที่ผมชื่นชอบอยู่เพียงไม่กี่คน อย่างว่าล่ะครับ ผมไม่สนใจเรื่องรายรับอยู่แล้ว มีเงินหกบาทก็ซื้อมาม่ากินได้ พลังชีวิตของคนเพื่อชีวิต จะเติมเต็มได้นั้น ไม่ได้ต้องการอะไรที่เกินพอดีพองาม

พลังชีวิตของคนเพื่อชีวิต

ตอนนี้ผมเริ่มแปรสภาพกลับคืนรูปนายเดย์ได้อีกครั้ง หลังโดนยำจากมรสุมหลายๆด้าน พอฟัดพอเหวี่ยงกันจนทำให้จิตใจผมไขว้เขว โซซัดโซเซ มาจบลงตรงที่การเสมอ ถึงแม้จะไม่ชนะ แต่ก็ใช่ว่าจะพ่ายแพ้ ทั้งนี้แล้วผมเริ่มตีจากช่วงเวลาที่อ่อนแอ หนีให้ห่างซึ่งเหตุและผล ที่ส่งกระทบต่อจิตใต้สำนึก ที่ยังรำพึงรำพัน

Read the rest of this entry »

สามสี่วันมานี้ ทั่วทุกพื้นที่ของไทยคงมีอุหภูมิลดต่ำลง (ยึดตามประกาศของกรมอุตุฯ) เพราะอิทธิพลจากลมมรสุม ส่วนจังหวัดอุดรธานี อากาศนั้นถือว่าเย็นลงมาก ฝนตกไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะบ่ายหรือค่ำ ทั้งนี้ทั้งนั้น ความชื้นสัมพัทธ์ไม่ค่อยจะสัมพันธ์กับฤดูกาลสักเท่าไหร่ ลมหนาวไม่ทันจากไป ลมร้อนยังไม่หวนมา แต่กลับมีสายฝนโปรยปรายลงมา พอให้เหล่าต้นไม้น้อยใหญ่ ได้บริหารกิ่งใบ แตกรากงอกหน่อ รวมถึงนำไปหล่อเลี้ยง และกักตุนเป็นเสบียงอาหารในยามหน้าร้อนต่อไป

ว่าไปแล้ว… ผมเองไม่ได้เขียนเรื่องเกี่ยวกับเวิร์ดเพรสมาเสียนาน นานจนลืมไปแล้วว่า ส่วนหนึ่งของบล็อกแห่งนี้ เคยมีเรื่องราวดีๆของเวิร์ดเพรส ชุกชุมอย่างต่อเนื่องเมื่อครั้งก่อนเก่า บางทีคงจะเป็นด้วยอัตราการเติบโตของไทยบล็อก รุดหน้าไปมาก มากจนเกินหน้าเกินตาของเรา ที่จะพยายามนำเสนอเนื้อหาในเรื่องเหล่านั้น ส่วนเรื่องการรักษาระดับบล็อกไว้ด้วยเรื่องไร้สาระ บางทีนั้น ก็เพียงสื่อให้คนทั่วไปได้รู้ว่า “เรายังมีลมหายใจ”

ShadowBlue WordPress Theme

ShadowBlue WordPress Theme ที่ผมจะเอ่ยถึงในวันนี้ ออกแบบโดยนักพัฒนาชาวจีน(แดง)ตามเคย แต่พูดก็พูดเถอะนะครับ ผมหลงไหลชื่นชอบ ลักษณะการออกแบบ การวางองค์ประกอบของฝั่งตะวันออกอย่างจีนนี้เป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะอยู่ฟากฝั่งเอเชียด้วยกัน หรือจะเป็นเพราะความโดดเด่นที่ซ่อนหลบอยู่ในมุมแคบๆ ในมันสมองของคนออกแบบ ที่ถลำลึกลงถึงแก่นแห่งหลักการดีไซด์ที่แท้จริง

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ โยงเข้าทำนองที่ว่า ถ้าทำอะไรสักอย่างด้วยความรัก เรามักจะทำมันได้ดี และถ้าเราเขียนเรื่องราวด้วยความรัก มันก็มักจะจบที่ความหวาน (จนเลี่ยน) ทุกทีเช่นเดียวกัน…

บางทีรายการอาหารเรียบง่ายอย่างมาม่าใต้แสงเทียน เคียงมือด้วยเครื่องดื่มรสขม ที่หมักหมมจนได้แอลกอฮอล์นั้น ก็อร่อยกว่าสีกากระโดดกุฏิ (หนักกว่าพระกระโดดกำแพง) ที่มีส่วนประกอบสำคัญหลายๆอย่าง ทั้งหูฉลาม, ปลิงทะเล, กระเพาะปลา ฯลฯ คงเป็นเพราะว่าความอร่อยนั้น ไม่ได้วัดที่ฝีมือกุ๊กเพียงอย่างเดียว หลายๆส่วน ประกอบเข้าด้วยกัน ทั้งบรรยากาศ ความรื่นรมณ์ผสมความโรแมนติก ขยับโสตประสาทให้รับรู้ทำนองเส้นเสียง ด้วยเครื่องดนตรีนิ่มๆเบาๆพลางๆ

การท่องเที่ยวเดินทางก็ไม่ต่างกัน สวรรค์สถาน ไม่จำเป็นต้องติดอันดับเป็นสำคัญ เพราะถึงขนาดนั้น ช่องว่างเพื่อเติมเต็มความเป็นส่วนตัวจะน้อยลง เมื่อพื้นที่แห่งนั้นตีบตัวลง เราเองก็จะรู้สึกอึดอัด บันเทิงสถานก็ย่อมจะกลายเป็นระทวยสถานในกาลต่อมา

รักใครหว่า...

บางคนว่านายเดย์มันบ้า เมายากันยุงมาเขียนเป็นเรื่องเป็นราวได้ทุกวัน และแต่ละเรื่องที่เขียนขึ้นมานั้น ก็ฟังไม่ได้ศัพท์ จับประเด็นสาระไม่ได้เลย แถมลงเอยด้วยเงื่อนงำ เพื่อให้คนอ่านที่ถลำตัว ได้มัวเมาตีความหมายตามสภาพการณ์นั้นๆ อย่างบ้าๆบอๆ

Read the rest of this entry »

หลังจากหลายวันก่อน ปล่อยเรื่องราวสองสีขาวดำออกไป ผมเองเข้าใจ ว่าหลายๆคนไม่ค่อยจะเข้าใจมุข(ฝืด)ของผมสักเท่าไหร่ พะวงไปดูแต่รูปภาพตกแต่ง ที่ผมใช้ความสามารถของโปรแกรมโฟโตชอปไปเสียด้วยซ้ำ  และเพื่อต้องย้ำให้ความกระจ่าง ผมจึงจำเป็นต้องเขียนเรื่องนี้ออกมาอีกหนึ่งเรื่อง ว่าด้วย “แดง เหลือง  เขียว น้ำเงิน” แต่อย่าพึ่งตกอกตกใจไป เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับการเมืองอันเส็งเคร็ง เหมือนคนเป็นสังคังแต่อย่างใด

คนเราจำแนกสี ออกเป็นสองประเภท คือสีทางแสงกับสีทางวัตถุธาตุ เพื่อการเรียนรู้เราจำเป็นต้องย่อส่วน เพื่อศึกษาเฉพาะส่วนที่สำคัญ ฉะนั้นเราจึงต้องไปดูตัวแม่ของมัน และนั่นคือแม่สีนั่นเอง

ผมเองไม่ใช่นักศิลปะวิทยา แต่ถ้าเขียนเรื่องราวจำเพาะเยี่ยงนี้ ก็จำใจหานิยามมาอ้างประกอบ ช่างศิลป์ผสมสีโดยอิงแม่สีทางวัตถุธาตุ เว็บดีไซเนอร์ ก็ต้องเรียนรู้และเข้าใจแม่สีทางแสง เพราะออกแบบผ่านจอมอนิเตอร์ส่องแสงสว่าง ส่วนนักการเมืองตัวดี ก็ต้องทำความเข้าใจ ว่าจะใช้สีไหน เพื่อสื่อให้รู้ว่า… ไม่ลงรอยกัน ฮ่วย!!!

สีสันของชีวิตนายเดย์

โอย… จะบ้าตายวันนี้ ผูกเรื่องทำตัวเป็นครูศิลปะไปได้ ขออนุญาตเพื่อนๆ วกกลับเข้าเรื่องเสียที นั่นคือเรื่องราวของคนเขียนบล็อกที่มีสีสัน สลับกับโหมดขาวดำไร้ซึ่งชีวิตชีวา อัถตภาพที่แท้จริงของคนเป็นๆ

Read the rest of this entry »

ถึงเวลาหรือยัง ที่จะหวนกลับมาเริ่มยำอเมซอน คำถามนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง จากสมองอันดักดานของผมกระมัง เพราะลำพังเรื่องหน้าที่การงาน ผมก็กระอักเลือดพอตัวแล้ว แต่เพื่อนพ้องน้องพี่เอง ล้วนสนุกปาก กับรสชาติเผ็ดเปรี้ยวมันเค็ม ที่เทียวขยี้เด็ดของป่ามาดอมดม และชิมรสกันอย่างอร่อยปาก ไม่อยากบอกก็ต้องบอกล่ะครับ ว่าอาการของคนอิจฉาตาร้อน เริ่มมีจุกขึ้นบ้าง ในช่องว่างระหว่างท้องน้อยกับหว่างขา หรือจุดกล่องดวงใจ…

ลุยเลยลูกพี่ กำลังใจแบบกวนตีนดีๆ จากน้องรักแถมน้องเมียสวยอย่างนายกอล์ฟ เข้ามาสั่นคลอน ความรู้สึกนิ่งเฉย ให้จักขยับเขยื้อนขี้เลื่อยในหัว ได้เป็นบางครั้งบางคราว แต่เวลาจะเอาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากจุดไหนอยู่ดี?

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ ว่าผมแขวนถุงเท้ากันทากจากการเดินป่ามาพักใหญ่ เครื่องไม้เครื่องมือของนักผจญป่า ก็ทิ้งๆขว้างๆ อย่างกระจัดกระจาย คอมพิวเตอร์ตัวเก่ง ก็เบ่งอิทธิฤทธิ์จนผมไม่อยากจะแตะต้องมัน คอมฯอะไร มีพาร์ทิชั่นมากมายกว่า 5-6 พาร์ทิชั่น กั้นแบ่งข้อมูลออกเป็นสัดส่วนดิบดี แต่ข้อมูลข้างในกลับมั่วสุมปนเป จำไม่ได้ว่าตัวเอง เก็บอะไรไว้ที่ไหน ยังไง และใช้ชื่อไฟล์ว่ากระไร

เผาป่าอเมซอน

เทพกระบี่ ย่อมไม่ใช้กระบี่ คำๆนี้ ผมมักพูดถึงบ่อยๆ แต่ใครเลยจะรู้ ความหมายโดยนัยที่แท้จริง วาระซ่อนเร้นที่แอบอิงปนอยู่กับเงื่อนงำที่ผมพยายามอธิบาย แบบจับต้นชนปลายกันไม่ค่อยจะถูก และผูกประเด็นกันไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราว แต่นั่นคือความสามารถเฉพาะตัว แบบมั่วๆแล้วได้แง่คิดที่ดีกระมัง

การอยู่ที่มืดๆ ไม่จำเป็นต้องเิปิดไฟให้สว่างอย่างทั่วถึง เทียนเล่มเดียวก็ส่องสว่างนำทางให้เราเดินได้ โดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟนีออน ที่มีสารฟอสฟอร์ฉาบไว้ภายในหลอดแก้ว มีก๊าซเฉื่อยผสมเล็กน้อย ให้เปลืองงบประมาณหรือเพิ่มปริมาณโลกร้อนหรอกกระมัง

จบแบบเผาบล็อกทิ้งเลยวันนี้ แหะๆ